शौनक ऋषेः प्रश्नान् प्रत्यूच्य, यः पुरुषः तुलापुरुषदानस्य पुण्यं लभते, सः शालग्रामशिलादानात् तद् पुण्यम् कोटिगुणितं प्राप्नोति। सप्तद्वीपवतीं पृथिवीं गिरिवनोपवनसहितां यः ददाति, तस्य पुण्यं शालग्रामशिलादानस्य तुल्यं भवति। यः ब्राह्मणाय शालग्रामशिलां ददाति, सः चतुर्दश लोकान् एव दत्तवान् इति ज्ञेयम्। तुलापुरुषदानं कृत्वा, द्विजोत्तम, तस्य पुनर्जन्म मातृगर्भे न भवति। यः कन्यां भूषणैः शोभितां ददाति, सः ब्रह्मलोकं गच्छति, पुनर्जन्म न प्राप्नोति। कन्याविक्रये नरकात् निःश्रयणं नास्ति, दानकन्यादाता स्वर्गात् न प्रत्यागच्छति। द्विजातये पादुके वा वातच्छादनपत्रं वा ददाति, सः मृत्योरनन्तरं चत्वारि युगानि इन्द्रपुरीं निवसति। दिव्यं वस्त्रं योग्यद्विजातये ददाति, सः स्वर्गे दिव्यवस्त्रधारी दीर्घकालं तिष्ठति। जीर्णां धेनुं वा जीर्णं वस्त्रं वा ब्राह्मणाय ददाति, नूतनां सुन्दरीं कन्यां वा ददाति, सः निश्चितं नरकं गच्छति। ब्राह्मण, कन्याविक्रयिणां सह संवादं अपि न कुर्यात् पण्डितः; यदि अज्ञानतः तान् पश्येत्, सूर्यदर्शनं प्रायश्चित्ताय कुर्यात्। फलं यः ददाति, सः स्वर्गं गच्छति, सहस्रयुगपर्यन्तं तत्रामृतसदृशं फलं भुङ्क्ते। शाकदातृ ब्राह्मणः शिवसदनं गच्छति, द्वौ युगावन्तरं तत्र देवैः सह दुर्लभं पायसं अश्नाति। घृतदधितक्रक्षीरदातृ विष्णोः पदं गच्छति, तत्रामृतं पिबति। गन्धपुष्पदातृ देवगृहे सहस्रयुगपर्यन्तं गन्धपुष्पभूषितः तिष्ठति। उत्तमं शय्यादानं ब्राह्मणाय कृत्वा ब्रह्मलोकं गच्छति, तत्र शय्यायां चिरकालं विश्राम्यति। आसनदीपदातारः सर्वपापरहिताः स्वर्गे सिंहासनस्थाः प्रभाद्वीपमालाभिः परिवेष्टिताः तिष्ठन्ति। ताम्बूलदातृ पृथिव्यां सर्वसुखानि भुङ्क्ते, स्वर्गे दिव्यस्त्रियः आलिङ्ग्य ताम्बूलं भुङ्क्ते। यो विद्यासर्वोत्तमं ददाति, सः मृत्योरनन्तरं त्रिशतयुगपर्यन्तं विष्णोः समीपे तिष्ठति। तत्र तां दुर्लभां विद्यां प्राप्य, हरिप्रसादात् मोक्षं लभते। यो दरिद्रदुःखितं ब्राह्मणं पठयति, सः हरिसदनं गच्छति, पुनर्जन्मनः मुक्तः। श्रद्धया भक्त्या वा ग्रन्थदातृः प्रत्येकाक्षरस्य दशलक्षधेनुदानफलम् आप्नोति। मधु गुडं वा ददाति, सः इक्षुरसमुद्रं गच्छति; लवणदातृ वरुणलोकं प्राप्नोति। सर्वेषां दानानां मध्ये, अन्नं जलं च सर्वज्ञैः सत्यमेव श्रेष्ठं उक्तम्। यः पृथिव्यां अन्नं जलं च ददाति, सः सर्वदानानि कृतानि इव स्यात्। अन्नदातृ प्राणदातृ इति कथ्यते; तस्मात् सर्वदानेषु अन्नदातुः फलम् अत्युत्कृष्टम्। अन्नवत् जलं अपि समम्; जलं विना अन्नं न पूर्णं भवति। क्षुत्पिपासे समे इति ज्ञेयम्; तस्मात् अन्नजलयोः दानं श्रेष्ठं विद्वद्भिः निगद्यते। ये पृथिव्यां पात्रेभ्यः अन्नं ददति, सर्वपापविनिर्मुक्ताः हरिसदनं गच्छन्ति। यावत् अन्नदानानि पृथिव्यां कृतानि, तावत् ब्रह्महत्यानि विनश्यन्ति। अन्नदानकर्तॄणां शरीरस्थाः पापाः शीघ्रं वियच्छन्ति। अतः पापिष्ठ, पण्डिताः दुष्टजनात् अन्नं न गृह्णीयुः; मोहात् गृह्णन्तः मूढाः तेषां पापस्य भागिनः भवन्ति। एकं कूपमपि पृथिव्यां स्थाप्य जलं दद्यात्; सर्वपापविमुक्तः सः हरिसदनं गच्छति। यत्नेन वित्तं संचिनुयात्, तत् वित्तं ब्राह्मणाय दानाय योजयेत्। ये लोभेन वित्तं संचिन्वन्ति, ते दुःखिनः; अन्ते सर्वं वित्तं परित्यज्य दरिद्राः इह लोकात् प्रयान्ति। ये पुनः सततं ददत्येव, ते लोके दरिद्राः इति विद्धि, महाभाग। परत्र, यत्र न सदाचारः, न दया, न बन्धवः, तत्र यद् अदत्तं, तद् न सहायते। यो धनवान् सन् न स्वयं भुङ्क्ते, न ददाति, सः दरिद्रः; सः मृत्योरनन्तरं दुःखेन प्रयाति। दानं तपसः अपि श्रेष्ठमिति सत्यमेव; तस्मात् सततम् दानं कुर्यात्। यदि दातृः दाननिश्चयं कृत्वा ब्राह्मणाय न ददाति, सः घोरं सर्वजनभीषाणं नरकं गच्छति। दाता च प्रतिग्राहकश्च दानं न स्मरेताम्, न पृच्छेताम्; अन्यथा चन्द्रसूर्ययोः स्थितिपर्यन्तं नरके तिष्ठतः। एवं दानस्य माहात्म्यं शौनकाय प्रतिपाद्य, धर्मशास्त्रेषु दानस्य श्रेष्ठता, फलानि, च दोषाः अपि विस्तारतः निर्दिष्टाः।