लोकमतानुसारं मम वचनं त्वां प्रति प्रवक्ष्यामि—अहं सुरथस्य पुत्रो वीरवती मातरि जातः। मम नाम मधौ इति प्रसिद्धं, सः सदा सर्वमङ्गलानि ददाति। ये मधुरसस्य मोहिताः, ते मधुमदिरायाः अमृतं अपि त्यजन्ति। मम वर्णः सुवर्णसदृशः, पुरुषाकृतिम् अहं धारयामि; तेनैव नाम्ना, हे वीर, मम मोहिनीं सत्तां विद्धि। इदानीं अग्रे बाणैः सह युध्यस्व—कः मां विजेतुं समर्थः? अद्य अहं स्ववीर्यम् अद्भुतं दर्शयिष्यामि। एवं तस्य महावचः श्रुत्वा शेष उवाच—पुष्कलः हृष्टहृदयः अभवत्, तं दुर्जयं मन्यमानः युद्धे बाणान् विससर्ज। पुष्कलस्य बाणवृष्टिं चम्पकः क्रोधेन पूर्णः धनुः सज्जीकृत्य प्रत्यग्रहीत्। सः तीक्ष्णान् बाणान् स्वनामाङ्कितान् सुवर्णपट्टलाङ्कृतान् शत्रुसैन्येषु ससर्ज। बलवान् पुष्कलः तान् घोरयुद्धे छित्त्वा शिलाग्रबाणैः सर्वत्र व्योमनि बाणान्धकारं जनयामास। स्वबाणान् वीरैः छिन्नान् दृष्ट्वा चम्पकः क्रोधात् बलवन्तं पुष्कलम् आह्वयामास। युद्धे पुनः पुनः "मा पलायस्व" इति चक्रौ, तेन दशभिः बाणैः शीघ्रं हृदि पुष्कलम् आहतवान्। ते तीक्ष्णवेगाः बाणाः पुष्कलस्य हृदयम् अभिहत्य, गाढं निपत्य, तस्य रक्तं पपुः। तैः बाणैः आहतः स वीरः क्रुद्धः पञ्च तीक्ष्णाग्रबाणान् आदाय, गिरिशिखराणिव, तान् प्रत्यवारयत्। तस्य बाणाः राजपुत्रस्य च बाणैः व्योम्नि घोरं युद्धं कृत्वा, राजपुत्रेण शतधा छिन्नाः। ततः सुरथपुत्रः शक्तिमान् तीक्ष्णाग्रबाणैः तान् बाणान् छित्त्वा, शतबाणान् हृदयाभिहितान् धनुषि सञ्जह्रे। ते बाणाः बलिनां पुष्कलेन शतधा छिन्नाः, युद्धान्ते बाणवेगेन निपेतुः। ततः तदद्भुतं कर्म दृष्ट्वा, राजा पुत्रः शक्तिमान् सहस्रशः बाणैः पुष्कलस्य वक्षसि प्राहरत्। पुष्कलः परमास्त्रविद् तानपि शीघ्रं छित्त्वा, पुनः दशसहस्रं बाणान् धनुषि सञ्जह्रे। पुष्कलः परमास्त्रविद् तानपि शीघ्रं छित्त्वा, क्रुद्धः बाणवृष्टिं मुमोच। अग्रिमां बाणवृष्टिं समीक्ष्य, चम्पकः वीरघ्नः पुष्कलम् अर्हं स्तुत्वा तं प्राहरत्। पुष्कलः चम्पकं महावीर्यसम्पन्नं दृष्ट्वा, सर्वास्त्रकुशलः स्वधनुषि ब्रह्मास्त्रं सन्दधे। तदस्त्रं महद् दशसु दिशासु ज्वलितं, व्योम पृथिवीं च पूरयन्, लोकविनाशाय प्रवृत्तम्। चम्पकः सर्वास्त्रविद् तत् मुक्तं अस्त्रं दृष्ट्वा, तद्विरोधाय तत् एव अस्त्रं शीघ्रं मुमोच। जनाः तयोः संयुक्तं तेजः लोकविनाशाय इति अमन्यन्त; ततः तदस्त्रं अन्येन सह संयुज्य निवर्तितम्। तदद्भुतं कर्म दृष्ट्वा, पुष्कलः "तिष्ठ, तिष्ठ" इति क्रुद्धः चम्पकं निश्चलैः बाणैः ताडयामास। चम्पकः महात्मा, तान् बाणान् उपेक्ष्य, घोरं रामास्त्रं पुष्कलाय मुमोच। तत् महात्मना चम्पकेन मुक्तं अस्त्रं दृष्ट्वा, पुष्कलः तस्य छेदनाय चिन्तयन्, तेन बाणेन बध्नः। चम्पकेन वीरघ्नेन बद्धः, स्वस्य रथे पुनः स्थाप्य, तं नगरं प्रेषयितुं निश्चयमकरोत्। पुष्कले बद्धे महान् नादः समजनि; युद्धिनः पलायनाय शत्रुघ्नम् उपजग्मुः। तान् भग्नान् दृष्ट्वा, शत्रुघ्नः हनूमन्तं प्राह—"केन वीर्येण मम बलं वीरैर्भूषितं भग्नम्?" तदा पृथिवीपतिः उवाच—"स वीरः चम्पकः शत्रुवीरघ्नः पुष्कलम् बद्ध्वा स्वशिबिरं नयति।" एवं श्रुत्वा, शत्रुघ्नः क्रोधेन हनूमन्तं उवाच—"शीघ्रं राजपुत्रं विमोचय।" "यो वीरः पुष्कलम् बद्धवान्, तं महाबलिनं वीरं विमोचय, युद्धे किम् आलस्यं करोति?" एवं श्रुत्वा, हनुमान् "एवं भवतु" इति उक्त्वा, चम्पकवीरहस्तात् पुष्कलस्य विमोचनाय जगाम। तं विमोचयितुं हनुमन्तं समीपं गच्छन्तं दृष्ट्वा, शत्रुघ्नः क्रुद्धः शतसहस्रशः बाणैः प्राहरत्। हनुमान् महात्मा तान् बाणान् शीघ्रं छित्त्वा, शत्रुघ्नः पुनः पुनः अधिकं बाणवृष्टिं मुमोच। सः सर्वान् बाणान् शत्रुणा मुक्तांश्च लौहाग्रबाणांश्च चूर्णयित्वा, हस्ते शालवृक्षं गृहित्वा, राजपुत्रं ताडयामास। सः शालवृक्षः वेगेन क्षिप्तः भग्नः, ततो हनुमता मुक्तः गजः राजपुत्रस्य शिरसि प्राहरत्। चम्पकेन ताडितः सः भूमौ मृतः पतितः; हनुमान् परमास्त्रविद् शिलास्त्राणि मुमोच। चम्पकः तत्क्षणात् सर्वाः शिलाः बाणयन्त्रेण चूर्णयामास, हे ब्रह्मन्, एतद् महदद्भुतम्। हनुमान् स्वमुक्ताः शिलाः भग्नाः दृष्ट्वा, हृदि महाक्रोधेन पूर्णः, स्वबलं चिन्तयन्, बभूव।