राजा धर्मात्मा, लोकहिताय, भगवतः कृपानुग्रहस्य साधनं भक्तिरेव किमिति जिज्ञासया नारदं पृष्टवान्—“भगवन्, स भगवान् भक्त्या तुष्यति; सा च केन प्रकारेण सम्पद्यते? केन प्रकारेण स भक्तिः जायते, कथं च स सर्वैः पूज्यते? त्वं वैष्णवो हरिप्रियः परतत्त्ववित्, तस्मात् त्वां केवलं पृच्छामि—श्रोता वक्ता प्रश्नकर्ता वा सन्—हरिं प्रति। कृत्स्नं हि कृष्णसम्बन्धि प्रश्नः पावनः, यथा तस्य पादोदकं पावनं; देहश्च मानुषः दुर्लभो, क्षणभङ्गुरः च। तत्रापि वैकुण्ठवल्लभस्य दर्शनं महदद्भुतं मन्ये; सत्सङ्गस्यार्धमपि क्षणं लोके महाधनं मनुष्याणाम्। सत्सङ्गात् चतुर्वर्गसिद्धिः, तव सन्निधाने सर्वभूतानां कल्याणम्। यथा पितरौ परमात्मनं स्तुवन्तौ तयोः पन्थानं पुत्राः अनुवर्तन्ते, एवं जीवाः देवकृतानि दुःखसुखहेतूनि अनुभवन्ति। सत्पुरुषेषु तु, यथा त्वं अक्षरनिष्ठः, तेषां कर्मणां फलम् केवलं सुखमेव; ये देवपूजका देवैः अपि पूज्यन्ते। छायायामिव सत्पुरुषाः कर्मणां साक्षिणः, दुःखितेषु दयालवः; तस्मात् भगवन्, वैष्णवधर्मं मां उपदिश। तदुपदेशात् वेदसम्भूतं फलमवाप्यते।” एवं पृष्टे, नारदः प्रत्युवाच—“साधु पृष्टं त्वया, राजन्, विष्णुभक्त्या युक्तेन। परं धर्मं जानन्, माधवस्यैव सेवा परमा; विष्णौ पूजिते सर्वं जगत् पूजितं भवति। हरौ तुष्टे सर्वदेवतास्वात्मके, चलाचलानि तुष्टानि भवन्ति; तं केवलं स्मरन्, महापातकपुञ्जः क्षणेन विनश्यति। हरिः एव सेवनीयः; कः इन्द्रियवान् नरः मोक्षदायकस्य पदपद्मं न सेवेत? स हि सर्वैः न पूज्यते, यद्यपि मुनयः देवा मृत्युमेव सेवन्ते। श्रवणेन, कीर्तनद्यानपूजनाभ्यनुज्ञाभिः धर्मः सत्त्वात् शत्रौ अपि क्षिप्रं शुद्धिं ददाति। स एव कारणकारणं, योगी, विश्वात्मा, विश्वरूपः, अन्यकारणरहितः; सूक्ष्मो विशालश्च, स्थूलश्च, निर्गुणः सगुणः च, महात्मा। अजः, जन्मविनाशातीतः, सदा ध्यान्यः; त्वया एष निश्चयः सम्यग् कृतः। त्वं भक्तिधर्मान् पृच्छसि, ये विश्वं धारयन्ति; सत्सङ्गेन मनः प्राणश्च श्रवणामृतैः पुष्यन्ते। तस्मात् कृष्णस्य पुण्यकथाः जायन्ते; स देवः भक्त्या लभ्यते, त्वं च तद्विद्। तथापि लोकहिताय तव मान्यत्वात् वक्ष्यामि। यद् उत्तमं ब्रह्म, प्रकृतिपुरुषात् परम्, यस्य शक्त्या सर्वं व्याप्यते, स अच्युतः; सुतान्, भार्याः, दीर्घायु, राज्यं, स्वर्गं, मोक्षं च स भक्त्या पूजितः ददाति। ये जनाः तस्मिन् क्रियामनसा वाचा भक्ताः, तेषां व्रतानि तेभ्यः कथयामि—अहिंसा, सत्यम्, अस्तेयं, ब्रह्मचर्यं, अपरिग्रहः। एतानि मानसिकव्रतानि हरिप्रीत्यर्थं स्मृतानि; एकाहिका, रात्रौ उपवासः, भिक्षाशनं च। एतत् मानुषाणां कायिकव्रतम्; वेदाध्ययनं, विष्णोः स्तुतिः, सत्यवचनं च। परनिन्दायाः परिहारः वाचिकव्रतम्; सर्वत्र चक्रिणः नामानि कीर्तयेत्। तस्य स्तुतौ दोषो नास्ति, स हि पावकः; वर्णाश्रमाचार्युक्तः पुरुषः परमपुरुषं विष्णुं पूजयति। अन्यः पन्था तुष्टिं न करोति; स्त्रीणां तु मनोवाक्कायैः पतिसुखार्थं संयम एव धर्मः। एवं स्त्रियः वासुदेवं भक्त्या पूजयन्ति; शास्त्रोक्तमार्गेण स्त्रियः शूद्राश्चापि पूजनं कुर्वन्ति। द्विजश्रेष्ठरूपेण प्रकटितं कृष्णचन्द्रं पूजयेत्; त्रयो वर्णाः वैदिकमार्गेण पूजननिष्ठाः स्युः। स्त्रियः शूद्राश्च नाममात्रेण पूजनपराः; माधवः न कर्मयज्ञव्रतैः तुष्यति। भक्त्या एव तुष्यति, स हि भक्तिवल्लभः; पतिव्रतानां स्त्रीणां पतिः एव देवता। स विष्णुभक्त्या मनोवाक्कायैः पूजनीयः; श्रद्धया पत्युं हृदि विष्णुरूपेण चिन्तयेत्। शूद्राणां नाममात्रेण देवपूजा; सर्वे शास्त्रानुसारं वेदसम्मतानुष्ठानं कुर्वन्तु। स्त्रीणां अपि विष्णुपूजायां अधिकारः अस्ति; पतिसन्तोषकारिणां एष सनातनः मार्गः। स्वकुलधर्मेण यद्व्रतं निर्दिष्टं, तदेव आचर्यम्; तेन केशवः तुष्यति। विद्वांसः सदा हरिं वह्नौ, जलमध्ये, पुष्पैः, हृदि ध्यानतः, सूर्ये जपेन च पूजयन्ति। अहिंसा प्रथमं पुष्पम्, व्रतग्रहणं द्वितीयम्; प्राणिदया तृतीयम्, क्षमा चतुर्थम्। शमः पञ्चमं पुष्पम्, दमः षष्ठम्, ध्यानं सप्तमम्, सत्यमष्टमम्; एतेन केशवः तुष्यति। एतेनैवाष्टपुष्पेण हरिः पूजितः सन्तुष्टश्च; अन्यानि पुष्पानि बाह्यानि एव, नरश्रेष्ठ।” एवं नारदेन स्नेहपूर्वकं धर्म्यं च उत्तरं श्रुत्वा, राजा तुष्टः सन्, भक्तिपथस्य माहात्म्यं सम्यक् अवगच्छ।