ये सर्गे भगवतः पद्मपुराणस्य दशमस्कन्धे, धर्मस्य गम्भीरमाहात्म्यं ब्राह्मणाय प्रकट्यते। कथं पापजनाः नरकं गच्छन्ति, कथं पुण्यजनाः स्वर्गलाभं प्राप्नुवन्ति, इति विस्तारतः वर्ण्यते। ये मनुष्याः विष्णुं न चिन्तयन्ति, भूमिं गृहं वा विनाशयन्ति, सम्बन्धं च प्रेमबन्धं भङ्क्त्वा तिष्ठन्ति, ते नूनं नरकं गच्छन्ति। ये आशां छिन्दन्ति, ब्राह्मणान् याचकान् भोजनार्थं आगतान् क्लान्तान् जीविकायाः कृते परीक्षन्ति, मूढः सः नरकस्य अतिथिः ज्ञेयः। ये दीनान्, विष्णुभक्तान्, दरिद्रान्, रोगिणः, वृद्धान् च दया न दर्शयन्ति, ते मूढाः अपि नरकं गच्छन्ति। ये व्रतानि कृत्वा अनियन्त्रितेन्द्रियत्वात् तान्येव व्रतानि भङ्क्त्वा पुनः पुनः कुर्वन्ति, ते अपि नरकं गच्छन्ति। एवं पापकर्मणां फलमुक्त्वा, भगवतः दयालूनां स्वर्गलाभं कथ्यते। हे ब्राह्मण, दयालवः स्वर्गं यान्ति, तेषां मार्गं संक्षेपेण कथयामि। ये हरेः, विजयी विष्णोः, सनातनस्य पूजनं कुर्वन्ति, नारायणं अजं, कृष्णं, विश्वक्सेनं, चतुर्भुजं, दिव्यं अक्षरपुरुषं च स्मरन्ति, ते अच्युतस्य धाम प्राप्नुवन्ति। एषा प्राचीनोऽपि उपदेशः—एतदेव शुभं, एतदेव सम्पत्तिः। जीवनस्य फलमिदं—दामोदरस्य स्तुतिः। विष्णुस्तुत्या, देवदेवस्य, अनन्ततेजसः, पापानि नश्यन्ति यथा तमः दिनोदयकाले। ये श्रद्धया प्रतिदिनं वैष्णवस्तोत्रं गायन्ति, स्वाध्यायनिष्ठाः, सर्वदुःखं त्यक्त्वा केवलं विष्णुं स्तुवन्ति, ते स्वर्गं यान्ति। स्वधर्मे स्थिताः, दृढबुद्धयः, वासुदेवस्य नामस्मरणे लीनाः पापिनोऽपि स्वर्गं यान्ति। हे ब्राह्मण, यमदूताः तान्न समीपं गच्छन्ति; जीवेषु हरेः स्तुतिमेव पश्यन्ति, अन्यन्न न पश्यन्ति। हे द्विजश्रेष्ठ, ये याच्यमानाः प्रियं दत्त्वा हर्षेण प्रियं वदन्ति, ते सर्वपापनाशकाः, सत्यम् प्रायश्चित्तं च। दानफलत्यागिनः, दिवास्वप्नवर्जिनः, सर्वसहनः, ते स्वर्गं यान्ति। ये उत्सवदिने धर्माचरणे शरणं गच्छन्ति, शत्रुषु अपि दोषं न वदन्ति, ते स्वर्गं यान्ति। परगुणस्तुतयः, परसंपद्विषये अनसूयाः, तान् दृष्ट्वा न शोकं कुर्वन्ति, ते स्वर्गं यान्ति। आनन्देन परेषां विजयम् अभिनन्दन्ति, शास्त्रविधिं कर्मणां संन्यासस्य च मानयन्ति, ते स्वर्गं यान्ति। भक्ताः, दृढनिष्ठाः, यशस्विनः, दयालवः, स्वर्गलाभं प्राप्नुवन्ति, यद्यपि यः कुले जन्म, तस्य न महत्वम्। ये दयालवः, सदाचारिणः, परस्त्रीषु कर्मणा, मनसा, वाचा शुद्धाः, स्वर्गं यान्ति। परस्त्रीषु न रमन्ते, धर्मनिष्ठाः, नित्यं विधिनिर्दिष्टं कर्म कुर्वन्ति, स्वर्गं यान्ति। स्वशक्त्या यः कर्म करोति, धर्मे मनः, वाणी, कायेन श्रद्धा यः धारयति, सः स्वर्गं यान्ति। साधुभिः अनुमोदितः, वाक्-मनः-उदरवृत्तिं यः संयमयति, सः देवातिथिः। कामेन्द्रियस्य वेगं यः सहते, सः स्वर्गप्राप्तः भवति। स्वगुणेषु तुष्टः, श्रुतस्य सम्मानं वदति, तस्य स्वर्गलाभः। ये मनः परमसत्ये स्थापयन्ति, कोपात् व्रतं रक्षन्ति, मत्सरात् धनं रक्षन्ति, ते स्वर्गं यान्ति। ये ज्ञानात् मानं न कुर्वन्ति, सम्मान-अपमानयोः, बुद्धिं लोभात् रक्षन्ति, मनः कामात् रक्षन्ति, ते स्वर्गं यान्ति। धर्मं दुष्टसंगात् रक्षन्ति, एकादशीव्रते नियमेन निष्ठाः, ते स्वर्गं यान्ति। शुक्लकृष्णपक्षयोः एकादशीव्रतं यः पालयति, सः स्वर्गयोग्यः; सर्वबालकेषु मातृवत्, रोगिणः औषधवत्, सर्वलोकस्य रक्षणाय एकादशी तिथिः निर्मिता। एकादशीसमानं मोक्षमार्गे नास्ति; यः विधिना एकादशीं पालयति, सः स्वर्गयोग्यः। यदपि एकादशीदिने एकादशेन्द्रियैः पापं कृतं, तद् शीघ्रं त्यक्त्वा, सः हर्षितः स्वर्गं यान्ति। सहस्राश्वमेधयज्ञः, शतराजसूययज्ञः अपि, एकादशीव्रतस्य षोडशांशं न प्राप्नुवन्ति। एकस्मिन्पार्श्वे सर्वयज्ञाः, सर्वतीर्थतपांसि, दानानि, अन्यदानानि, अपरपार्श्वे वैष्णवव्रतम्; वैष्णवव्रतोद्भवः धर्मः यज्ञाद्युत्पन्नधर्मात् श्रेष्ठः। यदि कर्ता तौ तुलयेत्, पूर्वं (वैष्णवव्रतं) गुरुतरं भवेत्। अच्युतस्य दिने ये भक्ताः अनवरतं हरिसंवादं कुर्वन्ति, तेषु अहं विशेषं न नियन्ता; येषां पुत्रपौत्रैः एकादशी पालनं कृतं, तेषां भयमपि मया। सः मनुष्यः स्वं सह शतजनान् अपि बलात् उद्धरति; तस्मात् शुक्लकृष्णपक्षयोः व्रतं पालनीयम्। एकादशीदिने सः व्यक्ति भोगमोक्षयोः एकमात्रं पात्रं भवति। जय, विजय, जयन्ती—पापनाशकाः; त्रिस्पृशा, वामजुली, पक्षसंवर्धिनी उत्तमा, तिलदुग्धा श्रेष्ठा, अखण्डद्वादशी, मनोरथा नाम, भीमद्वादशी—एवं अन्याः द्वादशीव्रतानि बहूनि। ये व्रतानि यः पालनं शक्नोति, सः ब्रह्मनिष्ठः ज्ञेयः; धर्मशास्त्रश्रवणकर्तारः, धर्मे श्रद्धया एकीकृताः। एवं भगवतः पद्मपुराणे धर्मस्य महिमा, विष्णुभक्तेः, दयायाः, व्रतपालनस्य, सत्कर्मणां च स्वर्गमार्गः, ब्राह्मणाय भगवता विस्तारतः कथ्यते।