अन्येऽपि केचित् धनदारपुत्राभिमानसमाविष्टाः, हे द्विजश्रेष्ठ, तुच्छतमाः सन्तः अपि श्रीगोविन्दचरणारविन्दाश्रयणेन पावनतां प्राप्नुवन्ति। दयासिन्धोः पुरातनस्य चराचरस्वरूपस्य मोक्षदायकस्य भगवतः अपराधिनः अपि, ये अपराधेषु प्रवृत्ताः, तान् अपि स एव भगवन्नाम्ना उद्धरति। सर्वेषां अपराधानां कर्ता अपि यो भवति, स हरौ शरणं गच्छन् विमुच्यते; हर्यपराधं तु यः करोति, स द्विपदां मध्ये रजः सदृशः भवति। यः कश्चिदपि नाम्नि शरणं गच्छति, स नाम्नैव सागरं तरति; नाम्न्यपराधात् तु, सख्यः अपि उत्तमाः पतन्ति। एवं श्रुत्वा श्रीनारदः पप्रच्छ—"भगवन्नाम्नः के ते अपराधाः, हे ब्रह्मणां श्रेष्ठ, येषां कृत्यैः जनाः अधः पतन्ति?" तदा श्रीसनत्कुमारः प्रत्युवाच—"सत्पुरुषनिन्दा नाम्नः परममपराधं जनयति, यतः यशः प्राप्तस्य निन्दां कोऽन्यः सहिष्यते? यः विष्णोः सर्वगुणान् नामानि च भिन्नानीति विवेचयति, स हरिनाम्नः क्षतिं करोति। गुरौ अवज्ञा, शास्त्रनिन्दा, अर्थकल्पना, हरिनाम्नः च अर्थरचना—एते नाम्नः अपराधाः। पापबुद्धिः कश्चन नाप्युत्कर्षं प्राप्नोति। धर्मव्रतयागसर्वमङ्गलकार्याणां परित्यागः, तेषां च प्रमादेन समता, श्रद्धाभावः, द्वेषः, अनश्रवणं, मिथ्योपदेशः—एते शिवनाम्नः अपराधाः। नाममहात्म्यश्रवणानन्तरं यो हर्षहीनः, अधमः, अहंकारममतासक्तचित्तः, स अपि नाम्नः अपराधकः। एवं नारद, कृपया शङ्करेण मया ऋषीणां परं रहस्यं श्रुतम्—भगवन्नाम्नः सदा प्रमादेन परिहरणीयम्। यः दश नाम्नः अपराधान् अपि जानन् न परिहरति, स क्रुद्धः शिशुवत् जननीं भोजनं च विस्मरति। यः निरपराधः, सततं नाम जपति, स नाम्नैव सर्वं प्राप्नोति, नान्येन केनचित्। श्रीनारदः पुनः पप्रच्छ—"हे सनत्कुमार, ये प्रमादिनः, विवेकवैराग्यहीनाः, देहसुखस्वार्थासक्ताः, ते कथं निरपराधाः स्युः?" तदा सनत्कुमारः उवाच—"नाम्न्यपराधः यदा जायते, वा किञ्चित्प्रमादेन, तदा सदा नाम जप्तव्यं, तस्मिन्नेव शरणं गन्तव्यम्।" येषां नाम्न्यपराधदुषितानां, तेषां नाम्न्येव पापं नश्यति, अनवरतमभ्यासेन; तदेव साधनं स्यात्। स्मृतं, श्रुतं, उच्चारितं वा नाम, शुद्धाशुद्धोच्चारणेन, अनवरतं यः करोति, स नूनं उद्धर्यते; किन्तु यदि देहधनमायाछलेन लोभमध्यस्थं भवति, तर्हि शीघ्रं फलदं न स्यात्। एतद् परं रहस्यं, हे नारद, पूर्वं शङ्करात् मया श्रुतम्; सर्वदोषनाशनं, अपराधनिवारणं च। ये विष्णोर्नाम्न्यपराधेषु लीनाः अपि, नारद, केवलं तस्य नामस्मरणेन मोक्षं लभन्ते। नाम्नः सम्पूर्णं माहात्म्यं पुराणेषु गीतम्; अतः त्वं, महाभाग, सम्पूर्णं पुराणं शृणु। यः श्रद्धया प्रतिदिनं पुराणश्रवणे रतः, तं शिवविष्ण्वादयः सपरिकराः तुष्टाः भवन्ति। पुष्करप्रयागतीर्थस्नानफलम्, नदीसङ्गमं च, द्विगुणं फलं श्रद्धया शृण्वतः स्यात्। ये पुराणं जपन्ति शृण्वन्ति च ध्यानपूर्वकम्, ते प्रत्येकाक्षरस्य कपिलादिभिः लब्धं फलं प्राप्नुवन्ति। अपुत्रः पुत्रं लभते, अर्थार्थी अर्थं, विद्यां कामयमानः विद्यां, मोक्षकाम्यपि मोक्षं लभते। ये पुराणश्रवणे रताः, ते कोटिजन्मार्जितपापजालं नाशयन्ति, हर्यालयं यान्ति। यः भक्त्या पुराणपाठकं ब्राह्मणं पूजयेत्, स गोभूमिसुवर्णवस्त्रगन्धानुलेपनपुष्पैः पूजयेत्। स हर्षेण काञ्चनपात्रं कुम्भं कर्णाभरणं सुवर्णमुद्रां च दद्यात्। आसनं पुष्पं मालां च दद्यात्, हे तपस्विन्; दाने कदापि कृपणता न कार्या, कृपणदानस्य हीनं फलं। ब्राह्मणः सर्वकामार्थं पुराणं पठेत्; तस्मै सुवर्णरजतवस्त्रपुष्पमालाचन्दनानि दद्यात्। यः श्रद्धया ग्रन्थं ददाति, वा नियमानुसारं सम्पूरयति, स हर्यालयं गच्छति; द्विज, तेषां नामानि चित्रगुप्तः लिखतु। शौनकः उवाच—"भगवन्, व्रतस्य पालनात् किम् पुण्यं, भङ्गात् च किं पापं, विस्तरेण श्रोतुमिच्छामि।" "सत्येन वा मिथ्यया वा शपथस्य किम्? दक्षिणादानात् किं स्यात्? कृपया, हे करुणासिन्धो, कथय।" सूतः उवाच—"मुनिश्रेष्ठ, शृणु, सर्वं सम्यक् वक्ष्यामि; त्वं वैष्णवानां श्रेष्ठः, लोकहिते रतः।" "शतं गावः दत्त्वा यत् पुण्यं, तत् व्रतपालने कोटिगुणं भवति, हे द्विज।" "यो मूढः व्रतभङ्गं करोति, स घोरं नरकं याति, मध्यजन्मशतं तत्र क्लिश्यते—नात्र संशयः।" "ततः पुनः लोके जन्म लभमानः, स दरिद्रगृहे जायते, अन्नवस्त्रविहीनः, स्वकृतदुःखं अनुभवति।" "सत्यं देवाग्निगुरुप्रत्यक्षे शपथं दद्यात्; यावत् तथा करोति, तावत् शरीरं न दह्यते, विष्णुवंशः न नश्यति।" "मिथ्याशपथस्य किं वदामि? शतं मध्यजन्मानि स नरकं याति।" "हरिप्रसादशेषस्पर्शेन सत्यं शपथं कृत्वा, यदि सप्तजनान् गृहीत्वा याति, ते चिरं नरके क्लिश्यन्ति।" "कदाचित् सत्येन जन्मनि जन्मनि कुष्ठी भवति; मिथ्यायाः तु किं वदामि?" "यो दक्षिणां दत्त्वा व्रतं पालयति, स कृष्णं प्राप्नोति; सत्यं वदामि, सत्यं वदामि।" "दक्षिणां दत्त्वा अपि यः व्रतं न पालयति, तस्य पितरः श्राद्धं न कुर्वन्ति, ते दुःखं अनुभवन्ति।" "स तु स्वयं, मुनिश्रेष्ठ, अतीव घोरं नरकं याति; मृत्योरनन्तरं कोटिजनेनापि उद्धर्तुं न शक्यते—न संशयः।