यत्र शिशुपालः हतः, यत्र च भीमस्य द्वन्द्वयुद्धं जातम्, तत्र भीमसेनः गदया महत् विस्तीर्णं कूपं निर्मितवान्। सः भीमकुण्डः इति प्रसिद्धः, भूमिं पावयितुं जातः, कालिन्द्याः दक्षिणे तीरे, अर्धगोश्ठमात्रे स्थले विराजते। यस्मिन्कुण्डे स्नानात् इन्द्रप्रस्थे कालिन्द्यां यत् पुण्यलाभः भवति, स एव निःसंशयं तत्र लभ्यते। सूतः उवाच— यः कश्चित् तस्मिन् पुण्यक्षेत्रे संवत्सरमेकं वसति, प्रदक्षिणादिकं च आचरति, तस्य सर्वे दोषाः क्षम्यन्ते। यश्च प्रतिवर्षं तस्य प्रदक्षिणां करोति, सः क्षेत्रसम्बद्धदोषपापैः न लिप्यते। यः प्रदक्षिणां न करोति, सः क्षेत्रसिद्धिं न प्राप्नोति; अतः पुण्यार्थिनः तत्र पुण्यस्थले प्रदक्षिणां सम्यक् कुर्वन्तु। हरिनामस्मरणं एकचित्तेन कुर्वन्, यः प्रदक्षिणां करोति, सः प्रत्येकपदे कपिलगोदानस्य पुण्यं प्राप्नोति। यः च शक्रप्रस्थं चैत्रकृष्णचतुर्दश्यां प्रदक्षिणां करोति, सः पुण्यात्मा सर्वपापैः विमुक्तः भवति। एवं सप्ततीर्थवर्णनं—काशी, गोकर्ण, शिव, काञ्ची, च भीमकुण्डं इत्येतानि, कालिन्दीमाहात्म्ये, पद्मपुराणस्य उत्तरखण्डे, पंचपञ्चाशत्सहस्रश्लोकसमेतायां महापुराणे, द्विशतद्वाविंशत्यधिकद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। शङ्कर उवाच— सेवायां वा पूजायां वा, मन्त्रनिष्ठः यथोचितमन्त्रम् एव आश्रयेत्; अवैष्णवेन उपदिष्टेन मन्त्रेण परमसिद्धिः न लभ्यते। यदि पूर्वं अवैष्णवात् मन्त्रः लब्धः, तर्हि मुख्यौ द्वौ मन्त्रौ विधिवत् वैष्णवगुरोः पुनः प्रतिगृह्णीयात्। सहस्रशाखाध्यायी, सर्वयजोपवीत, महाकुले जातः अपि, अवैष्णवः गुरुर्न स्यात्। यः तु वैष्णवः सम्यक् द्वौ मन्त्रौ उपदिशति, सः एव आचार्यः संसारबन्धच्छेदकः ज्ञेयः। आचार्ये शरणं गत्वा, द्विजातिः संवत्सरमेकं तं सेवेत; आचार्यस्य आचारं ज्ञात्वा, सः गुरुस्तस्य मन्त्रं उपदिशेत्। संस्कारान् जैसे तापादीन् कृत्वा, गुरुस्ततः मन्त्रं उच्चारयेत्; सम्यक् तापः, पुण्ड्रं, नामकरणं च कुर्वीत। ततः गुरुश्च शिष्यं शुद्धचित्तं सम्प्रेक्ष्य मन्त्रं उपदिशेत्; चक्रलाञ्छनं विधिवत् कृत्वा, तत् तापः इति कथ्यते। ऊर्ध्वपुण्ड्रं पुण्ड्रं इति, वैष्णवस्य नाम च तदुच्यते; अनन्तरं यथाविधि गुरुशिष्याय मन्त्रं उपदिशेत्। अष्टाक्षरी न्यासमन्त्रो वा अन्यो वा वैष्णवमन्त्रः उपदेष्टव्यः; वैष्णवेषु न्यासः श्रेष्ठतमः इति सञ्ज्ञायते। अतः तत्र न्यासक्रिया एव श्रेयसी इति उक्तम्; न्यासविद् ब्राह्मणः श्रेष्ठः इति कथ्यते। न्यासनः परो मन्त्रः नास्ति; सत्यं वदामि ते। न्यासः द्विविधः, शरणागतिर्ह्यन्यथा इति मम वचनं शृणु। सर्वकर्माणि उभयोः शिक्षया एव कर्तव्यानि; यो न उभयविद्, सः सर्वकर्मासु अयोग्यः। अतः उभयमधीत्य, ततः श्रेष्ठो द्विजः परममन्त्रं सम्यक् साधयेत्, यः अष्टाक्षरः प्रभुः। अष्टाक्षरमन्त्रः प्रणवसम्भूतः इति उक्तः; स्वाभाविकप्रणवपूर्वकः मन्त्रः इति मनीषिभिः कथ्यते। सर्वेषु मन्त्रेषु प्रणवः अन्तर्भूतः; प्रथमं तु सर्वेषां शुभमन्त्राणां प्रणवः योजनीयः। प्रणवः ओंकारः ब्रह्म च सर्वमन्त्रेषु श्रेष्ठः; शुभमन्त्रेषु ओंकारः आदौ प्रयुज्यते। स्वाभावेन प्रणवः तस्मिन् मूलमन्त्रे स्थापितः; आदौ एकाक्षरं ‘ओं’, ततः द्वे अक्षरे ‘नमः’। ततो ‘नारायणाय’ इति पञ्चाक्षराणि; अष्टाक्षरमन्त्रः सर्वार्थसाधकः इति ज्ञेयः। सर्वदुःखनाशकः, तेजस्वी, सर्वमन्त्रसारः, शुभदः; नारायणः अस्य ऋषिः, श्रीपतिः देवता। छन्दः गायत्री देवी, प्रणवः बीजं, अनपायिनी देवी शक्तिः, श्रीः मनः इति। प्रथमं शब्दः ओंकारः, द्वितीयः नमः, तृतीयः नारायणाय; इति त्रयः शब्दाः परिगण्यन्ते। अकारः, उकारः, मकारः—एवं प्रणवः ब्रह्मशब्दः त्रैवेद्यसारः इति उक्तः। अकारेण विष्णुः सूचितः, उकारेण श्रीः, मकारः तयोः सेवकः पंचविंशः इति। अकारेण वासुदेवस्वरूपः, उकारेण श्रीस्वरूपः, मकारेण जीवः पंचविंशः इति। कवर्गेण तत्त्वानि, चवर्गेण इन्द्रियाणि, टवर्गेण ज्ञानम्, तवर्गेण हृदयम्, पकारेण मनः, फकारेण अहंकारः, बवर्गेण, भवर्गेण महत् प्रकृतिः; आत्मा तु मकारः पंचविंशः इति। देह-इन्द्रिय-मनः-प्राणेभ्यः पृथक्, अन्योपायाभावात्, सः मकारवाच्यः चेतनात्मकः भगवदवशिष्टः। केचित् उकारस्य निर्णायकत्वं वदन्ति; तत्र श्रीसारः ‘व’ अक्षरेण अपि सूचितः। यथा सूर्यस्य प्रभा तदन्या न स्यात्, तथा विष्णुः, कल्याणगुणसागरः, अकारेण निर्दिश्यते। सः श्रीपतिः, विश्वात्मा, जगत्कारणबीजम्, परमपुरुषः, विश्वस्य कर्ता, धारयिता, नियन्ता, सर्वभूतमित्रः इति।