ये पुरुषाः स्वाध्यायनिरताः सर्वदा, सर्वदुःखपरित्यागिनः, केवलं विष्णुमेव स्तुवन्तः, ते स्वर्गसाधकाः भवन्ति। ये च स्वकर्मनिष्ठाः, दृढबुद्धयः, स्वधर्मे स्थिताः, अपि च ये पापिनोऽपि वासुदेवनामस्मरणे लीनाः, तेऽपि स्वर्गगामिनः स्युः। हे ब्राह्मन्, ये हरिकथाप्रशंसने सर्वेषु भूतेषु किंचन न पश्यन्ति, तेषां यमदूताः उग्राः न समीपं गच्छन्ति। द्विजश्रेष्ठ, ये याच्यमानाः प्रियं हर्षेण ददति, मधुरं वदन्ति, ते सर्वपापनाशिनः, सत्यं प्रायश्चित्तं च सन्ति। ये दानस्य फलं परित्यज्य ददति, ये च दिवास्वप्नं वर्जयन्ति, सर्वेषु सहिष्णवः च, ते स्वर्गलोकप्राप्ताः स्युः। ये उत्सवेषु नियमपरायणाः, ये च शत्रूणामपि दोषं न वदन्ति, तेऽपि स्वर्गगामिनः। ये परगुणान् स्तुवन्ति, परसमृद्धिं दृष्ट्वा न स्पृहयन्ति, ते स्वर्गप्राप्ताः। ये परेषां सिद्धौ हृष्टाः, शास्त्रोक्तकर्मवैराग्ययोः मान्यतां कुर्वन्ति, तेऽपि स्वर्गगामिनः। ये भक्ताः, दृढनिश्चयाः, यः कुलेऽपि जाताः, दयालवः, कीर्तिमन्तश्च, ते स्वर्गगामिनः। ये दयालवः, सदाचारीणः, ये च परदारेषु काये मनसा वाचा च शुद्धाः, ते स्वर्गसाधकाः। ये परदारेषु न रमन्ते, धर्मनिष्ठाः, नित्यशास्त्रानुष्ठानपरायणाः, तेऽपि स्वर्गगामिनः। ये स्वशक्त्यानुसारं कर्म कुर्वन्ति, धर्मे मनसा वाचा कायेन च श्रद्धां कुर्वन्ति, ते स्वर्गगामिनः। यः सत्पुरुषैः प्रशस्यते, स देवातिथिः स्मृतः; यः वाङ्मनःकुक्षिप्रेरणं यथावत् निगृह्णाति; यः कामप्रेरणं सहते, स स्वर्गलोके जायते; ये स्वधर्मे तुष्टाः, श्रुतिषु मान्यवाक्यं भाषमाणाः, तेऽपि स्वर्गगामिनः। ये परमसत्ये स्थितचित्ताः, कोपात् व्रतं न जहाति, ईर्ष्यया धनं रक्षन्ति, ते स्वर्गगामिनः। ये ज्ञानस्य मानं न कुर्वन्ति, सत्कारापमानयोः कारणात्, ये बुद्धिं लोभात्, चित्तं कामात् रक्षन्ति, ते स्वर्गगामिनः। ये दुष्टसंगात् धर्मं रक्षन्ति, एकादश्याम् नियमेन उपवासपरायणाः, ते स्वर्गगामिनः। हे ब्राह्मन्, ये शुक्लकृष्णपक्षयोः उपवासं कुर्वन्ति, सर्वेषां बालानां मातरः इव, रोगिणां भैषज्यं इव; सर्वलोकस्य रक्षार्थम् एकादशी तिथि रचिता। एकादश्याः समं किञ्चिदपि नास्ति, मोक्षोपायेषु। यः विधिवत् एकादशीं चरति, स स्वर्गयोग्यः भवति; एकादशेन्द्रियैः कृतं पापं शीघ्रं त्यक्त्वा, स हृष्टः स्वर्गं याति। सहस्राश्वमेधशतानि, राजसूयशतानि च, एकादश्याः षोडशांशेनापि तुल्यं न भवन्ति। सर्वयज्ञाः, सर्वतीर्थतपांसि, महादानानि चैकस्मिन्पार्श्वे, वैष्णवव्रतमेकस्मिन्पार्श्वे, वैष्णवव्रजन्मा धर्मः यज्ञजन्मनः धर्मात् अधिकः। यदि तौ कर्त्रा तुल्ये स्थाप्येते, वैष्णवव्रजन्मा धर्मः गुरुतरः स्यात्। ये च हरिवासरे अच्युतकथां सदा कुर्वन्ति, तेषां नाहं विशेषः अधिपः; येषां पुत्रपौत्राः एकादशीं चरितवन्तः, तेषां भीतः अस्मि। स एव स्वयमेव शतजनान् उद्धरति; तस्मात्, शुक्लकृष्णपक्षयोः उपवासः कर्तव्यः। एकादश्यां स एव भोगमोक्षयोः एकाधिपः भवति; जय, विजय, जयन्ती—पापनाशिन्यः; त्रिस्पृशा, वामजुली, पक्षसंवर्धिनी, तिलदुग्धा, अखण्डद्वादशी, मनोरथा, भीमद्वादशी—एताः चान्याः च द्वादश्याः रूपाणि बहूनि सन्ति। ये एतानि व्रतानि कर्तुं समर्थाः, ते ब्रह्मनिष्ठाः विज्ञेयाः; धर्मशास्त्रश्रवणशीलाः, धर्मे श्रद्धया संयुक्ताः, बालप्रियाः च, ते स्वर्गलोकं प्राप्नुवन्ति। ये पुरुषाः प्रतिमासं अमावास्यापौर्णमास्यां श्राद्धव्रतमाचरन्ति, तेषां पितरः तृप्ताः, ते च स्वर्गगामिनः। यदन्नं श्रद्धया समर्प्यते, निश्चलचित्तैः, सम्यगाचारैः, तेषां स्वर्गप्राप्तिः निश्चितम्। ये मधुसूदननारायणभक्ताः, सर्वेश्वरस्य, सत्याभावेऽपि, रजोगुणयुक्ताः अपि, ते अनन्तपुण्यसम्पन्नाः स्वर्गं यान्ति। ये पुण्यशीलाः, पवित्रतीर्थसेवायाम्, वितस्ता-यमुनासीता-गोदावर्यादिषु स्नानदाननिष्ठाः, ते नरकमार्गं न पश्यन्ति। ये नर्मदायां स्नानं कुर्वन्ति, केवलदर्शनात् तृप्तिम् आप्नुवन्ति। पापं त्यक्त्वा, ते महेश्वरलोकं गच्छन्ति, तत्र चिरकालं रमन्ते। ये चर्मणद्याः तीरे स्नात्वा, त्रिरात्रं नियम्य वसन्ति, विशेषतः व्यासाश्रमे, ते स्वर्गवासिनः मत्व्याः। ये प्रयागे, केदारे, पुष्करे, व्यासाश्रमे, प्रभासे वा गङ्गाजले म्रियन्ते, ते विष्णुलोकं यान्ति। ये द्वारावत्यां, कुरुक्षेत्रे, योगाभ्यासेन वा म्रियन्ते, येषां जिह्वायां 'हरि'शब्दः अस्ति, ते पुनर्जन्म न प्राप्नुवन्ति। एवं धर्मशास्त्रवचनानुसारं, विविधा धर्मनिष्ठाः, भक्ताः, व्रतानुष्ठानशीलाः, दयालवः, शुद्धाचारिणः, तीर्थसेविनः, एकादश्यादिव्रतचराः, सर्वे स्वर्गलोकप्राप्त्यर्थं निर्दिष्टाः सन्ति।