शङ्खकान्त्या कण्ठे तस्याः सुन्दरं गुञ्जामणिसूत्रं शोभते। कृष्णस्य दर्शनं नास्ति चेत् अपि, तस्याः कृष्णतेजसः विरहव्यथा ताम् अत्यन्तं तापयति। सखीभिः संगीतवाद्यैः रम्यम् गीतं गायन्ती, प्रियवेषधारिणी सा वधूं सुसज्जयन्ती नृत्यति। पुनः पुनः गोविन्दं भक्त्या आलिङ्ग्य च चुंबन्ती, सा सर्वगोपीनां प्रियतमाः, कृष्णस्य च परमप्रियाः। श्वेतकेतु-पुत्रः कश्चित् वेदवेदाङ्गविशारदः, सर्वं त्यक्त्वा घोरं तपः अकरोत्। गोविन्दस्य प्रियशक्तिः, यस्य चरणौ मुरारिना सेवितौ, यस्य वाणी अमृतसमा, या ब्रह्मरुद्रादिभिः दुर्गम्या। ताम् एकनिष्ठया उपास्य, केवलं श्रीमनोहरां चिन्तयन्, एकादशाक्षरं मन्त्रं सदा जपन्। सा सर्वं सुखमयम् कृत्वा, वस्तुं मायायाः संयोजयन्ती, सौन्दर्यादिगुणैः विश्वं दीप्तप्राणिभिः पूरयन्ती। सः सदा मन्त्रार्थं चिन्तयन्—"वसन्ते सा निवसति"—द्वौ कल्पौ साधनया अस्मिन जन्मनि सिद्धिम् प्राप्तवान्। सा कन्या रूपे प्रकटिता, तन्वी, स्तनारुणा, मुक्ताहारविभूषिता, शुद्धपटवस्त्रधारिणी। नूपुरकङ्कणकयूरमणिमुद्राभिः भूषिता, दिव्यकुण्डलधारिणी, रम्या, अमृतप्रवाहिनी। तस्याः गोलाभजटाः कस्तूर्यगन्धिताः, मध्ये रक्तबिन्दुना चिह्निताः, ललाटे चन्दनचिह्नैः अलङ्कृताः। सा शान्ता दृष्टा, परममन्त्रं जपन्ती; चन्द्रप्रभः नाम राजा, रम्यरूपः। कृष्णकृपया तस्य पुत्रः मधुररूपः जातः, चित्रध्वजः नाम, यौवनपर्यन्तं वैष्णवः। सः राजा स्वस्य सौम्यं, धैर्ययुक्तं द्वादशवर्षीयं पुत्रम्, द्विजातिभ्यः परमाष्टादशाक्षरमन्त्रग्रहणाय उपदिष्टवान्। मन्त्रामृतसंयुक्तेन जलाभिषिक्तः बालः, तदा राजान् प्रेम्णा प्रणम्य, अश्रुपूर्णनेत्रः अभवत्। तदा बालः शुद्धवस्त्रधारी, हारनूपुरसूत्रमालाकयूरकङ्कणैः भूषितः। एवं विभूषितः, शुद्धभावेन, हरिभक्तिं स्पृशन्, विष्णुमन्दिरं गतः, एकाकी स्थित्वा चिन्तयन्। "कथं तां मनोहरभक्तां उपास्यामि, या गोपिकाभिः सह यमुनातटे वनान्तरे सदा क्रीडति?" इति चिन्तयन्, तस्य मनः अतिव्यग्रं अभवत्; तदा बालः परमज्ञानं स्वप्नदर्शनं च प्राप्तवान्। तस्य पुरतः कृष्णस्य सुंदरं शिलामयं रूपं प्रकटितम्, सुवर्णसिंहासने स्थितम्, सर्वमङ्गलचिह्नयुक्तम्। सा नीलपद्मसमा, सौम्यरूपदीप्त्या युक्ता, त्रिभङ्गरम्या, मयूरपिच्छशिखरिणी। सा स्वर्णवणफ्लूतिं होठे स्थापयन्ती हर्षात् वादयन्ती, तस्य दक्षिणवामभागे रम्यद्विसखी सेवमानाः स्थिताः। तयोः आलिङ्गनचुम्बनादिभिः कामवृद्धिं पश्यन्, चित्रध्वजः कृष्णं तादृशरूपवेषे रमन्तं अपश्यत्। सः शीरो नमयन्, लज्जया मनः पूरितम्, हरिः तदा वामभागस्थितायाः प्रियायाः स्मितं कृत्वा सम्बोधयन्। सः लज्जया, तस्याः तां परमदिव्यरूपां, स्वसमरूपां, स्वशरीरे उपविष्टां, अद्भुतयुवतीरूपां प्रकटयन्। "हे हरिणाक्षि! तव शरीरैक्यं तया चिन्तय," इति उवाच; "तव अङ्गदीप्त्या सा तव रूपं धारयिष्यति।" तदा सा पद्माक्षी चित्रध्वजं समीपं गत्वा, तत्र स्थित्वा, तस्याः अङ्गैक्यं तद्रूपे ध्यानयन्। तदा तस्याः अङ्गदीप्त्या तद्रूपं पूर्णं अभवत्; स्तनदीप्त्या द्वौ पूर्णौ रम्यौ स्तनौ उत्पन्नौ। कटिदीप्त्या रम्यजघनौ, केशदीप्त्या केशपुच्छः, हस्तदीप्त्या द्वौ सुन्दरौ भुजौ प्रकटितौ। एवं सर्वं सम्यक् साकारम्—भूषणवस्त्रहारादिकम्—सा कलासम्पन्ना, अन्तःसुगन्धिता अभवत्। भूमौ तां सौभाग्यवतीं कन्यां दीपशिखायामिव दीप्तां दृष्ट्वा, चित्रध्वजः तां लज्जानिवृत्तां स्मितदीप्तां मनोहरीं अपश्यत्। सः प्रेम्णा हर्षितः ताम् हस्ते गृहीत्वा अपनीय, गोविन्दवामभागस्थितां प्रियतमां आलिङ्ग्य—"सा तव दासी," इति उक्तवान्; "या सेवा तव प्रियं, तां स्नेहात् नियोजय, प्रिये।" तदा सा स्वेच्छया "चित्रकला" नाम गृह्णीय, सेवायै वीणाम् अपि स्वीकृत्य। "सर्वदा समीपे स्थातव्यं, विविधरागैः गीतं गायितव्यम्; एष धर्मः तव, हे सुभगे, तव जीवननाथस्य।" तदा चित्रकला तव आज्ञां प्राप्त्वा, माधवाय नमस्कृत्य, तस्य प्रियतमायाः चरणरेणुं ग्राह्य। सा अतिस्वादु गीतं गायन्ती, तयोः उभयोः हर्षं वर्धयन्ती; तदा कृष्णेन, आनन्दरूपेण, स्नेहात् आलिङ्गिता। यावत् तौ आनन्दसिन्धौ निमग्नौ, तावत् चित्रध्वजः महाप्रेम्णा कामचिन्तनपरः, अनवबोधः अभवत्। सः तं परमसुखं एव विलपन्, तस्मात् कालात् हरिचिन्तनम् अन्यत् सर्वं त्यक्त्वा, अश्रुपातं अकरोत्। पितृभिः अन्यैः संबोधितः अपि, सः किंचिद् अपि न वदति; गृहे केवलं मासमेकं स्थित्वा, मध्यरात्रौ कृष्णं शरणं गत्वा।