दिशः पाटीरवृक्षगन्धैः समन्ततः सुरभिताः सञ्जज्ञिरे। सङ्गीतशिक्षया प्रमुदिताः प्राचीः गीतनिनादैः प्रतिश्रुत्कुर्वन्त्यः सञ्जग्मुः। तत्र गृहम् अतिसुरम्यं ग्रीष्मदाहनिवारणाय निर्मितम् आसीत्, यस्य छदिः कदलीपत्रैः सुसज्जिता अग्निशमनीया तृणैः समाच्छादिता च। तस्य द्वाराणि पाटीरकाष्ठेन घनानि स्निग्धानि च, अन्तःप्राचीर्यः सुरभिवासिताः रम्यगन्धयुक्ताः च अभवन्। शुभे ईशानकोणे रम्यवेदिकाऽभवत्, शिल्पिभिः निर्मितं तलं नानाविदैः वेदिकाभिः भूषितम्। तत्र वटवृक्षस्य छायायाम् एकं सुशीतलं स्थलमासीत्, यस्य पार्श्वयोः कदलीकुसुमगुच्छैः सरोवरैः च शोभितम्। महावटस्य शिखरे मेघाः उपविष्टाः क्षेत्रं शीतलयन्ति स्म; दिव्योपवनोपमाः अद्भुताः उद्यानानि तत्र शोभां वर्धयन्ति स्म। तद्गृहम् उद्यानैः, सरोवरैः, बहुवृक्षगुल्मैः च शोभितम्; तत्र सदा मन्दसुगन्धि वायुः प्रवाति स्म। तत्र रम्यवपुषः स्त्रियः प्रेमसमृद्धयः वाद्येषु क्रीडन्त्यः, कुलाङ्गनाः वीणां, वंशीं, त्रिवेणुं च वादयन्त्यः। चतसृषु दिक्षु चोर्ध्वे च सङ्गीतनृत्यकुशलाः स्त्रियः स्थिताः; सुवर्णाद्यपात्रेषु शुभविभूतिगोलकाः स्थापिता अभवन्। तेषु गोलकेषु सर्वगन्धयुक्ताः गन्धाः, सुगन्धिधूपैः च धूपिताः; कुशसंयुक्तानि गुच्छानि, अनन्तमालाः च तत्र आसन्। बहुसहस्राणि कृष्णमृगचर्मणि बहिः पार्श्वेषु च विचितानि; तस्मिन्नेव दिव्यगृहे देवपूज्यः ऋषिः निवसति स्म। स ऋषिः चतुर्दिक्षु कर्पूरादिद्रव्याणि निवेश्य, काष्ठपीठे कर्पूरासनं समारोपयत्। स शुभ्रस्निग्धवस्त्रैः, घनागुरुणा, गन्धोदकेन, दुग्धेन च, शङ्करं स्नापयामास। अन्यैः वेदमन्त्रैः सदाशिवं स्नाप्य, वस्त्रच्छन्नं काष्ठासनं स्थाप्य, पुरतः कुम्भिकां निवेश्य, तानि पुष्पपर्णेषु समारोपयत्। एकस्मिन्पात्रे अक्षतान्नं, अन्यस्मिन् तिलयुतं च, अन्यत्र पञ्चगन्धाः, अपरत्राष्टगन्धाः च समर्पिताः। काश्मीरगौरं, कस्तूरीं, कर्पूरं, चन्दनं च अन्येषु पात्रेषु स्थाप्य, पूजास्थले विन्यस्तम्। तत्र विविधावरणैः पूजनं निष्पाद्यते; लिङ्गमध्यगते देवः पञ्चवक्त्रः सदाशिवः प्रतिष्ठितः। लिङ्गं तस्य प्रथमावरणम्; तस्य शक्तिरावरणम्; शक्तेः आवरणं विष्णुः; विष्णोः आवरणं ब्रह्मा। ब्रह्मणः आवरणं चन्द्रः, ततः सूर्यः, ततो वेदाः; दिक्पालानां आवरणं दिशः। दिशामावरणं शम्भुः, तस्य गुणाः आवरणं; एवं दशावरणानि शिवलिङ्गस्य शुभपूजायाम् निर्दिष्टानि। केचित् एवं वदन्ति; अन्ये तु ज्ञानमावरणं, तस्य उमामावरणं स्मरन्ति। तस्य आवरणं विष्णुः, विष्णोः ब्रह्मा; ब्रह्मणः चन्द्रः, ततः सूर्यः। सूर्यस्य आवरणम् ईशः; एवं षडावरणानि स्मृतानि; ब्रह्मा विना पञ्चोत्तमावरणानि कथ्यन्ते। चन्द्रविष्णुशक्तीनि त्रीणि आवरणानि, अम्बिकायाः एकमुत्तमावरणम् उच्यते। वैकल्पिकेण सोमपूजायां लोकपालाः आवरणं स्युः; अथवा निर्वरणे शिवपूजा प्रशस्यते। अष्टदलपात्रे स्थापितैः द्रव्यैः शिवं पूजयेत्; तस्य पात्रस्य लक्षणं सर्वकर्मसु हितं वक्ष्यामि। स्वर्णरजतताम्रैः अष्टदलशङ्खपत्रसदृशं सुन्दरं पत्रं निर्मीयात्। अष्टकोणकमलपत्राकारं, यथायोग्यभारयुक्तं, सुगठितं, पूर्णविस्तारितं च कुर्यात्। अष्टपत्राणि न मध्यदेशे नोपरि स्थूलानि, न च सूक्ष्माणि; अथवा शक्तिप्रकारेण पञ्चपत्राणि निर्मीयात्। वैकल्पिकेण शक्तिविद्यया त्रिपत्राणि अपि निर्मीयुः; सुन्दरं पात्रं प्रीत्यर्थं कुशलः साधयेत्। एकशतमष्टम Rudrākṣamālā, शक्तिमणिभिः युक्ता, त्रिंशदग्रे यज्ञसूत्रं, अष्टसूत्रं च निर्मीयते। कर्णयोः एकैकं, बाह्वोः द्वे, शिरसि एकं, ऋषिणा कण्ठे च एकं धार्यते। रुद्राक्षस्फटिकरत्नमालया ऋषिः, व्याघ्रचर्मणि वा पद्मपीठे वा उपविष्टः, आत्मानं समाराधयति। स आवाहनं, आसनं, अर्घ्यं, पाद्यं, आचमनीयं च कृत्वा, गङ्गाजलेन शङ्करं स्नापयति। पुष्पैः अष्टगन्धचूर्णयुक्तैः, बकुलपाटलपुष्पैः, सुवर्णपात्रेषु, शुद्धगन्धयुक्तवस्त्रैः च पूजनं करोति। द्वारे ताम्रपात्रं, सुन्दरं काष्ठपात्रं च स्थाप्यते; कदाचित् गवां वा महिषस्य वा शृङ्गं प्रयुज्यते। दक्षिणावर्तशङ्खेन, मणिपात्रेण, वा सुवर्णरजतताम्रकांस्यपात्रेण अर्घ्यं दत्तम्। इच्छया सुवर्णपात्रैः स्नापयति; वा मृन्मये पात्रे पद्मपत्रे वा। पलाशाम्रजम्बूपात्रेण वा स्नापयेत्; सर्वेषाम् अभिषेकानां प्रवाहाभिषेकः श्रेष्ठः इति स्मृतम्। नमः-प्रभृत्या मन्त्रेण, शतरुद्रियेण, शम्-प्रभृत्या शान्तिरूपेण, स भगवान् पूज्यते।