सर्वं विश्वं शून्यरूपं दृष्ट्वा, पराशक्तिः स्वेन तेजसा तं शून्यदेशं पूरयामास। सा भगवती लक्ष्मीति ख्याता, भूमिरपि, नीलादेवीति च विख्याता; सा जगतः आधारभूता, स्वयमेव भूमिरूपं धारयति। जलादिरूपं स्वीकृत्य, नीलावर्णा भवति; लक्ष्मीरूपं प्राप्य, सा धनस्वरूपिणी साक्षात् अस्ति। एवं सा देवी स्वस्वरूपेण जगतः श्रीः, सर्वविद्याः लक्ष्म्याः एव अंशाः इति, हे सुन्दरानने। यद् यद् सौन्दर्यं दृश्यते, तद् अपि तस्याः एव रूपं; स्त्रीणां सौम्यता, स्वभावः, आचारः, सौभाग्यं च—एतानि सर्वाणि, हे पार्वति, तस्याः स्वरूपाणि, सर्वस्त्रीणां मध्ये प्रमुखानि संस्थापितानि। तस्याः कटाक्षेण, तस्याः उग्रदृष्ट्या च ब्रह्मा, शिवः, इन्द्रः स्वर्गपतिः, चन्द्रः, सूर्यः, कुबेरः, अग्निश्च—सर्वे अपि समृद्धिं, ऐश्वर्यं च प्राप्नुवन्ति। लक्ष्मीः, श्रीः, कमला, विद्या, जननी, विष्णुप्रिया, सती; पद्मे निवसन्ती, पद्मधारिणी, पद्मलोचना, लोकमोहिनी। सत्त्वानां स्वामिनी, नित्याऽपि, क्षमास्वभावा, सर्वव्यापिनी, शुभदा; विष्णोः पत्नी, महादेवी, क्षीरसागरतनया, रामा। अनन्ता, लोकजननी, भूमिः, श्यामवर्णा, सर्वसौख्यप्रदा; एवम् एव रुक्मिणी, सीता, सर्ववेदस्वरूपिणी, शुभा। सती, सरस्वती, गौरी, शान्तिः, स्वाहा, स्वधा, रतिः; नारायणी, सुस्वरूपा, विष्णोः अव्यभिचारिणी। यः कश्चन प्रातःकाले एतानि पवित्राणि नामानि पठति, सः महद् ऐश्वर्यं, धनं, धान्यं, मलशुद्धिं च प्राप्नोति। सा सुवर्णवर्णा, मृगशावाकृति, सुवर्णरजतमाल्यभूषिता; चन्द्रसमप्रभा, सुवर्णमयी लक्ष्मीः, विष्णोः कदापि न वियुज्यते। सा सुगन्धा, अजया, नित्यपुष्टा, कर्मदायिनी; सर्वभूतानां ईश्वरी—तां श्रीं अहं अत्र आवाहयामि। एवं ऋग्वेदे महादेवी स्तूयते; सा शिवाय च देवताभ्यश्च सर्वसमृद्धिं, सुखं च ददाति। सा अस्य जगतः अधिपतिः, नित्यविष्णुपत्नी; सर्वं तस्याः कटाक्षाश्रितं, स्थावरजङ्गमं च विश्वम्। सा देवी तस्य वक्षसि निवसति, यथा तेजः अग्नौ; सः एव सर्वस्य स्वामी, अव्ययः, अच्युतः पुरुषः। सः नारायणः, श्रीमान्, स्नेहार्णवः, गुणनिधिः; स्वामी, सौम्यः, पुण्यः, सर्वज्ञः, सर्वशक्तिसंपन्नः। सः सदा कामपूर्तिः, सहजमित्रः, सखा; अमृतस्नेहसिन्धुः, सर्वदेहिनां शरणं। स्वर्गे च मोक्षे च सुखदः, भक्तानां करुणानिधिः; तस्मै श्रीविष्णवे अहं सर्वं समर्पयामि। सर्वत्र, सर्वकाले, सर्वावस्थायाम्, सर्वं पद्मनाभस्य; एवं तस्य स्वरूपं ज्ञात्वा, सेवासुखं प्राप्यते। एवं मन्त्रस्य अर्थं विज्ञाय, यथाविधि भक्त्या उपासनीयम्; एतत् अखिलं स्थावरजङ्गमं विश्वं तस्य दास्यम् एव। श्रीमान् नारायणः, स्वामी, लोकनाथः; जननी, जनकः, पुत्रः, बन्धुः, निवासः, शरणं, परमगम्यः। श्रीपतिः, शुभलक्षणयुक्तः, सर्वकामफलप्रदः; सः 'निर्गुणः' इति शास्त्रेषु उच्यते, लोकस्वामी च। हीनता गुणदोषसंयोगात् उच्यते; यत्र मिथ्याजगत् वेदान्तगोचरवाक्येषु निरूप्यते। यद् यद् इह दृश्यते, तत् अनित्यं स्मृतम्; विश्वाण्डस्यापि स्वाभाविकं रूपं विनाशाय कल्पितम्। स्वाभाविकस्य रूपस्य अनित्यता एवम् उक्ता; हे महादेवि, एषः हरिः प्रकृतेः उद्भवः प्रतिपाद्यते। क्रीडायै देवेश्वरः विष्णुः, लीलाधिपतिः, चतुर्भिः ततः दशभिः सागरेषु द्वीपेषु च विश्वानि सृजति। चतुर्विधैः प्राणिभिः, उन्नतैः पर्वतेषु च, एषः रम्यः पूर्णः विश्वाण्डः प्रकृतेः उत्पद्यते। दशाधिकगुणयुक्तं, सप्तावरणसंवृतं, तत्र कालनाम्ना कालः, काष्ठादिरूपेण प्रवर्तते। केवलं कालेन सृष्टिः, स्थितिः, संहारश्च; ब्रह्मणः एकः दिनः सहस्रचतुर्युगपर्यन्तः। एवमेव तावत् रात्रयः, वर्षाणि च ब्रह्मणः आयुः, योऽव्यक्तात् जातः; ब्रह्मणः अन्ते, सर्वं विनश्यति। तदा विश्वाण्डस्थं विश्वं कालाग्निना दह्यते; सर्वे प्राणी विष्णोः प्रकृतौ एव लीयन्ते। विश्वाण्डस्य आवरणरूपाणि महाभूतानि अपि प्रकृतौ लीयन्ते; सा प्रकृतिः, या हरिणा आश्रिता, सर्वलोकसमाश्रया अस्ति। तया भगवान् सदा सृष्टिसंहारौ करोति; क्रीडायै देवेशेन माया सृष्टा। अज्ञानं, प्रकृतिः, माया—सदा त्रिगुणात्मिका—सा एव सृष्टिस्थितिलयकारणं नित्यं। योगनिद्रा, महमाया, त्रिगुणयुक्ता प्रकृतिः, अव्यक्ता, आद्याप्रकृतिः, विष्णोः लीलाधिपतेः। सृष्टिलयौ सदा प्रकृतेः एव; अनन्तप्रकृतिस्थानं घनतमः अव्ययम्। उपरि विरजा नाम सीमा, अनन्ता, नित्यापि; तया स्थूलसूक्ष्मरूपेण सर्वं विश्वं धार्यते। तस्यां प्रसारसंकुचने सृष्टिलयौ स्मर्येते; एवं सर्वे प्राणिनः प्रकृतौ एव स्थिताः। ततः सर्वमिदं शून्यं भूत्वा महाप्रकृतौ लीयते; एषा एव प्रकृतेः परममाहात्म्यरूपा इति।