श्रद्धया हर्षपूर्णहृदयेन यथा त्वया पृष्टं तद्वत् स राजा अंबरिषः मुनिं पृष्टवान्। स अबंरिषः उवाच— हे मुने! यत् परं ब्रह्म वेदविदः वर्णयन्ति, तद् भगवन् पद्मनयनः नारायणः एव परमं अस्ति। स निर्गुणः, सगुणः, साकारः, निराकारः, प्रकटः, अप्रकटः, नित्यः च स्वामीः। हरिः सर्वेषु भूतेषु व्याप्य स्थितः, अचिन्त्यः, ध्यानयोग्यः; तस्मिन्नेव इदं विश्वं तन्तुप्रतन्तुं यथा स्थितं सम्प्रतिष्ठितम्। स एकः, अप्रकटः, परमः, परमात्मा इति प्रसिद्धः; तस्मात् जगत् उत्पन्नं, स्वयं पृथिवीं निर्मितवान्। तस्मै वेदान् दत्तवान्, ये तस्मिन्नेव स्थिताः। स सर्वपुरुषार्थप्रदाता केन विधिना पूज्यते इति मे कथय। योगिनामपि दुर्लभः स भगवन्, कृपया मे एतत् ब्रूहि। ये गोविन्दं न उपासितवन्तः, ते न जानन्ति असलीं श्रेयः। ये गोविन्दपदाम्बुजसुधां न आस्वादितवन्तः, ते तपः, यज्ञ, दानस्य परमं फलम् न प्राप्नुवन्ति। काममार्गस्य केवलं फलमाश्रित्य, हरिपूजां त्यक्त्वा, पापकूटं न नश्यति। हे मुने, जीवेषु अन्यः परमः प्रायश्चित्तं न पश्यामि; सर्वसिद्धयः तत्रैव वर्तन्ते यत्र तस्य भ्रूभ्रमणं दृश्यते। स केशवः दुःखहरः केन विधिना पूज्यते? पुरुषः केन प्रकारेण तं भगवंतं नारायणं सेवते? कृपया सर्वं कथय, लोकहिताय; स भगवन् भक्त्या तुष्टः भवति। केन भक्त्या स अनुग्रहं करोति? किं प्रकारेण तस्मिन्भक्तिः उत्पद्यते, सर्वैः केन विधिना पूज्यते? त्वं वैष्णवः, हरिप्रियः, परमतत्त्वविज्ञः। अतः, हे ब्रह्मविदां श्रेष्ठ, त्वां एव पृच्छामि— श्रोता, वक्ता, पृच्छकः इति त्रिविधेन— हरिं विषये। कृष्णस्य विषयः पृच्छ्यते, तद् शुद्धयति, यथा तस्य पादोदकं शुद्धयति। मानुषं शरीरं दुर्लभं, क्षणभंगुरं, देहिनां। तत्रापि वैकुण्ठप्रियस्य दर्शनं अतिदुर्लभं; संसारमध्ये अर्धक्षणमपि सत्संगः लोकानां महान् धनम्। सत्संगात् चतुर्विधं पुरुषार्थं लभ्यते; हे भगवन्, तव सन्निधिः सर्वदेहिनां श्रेयः जनयति। यथा बालकाः मातापितृणां सुप्रशंसितं मार्गं अनुवर्तन्ते, तथा जीवाः देवकृत्यं दुःखसुखदं अनुभवति। किन्तु साधूनां, यथा तव हृदयस्थितं अक्षरं, तद् केवलं सुखदं भवति; देवपूजकाः देवैः पूज्यन्ते तेनैव विधिना। छायायाः इव, साधवः कर्मसंगिनः, दुःखितेषु दया दर्शयन्ति; अतः, हे भगवन्, वैष्णवधर्मं मां उपदिश। एवं उपदेशात् वेदोत्पन्नं फलं लभ्यते; नारदः उवाच— उत्तमं पृष्टं त्वया, हे राजन्, विष्णुभक्तः। परं धर्मं ज्ञात्वा, तद् केवलं माधवसेवा; विष्णोः पूजने सर्वं विश्वं पूज्यते। यदा हरिः सर्वदेवतास्वरूपः तुष्टः भवति, चराचरं तुष्टं भवति; स्मरणमात्रेण महापापकूटः तत्क्षणं नश्यति। हरिः एव पूज्यः; केन देहधारिणः, हे राजन्, मुक्तिप्रदस्य पद्मपदं न पूजयेत्? सर्वैः न पूज्यते, यद्यपि मृत्युं ऋषयः देवाः सेवन्ति; श्रवणं, कीर्तनं, ध्यानं, पूजनं, अनुमोदनं— धर्मः तत्क्षणं शुद्धयति, अपि च विश्वद्वेषिणं। एष कारणं, कार्यं, कारणानां कारणं; योगी, विश्वात्मा, विश्वरूपः, अन्यः कारणं नास्ति। सूक्ष्मः, विशालः, लघुः, स्थूलः, निर्गुणः, सगुणः, महत्। अजातः, जन्मविनाशातीतः, हरिः सदा ध्याननीयः; यथावत् त्वया निश्चितं, हे नरश्रेष्ठ। त्वं भक्तानां धर्मं पृच्छसि, ये विश्वं धारयन्ति; सत्संगेन मनः आत्मा च श्रवणामृतं पिबन्ति। शुद्धाः कृष्णकथाः सत्संगात् उत्पद्यन्ते; भक्त्या स भगवन् प्राप्यते, त्वं तद् जानासि। तथापि लोकहिताय, तव सम्मानाय, वदामि। यत् परं ब्रह्म, आदिपुरुषात् उच्चं, तस्य शक्त्या सर्वं व्याप्यते, स अच्युतः; पुत्राः, पत्न्यः, दीर्घायु, राज्यं, स्वर्गः, मोक्षः च, स भक्त्या पूजितः सर्वं कामं ददाति, अजितः; ये जनाः तस्मिन् कर्मणा, मनसा, वाचा भक्ताः। तेषां व्रतानि तव तृप्त्यर्थं वक्ष्यामि, हे राजश्रेष्ठ: अहिंसा, सत्यम्, अस्तेयम्, ब्रह्मचर्यं, अपरिग्रहः। एतानि मनोव्रतानि हरितुष्ट्यर्थं कथितानि; एकभुक्तिः, रात्रौ उपवासः, भिक्षा ग्रहणम्। एवं, हे नराधिप, देहव्रतम् मानवेषु उक्तम्; वेदाध्ययनम्, विष्णुप्रशंसा, सत्यम् वचनम्। अपवादरहितता, हे राजन्, वाचिकव्रतम् श्रेष्ठम्; सर्वत्र विष्णुप्रशंसा कर्तव्या, चक्रपाणेः नामानि। तस्य स्तुतौ दोषः नास्ति, स शुद्धिदाता; वर्णाश्रमाचारपालनं परमपुरुषं विष्णुं पूजयति। अन्यः मार्गः तुष्टिं न जनयति; केवलं मनः, वाचा, कायेन पतिसुखार्थं, हिताय च निग्रहः। एवं व्रतैः स्त्रियः वासुदेवं दयासिंधुं पूजयन्ति; शास्त्रविहितमार्गेण स्त्रियः शूद्राः च पूजनं कुर्वन्ति। कृष्णचन्द्रस्य पूजनं, यो द्विजश्रेष्ठरूपः, कर्तव्यम्; त्रिवर्णाः वेदमार्गेण पूजायाम् निष्ठां स्थापयन्ति।