सर्वप्रथम तत्र श्रीकृष्णः चतुर्भुजः दिव्यास्त्राणि वहन्—चक्रं, खड्गं, गदां, शङ्खं, पद्मं च—अनादिः अनन्तः शाश्वतः परमपुरुषः अग्रगण्यः च विराजते। तस्य रूपं दीप्तिमत् महातेजस्वि प्राचीनं, वनमालया भूषितं, पीतवस्त्रधारी, सौम्यः, दिव्याभरणैः अलङ्कृतः। दिव्यस्नानेन अभिषिक्तः तस्य अङ्गानि शोभायमानानि मनोहराणि च दृश्यन्ते। तत्र रुक्मिणी, सत्यभामा, नाग्नजिती, शुभलक्षणा च तस्य समीपे स्थिताः। मित्रविन्दा, अनुविन्दा, सुनन्दा, प्रियाम्बवती, सुषीला च—एते अष्टौ कुलीनाः नार्यः श्रीवासुदेवस्य परमप्रियाः। तत्र सेवायाम् उपासने च निष्ठाः तेजस्विनः परिचारकाः सन्निहिताः सन्ति, उत्तरे महोद्यानस्य चन्दनगन्धयुक्ते स्थले। तत्र अधः सुवर्णपीठे रत्नमण्डपेन शोभिते, मध्ये सुवर्णमयी दीप्तिमती सिंहासनं विराजते। तत्र रेवतीसहितः संकर्षणः हलधरः, भगवतः अनन्तप्रियः, तद्रूपतुल्यः तद्गुणसम्पन्नः च उपविष्टः। सः शुद्धस्फटिकसदृशः, रक्तकमलदलनयनः, नीलवस्त्रधारी, सौम्यः, दिव्याभरणमाल्यवस्त्रैः अलङ्कृतः। सदा मधुमदिरापानरुचिः, मदान्धनयनः; तस्य दक्षिणे प्रद्युम्नः अन्तःदीप्तिमान् उपविष्टः। कामवृक्षस्य अधः रत्नमन्दिरे, मध्ये रत्नमणिरक्तमुक्तासिंहासनं दीप्तिमान् अस्ति। तत्र प्रद्युम्नः कामदेवः परमसुखे स्थितः, सर्वलोकमोहकसौन्दर्यरूपमूलः। सः श्यामकमलसमूहसदृशः, कमलदलनयनः, दिव्याभरणैः भूषितः, दिव्यगन्धानुलेपनः। तस्य अद्भुतं रूपं विश्वमोहकं, पूर्वोद्यानस्य महावने दिव्यवृक्षैः आवृतं। तत्र अधः सुवर्णपीठे सुवर्णमण्डपेन अलङ्कृतः, मध्ये दीप्तिमती दृढा दिव्यसिंहासनं विराजते। तत्र दिव्यया स्त्रिया सहितः अनिरुद्धः जगन्नाथः, अतिसुखी, मेघश्यामः, नीलकेशः दीप्तिमान् उपविष्टः। तस्य भृशं मनोहराणि भ्रूणि लतासदृशानि, शोभनगण्डौ, सुमुखः, सुग्रीवः, रमणीयवक्षः च। किरीटे कुण्डलेन च भूषितः, ग्रीवायां रत्नाभरणैः शोभायमानः, तस्य रूपं अतिशयमनोहरं, नूपुरध्वनिना शोभितम्। सः प्रियपरिचारकैः पूजितः, गीतनृत्यरुचिः, पूर्णब्रह्मस्वरूपः, नित्यानन्दमयः, शुद्धसत्त्वस्वरूपः च। तस्योपरि आकाशे सर्वेश्वरः विष्णुः विराजते, अनाद्यनन्तचैतन्यस्वरूपः, परमानन्दमयः, सर्वव्यापी। सः त्रिगुणातीतः, अव्यक्तः, शाश्वतः, अक्षरः, अचलः, मेघश्यामरूपः, मनोहरः। तस्य नीलकुन्तलाः, गुच्छिताः, दीप्तिमन्तः, अतिशोभनाः; तस्य नेत्रे दीर्घे, मनोहरौ, स्निग्धकमलदलसदृशौ। तं शुद्धहृदयाः मुकुटकुण्डलभूषिताः, उज्ज्वलगण्डाः, तद्रूपध्याननिष्ठाः च, चैतन्यरूपाः, परिवृत्य उपासते। ते नासाग्रनयनाः, हृदयेन समाधिस्थाः, कर्मणा, वाचा, चित्तवृत्त्या च हेतुरहितां भक्तिं अर्पयन्ति। तस्य वामभागे यक्षाः, गन्धर्वाः, सिद्धाः, विद्याधराः, अप्सरसः च, नृत्यगीतनिष्ठाः, सन्निहिताः। ये कृष्णं पूजितुम् इच्छन्ति, सर्वे वैश्नवाः आकाशे सुखासीनाः तस्य पुरतः स्थिताः। प्रह्लादः, नारदः, कुमारः, शुकः, जनकाद्याः वैश्नवाः, भक्त्याभासदीप्ताः, अन्तर्बाह्यज्ञाननिष्ठाः च। ते सर्वाङ्गैः रोमाञ्चिताः, प्रेमावेशे निमग्नाः, गूढामृतस्नानाः, अर्धाक्षरमन्त्रजपपरायणाः च। स मन्त्रः सर्वमन्त्ररत्नमणिः, सर्वमन्त्रकारणम्, देवमन्त्रयुवरूपः। स एव मन्त्ररत्नमणिः सर्वयुवमन्त्राणां मूलम्; पूर्णप्रेमानन्दनिष्ठाः जनाः तं मन्त्रम् अन्तःजपन्ति। ते भगवतः पद्मपादे अनन्यप्रेमसाधनम् इच्छन्ति; बहिः दिव्यरत्नमण्डपाः, शोभायमानाः, उन्नताः, मनोहराः च सन्ति। चतुर्दिक्षु केसर, श्वेत, रक्तादिपुष्पचूर्णसञ्चयाः सन्ति; पश्चिमद्वारे श्वेतः चतुर्भुजः विष्णुः द्वारपालः स्थितः। सः शङ्खचक्रगदापद्मकिरीटकुण्डलाद्याभरणैः अलङ्कृतः; रक्तः चतुर्भुजः, पद्मशङ्खचक्रगदायुधधारी। उत्तरद्वारे मुकुटकुण्डलदीप्तिमान् द्वारपालः स्थितः; श्वेतः चतुर्भुजः विष्णुः शङ्खचक्रगदायुधधारी। पूर्वद्वारे मुकुटकुण्डलाभरणैः, वनमालया भूषितः, श्वेतः विष्णुः द्वारपालः प्रसिद्धः। दक्षिणद्वारे श्यामः चतुर्भुजः, शङ्खचक्राद्याभरणैः अलङ्कृतः, श्रीविष्णुः द्वारपालः मेघश्यामः स्थितः। यः शुद्धः भक्तियुक्तः श्रीकृष्णचरितं पठति वा शृणोति वा, सः गोविन्दे प्रेम प्राप्तवान् भवति। एवं सप्ततितमोऽध्यायः श्रीकृष्णस्य चरित्रे, श्रीपद्मपुराणस्य पातालखण्डे समाप्तः। ततः ईश्वरः अब्रवीत्—एकचित्तः भव, हे दीप्तिमुखि, शृणु। उग्रतपः नाम ऋषिः आसीत्, व्रते दृढः। सः अद्भुतं तपः अकरोत्, अग्निसंयमेन केवलं अग्न्याहुतिं भक्षयन्, पञ्चदशाक्षरं परममन्त्रम् जपन्। तत्र कामबीजसम्पुटितः, कामफलप्रदः, 'कृष्णाय' पदेन 'स्वाहा' संयोगः, परमसिद्धिदः अस्ति।