शृणु, राजन्, विष्णोः भक्तेः विविधा रूपाणि, अनन्तदीप्तिमन्ति, अवगन्तव्यानि। यथा दीप्ताग्निः सम्यगुत्पन्नधूमः दारूणि भस्मीकुर्यात्, तथा भगवत्संयुतं भक्तिं पापानि क्षणेन दहति। यावत् पुरुषः विष्णुभक्तेः, या अमृतस्वरूपा सर्वानन्दरूपा च, कथेयं न शृणोति, तावद् सः संसारदुःखानि—जरामरणानि, शतजन्मनां क्लेशांश्च, अनेकेषु देहेषु—अनुभवति। अनन्तः भगवान्, यस्य कीर्तिः गायते, चिन्त्यते, अनुभवते च, सर्वतः पापानि नाशयति—यथा वायुः मेघान्, सूर्यः तमः च, विदारयति। न दानैः, न देवपूजया, न यज्ञैः, न तीर्थस्नानैः, न शास्त्राध्ययनैः, न तपोभिः, न कर्मभिः—एवं आत्मा तादृशीं शुद्धिं प्राप्नोति, यथा अनन्तः भगवान् हृदि तिष्ठति। राजन्, पवित्राणि तानि कथानि, सत्यानि, हितानि च, हरिप्रिया कथाः; यत्र भगवतो रूपस्य महात्म्यं गायते, शृणुते च, तत्र सत्पुरुषाणां कीर्तिः शृणुते। धन्यः त्वं, स्थिरबुद्धिः, धर्मस्तम्भः, भूमिपालः, यस्य हृदयम् परमपुरुषे ध्यानमग्नम्; तव दृढमनः, सौभाग्ययुक्तः, श्रीकृष्णस्य पुण्यकर्मणां श्रवणे प्रवृत्तम्। यः हरिं, वरदं विष्णुं, अक्षरं, भक्त्या न पूजयति, तस्य परमं हितं कथं स्यात्, आत्मन्येव गर्वं कुर्वतः? मायाजनितमोहात् मुक्तः, भक्त्या भगवान् प्राप्तः; न मोहेन। सत्पुरुषः ज्ञायते—एतद् त्वं स्वयं जानासि। धर्मस्य सारः, राजन्, एतस्य शुद्धोपदेशस्य विना न ज्ञायते; त्वं वैष्णवानां सम्मानात् पृच्छसि, पुण्यपथं, कथामृतं च। न अहं किंचित् पुण्यं पश्यामि, यः सत्पुरुषाणां परस्परानन्दः, अनन्तगुणानां, अक्षयकल्याणानां, बलात् सेवनात्, अधिकतरं पुष्टिं ददाति। ब्राह्मणः, गौः, सत्यम्, श्रद्धा, यज्ञः, तपः, वेदः, परम्परा, दया, दीक्षा, शमः—एते सर्वे हर्यङ्गानि। सूर्यः, चन्द्रः, वायुः, भूमिः, आपः, आकाशः, दिशः, ब्रह्मा, विष्णुः, रुद्रः—सर्वव्यापी भगवान् सर्वभूतात्मकः। सः स्वयम् विश्वरूपधारणं कृत्वा, चराचरं जगत् सृजति; ब्राह्मणे प्रविश्य, नित्यं अन्नं भुङ्क्ते। तस्मात्, पुण्यस्थलधूलिं, पर्वतवासान्, भूमिदेवतान्, सर्वभूतानि च, पूजय; ते परमात्मनः रूपाणि, पुण्यलक्ष्म्याः च। यः विष्णुज्ञानसम्पन्नः ब्राह्मणं ज्ञानीं गुणवानं च पश्यति, स एव वैष्णवः, स्वधर्मनिष्ठः। एषः गुह्यं किंचित् उक्तं; मम कालः अल्पः, गङ्गास्नानाय गन्तव्यम्, अन्यः संवादः न सुलभः। अधुना माधवमासः आगतः, पुण्यः, माधवप्रियः; तस्यापि शुक्लपक्षे सप्तमी गङ्गायाम् अतिदुर्लभा। शुक्लपक्षे वैषाखस्य सप्तम्यां, जह्नुः क्रोधात् जाह्नवीं निगलितवान्, पुनः दक्षिणकर्णात् विमुक्तवान्। तस्मिन्नेव दिने गङ्गां, व्योममेखलां, विधिवत् स्नानं कृत्वा, यः पुण्यात्मा पूजयति, सः धन्यः। यः विधिवत् देवपितृभ्यः तर्पणं ददाति, सः स्नानात् पापमुक्तः गङ्गां साक्षात् पश्यति। न माधवमासः तुल्यः, न गङ्गा तुल्या नदी; एषः योगः दुर्लभः, केवलं हरिभक्त्या लभ्यते। विष्णुपादोदकेन उत्पन्ना, ब्रह्मलोकात् आगता, त्रिधारया श्रान्ता, त्रैलोक्यं शुद्धयति। सापि स्वर्गसोपानः, नित्यसुखदा, अनन्तपापनाशिनी, दुर्भग्यसङ्कटमोचिनी च। सा महेश्वरस्य जटासु वसन्ती, दुःखनाशिनी, पूजकानां क्रीडादुःखं समापयति। सागरवंशस्य मोक्षदायिनी, धर्मसंस्थापिका, त्रिपथगा, जगद्विभूषणा च। दृष्ट्या, स्पर्शेन, स्नानेन, स्तुत्या, ध्यानेन, सेवया च, सा सहस्रजनान्, पुण्यपापौ, शुद्धयति। त्रिसन्ध्यायां 'गङ्गा गङ्गा गङ्गा' इति उच्चारणेन, दूरस्थाः अपि, त्रिजन्मपापानि नाशयन्ति। सहस्रयोजनदूरात् अपि, यः गङ्गां स्मरति, पापी अपि, सः परमं पदं प्राप्नोति। विशेषतः शुक्लपक्षे सप्तम्यां वैषाखस्य सा दुर्लभा, भूमिपते, हरिब्राह्मणयोः कृपया लभ्यते। न माधवमासः तुल्यः, न माधवः तुल्यः देवः; सः पापसागरमग्नानां उद्धारकः। यत् दत्तं, पठितं, हुतं, स्नानं भक्त्या माधवमासे कृतं, तस्य पुण्यं अक्षयम्, शतकोटिगुणितम्। देवेषु नारायणः हरिः, जपेषु गायत्री, नदिषु जाह्नवी—एवम्। स्त्रीषु उमादेवी, दीप्तिमन्तेषु सूर्यः, लाभेषु आरोग्यम्, द्विपदेषु ब्राह्मणः—एवम्। धर्मेषु दया, विद्यायाम् वेदः, मन्त्रेषु ओंकारः, ध्यानेषु आत्मचिन्तनम्—एवम्। तपः मध्ये सत्यम्, स्वधर्मनिष्ठा, शुद्धिषु वित्तशुद्धिः, दानेषु निर्भयता—एवम्। गुणेषु लोभनाशः श्रेष्ठः, मासेषु माधवः उत्तमः। यत् श्राद्धं, यज्ञः, दानम्, उपवासः, तपः, अध्ययनम्, पूजनं तत्र कृतं, तस्य फलम् अक्षयम् उच्यते। वैषाखान्ते पापानि समाप्तानि, सूर्येण तमः नष्टम्, पुण्यकर्माणि पूर्णानि, द्वेषः, अपवादः च। यत् स्नानं, दानम्, अन्यानि कर्माणि कृतानि कार्तिकमासे, सूर्ये तुलाराशौ, राजन्, तस्य पुण्यं द्विगुणं भवति। एवं, राजन्, भगवतो विष्णोः भक्तिः, गङ्गायाः महिमा, माधवमासस्य पुण्यं, सर्वधर्माणां सारः, इत्येतत् पुण्यकथामृतं शृणु।