सम्बन्धिनः तं पापाचारं दृष्ट्वा, तस्य पापसक्तिं कुपिताः सन्तः, आगत्य तं दण्डकं संबोधितवन्तः— “हे पापचर! त्वं शुद्धवंशस्य तथा पितृभिः अर्जितस्य यशसः विनाशं करोषि।” तेषां क्रोधेन, कुलनिन्दायाः भीत्या, द्विजश्रेष्ठ, सर्वे तं महापापिनं कुलकलङ्कं त्यक्तवन्तः। ततः स सर्वधनं हृत्वा, महान् वनं गतः, तत्र चोरैः सह सर्वदा चौरकर्मणि प्रवृत्तः। मार्गे यत्र यत्र गच्छन्ति, भयात्, ब्राह्मण, प्राप्तं किञ्चिदपि खादितुं न शेकुः, तीव्रतृष्णया पीडिताः, अन्यं देशं गतवन्तः। तत्र प्रविश्य, सर्वे तैः सह, बहून् धर्मिष्ठान् ब्राह्मणान् विष्णुभक्तान् वृक्षमूलस्थाने स्थितान् दृष्टवन्तः। सर्वे चोराः दण्डकसहिताः तेषां समीपं गत्वा, सन्मानं कृतवन्तः। तत्र दण्डकः उक्तवान्— “अहं क्षुधार्तः, ब्राह्मणश्रेष्ठ, नूनं मम प्राणाः गच्छन्ति। किञ्चिद् खाद्यं दत्तुम् इच्छामि, शरणं यथागतः अस्मि।” तस्य वचनं श्रुत्वा, धर्मनिष्ठाः ब्राह्मणाः उक्तवन्तः— “त्वं विष्णुभक्तसमूहे पापनाशकः प्रसिद्धः। कथं अद्य हरिदिने खाद्यं इच्छसि? स्पष्टं वर्तमानस्थितिं वद।” स हर्षेण उक्तवान्— “ब्राह्मणाः, मम नाम दण्डकः, सर्वपापयुक्तः। कथं मोक्षः स्यात्?” तत्र ब्राह्मणाः उक्तवन्तः— “विष्णुपञ्चकव्रतं उत्तमं कुरु।” ब्राह्मणाज्ञया स विष्णुपञ्चकव्रतं कृतवान्। तस्य मृत्युः अनन्तरं, दिव्यरथेन हरिधामं गतः, श्रीहरिरूपं प्राप्तवान्, पुनर्जन्मरहितः स्थितवान्। यः भक्त्या एतत् पापनाशकं चरित्रं शृणोति, तस्य कोटिजन्मार्जितानि पापानि क्षणेन नश्यन्ति। शौनकः उवाच— “विद्वन्, सत्यवेदिन्, दानस्य महत्त्वं क्रमशः कथय।” सूतः उवाच— “मुने, भूमिदानं सर्वदानानां श्रेष्ठं मन्यते। यः भूमिदानं करोति, स सर्वदानफलं प्राप्तवान् इति गण्यते। यः भूमिसहितं कृषिं ब्राह्मणाय ददाति, द्विजश्रेष्ठ, स विष्णुलोके चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं सुखं भुङ्क्ते। पृथिव्यां जन्म कृत्वा, राजा यः सर्वं भूमिं भुङ्क्ते, स दीर्घकालं भुक्त्वा हरिधामं याति। यः द्विजाय गोचर्ममितां भूमिं ददाति, स सर्वपापविमुक्तः हरिगृहं याति। यत्र शतं गाः एकश्च वृषभः अनियमितः तिष्ठति, तत् गोचर्ममितं भूमिमितं महर्षिभिः कथ्यते। भूमिदाता भूमिग्राही च स्वर्गं यातः; भूमिः द्विजैः अन्यदानं परित्यज्य ग्राह्यं। ब्राह्मणः यः अज्ञानाद् भूमिं त्यजति, स प्रतिजन्म तीव्रं दुःखं अनुभवति। यः अन्यत्र भूमिं लब्ध्वा द्विजाय ददाति, तस्मै जगन्नाथः परमं स्थानं ददाति। द्विजः यः भूमिं स्वदत्तां वा परदत्तां वा हरेत्, स अनन्तकुलसम्बद्धः अतिभयानकं नरकं याति। हे मुने, देवात् वा ब्राह्मणात् वा भूमिं हरेत्, तस्य शतकोटियुगेषु अपि प्रायश्चित्तं नास्ति। राजा यः पूर्वदत्तां भूमिं द्विजाय रक्षति, तस्य पुण्यं साधारणदातुः कोटिगुणं भवति। सप्तद्वीपयुक्तां भूमिं दत्त्वा यत् पुण्यं लभ्यते, तत् पुण्यं गोदानेन द्विजाय लभ्यते। यः निर्धनगृहस्थाय वृषभं ददाति, स सर्वपापविमुक्तः शिवलोकं याति। यः ब्राह्मणाय तिलपरिमितं सुवर्णं ददाति, स अनन्तकुलसमेतः हरिधामं याति। यः योग्यब्राह्मणाय रजतं ददाति, स चन्द्रलोकं गत्वा तत्र अमृतं पिबति। यः मूक्ता, प्रवालं, हीरकं, रत्नं वा द्विजश्रेष्ठाय ददाति, स स्वर्गलोकं याति। यः तुलापुरुषदानस्य पुण्यं लभते, शालग्रामशिलादानेन तत् पुण्यं कोटिगुणं प्राप्नोति। सप्तद्वीपयुक्तां भूमिं पर्वतवनोपवनैः सह दत्त्वा यत् पुण्यं, तत् शालग्रामशिलादानेन लभ्यते। यः शालग्रामशिलां ब्राह्मणाय ददाति, ब्राह्मण, स चतुर्दशलोकान् ददाति। यः तुलापुरुषदानं करोति, द्विजश्रेष्ठ, तस्य मातृगर्भे पुनर्जन्म न भवति। द्विजश्रेष्ठ, यः कन्यां भूषणयुक्तां ददाति, स ब्रह्मलोकं गत्वा पुनर्जन्म न प्राप्नोति। यः कन्यां विक्रीणाति, तस्य नरकात् प्रायश्चित्तं नास्ति; यः कन्यां ददाति, स स्वर्गात् न पुनः आगच्छति। यः द्विजाय पादत्राणं वा वातपत्रं वा ददाति, स मृत्युः अनन्तरं इन्द्रपुरं गत्वा चतुर्व्यः युगं तत्र वसति। यः दिव्यवस्त्रं योग्यद्विजाय ददाति, स स्वर्गे दिव्यवस्त्रधारी दीर्घकालं तिष्ठति, ब्राह्मणश्रेष्ठ। यः जीर्णां गाम् जीर्णं वस्त्रं वा ब्राह्मणाय ददाति, वा नूतनां शोभनां कन्यां ददाति, स निश्चितं नरकं याति। ब्राह्मण, विद्वान् कन्याविक्रेतारं न संवादयेत्; यः तान् पश्यति, अपि अज्ञानतः, स सूर्यं दृष्ट्वा प्रायश्चित्तं कुर्यात्। एवं धर्मनिष्ठं पापनाशकं चरित्रं, दानमहत्त्वं च, श्रवणात् पुण्यं, पापक्षयं च, शास्त्रविधिना प्रतिपादितम्।