एकादश्यां हृषीकेशं सम्यक् समाधिना पूजयित्वा, तं गोमयेन मन्त्रसंयुक्तेन विधिवत् सेवेत। द्वादश्यां व्रती पुनः मन्त्रैः गोमूत्रं पिबेत्, त्रयोदश्यां क्षीरं, चतुर्दश्यां दधि च सेवेत। एवं पापक्षयाय चत्वारः दिवसाः यथाविधि यापिताः सन्ति, पञ्चमे दिने स्नात्वा केशवं सम्यक् पूजयित्वा, भक्त्या विप्रान् भोजयेत्, तान् दानैः सम्पूज्य, रात्रौ मन्त्रशुद्धं पञ्चगव्यं स्वयं भुञ्जीत। यदि एतत् कर्तुं न शक्यते, तर्हि फलमूलानि वा हविष्यं वा यथाविधि भक्षयेत्। यो हि श्रीहरिपञ्चकं तुलसीपत्रैः सम्यक् आचरति, स एव भगवान् नारायणः इति विज्ञेयः। त्रेतायुगे कश्चन दण्डक नाम शूद्रः आसीत्, स सर्वदा चौरमार्गे प्रवृत्तः, धर्मनिन्दकः, मिथ्यावादी, स्वमित्रहन्ता, वेश्याभिरामः, देवद्रव्यापहारी, क्रूरकर्मा, परदारगामी च। शरणागतवधकः, पाखण्डिसंयुक्तः, गोग्रासी, सुरापायी, नित्यं परनिन्दकश्च सः। स्वबन्धूनां विश्वासघातकः, तेषां जीविकाविनाशकः च सन्, तस्य कुशला बन्धवः तम् पापिष्ठं दृष्ट्वा, कोपेन समायान्तः, तं प्राप्य प्रोचुः—"रे पापाचारिन्, त्वं अस्माकं कुलस्य शुद्धिं च पितृपारम्पर्येण अर्जितं यशः च नाशयसि।" इति तैः क्रुद्धैः कुललज्जाभयात् सर्वैः स पापिष्ठः परित्यक्तः। स सर्वधननाशेन दुःखितः, महावने गतः, तत्र चौरकर्मणि सखिभिः सह प्रवृत्तः। मार्गे भ्रमन्, भयभीतः सन्, उपलभ्यमानमपि किञ्चित् न भुञ्जन्, क्षुधया पीडितः, अन्यत्र गतः। तत्र प्रविश्य, बहून् साधून् ददर्श—विष्णुभक्तविप्रान् वृक्षमूले स्थितान्। सर्वे चौराः दण्डकसहिताः तेषां समीपमुपेत्य प्रणम्य स्थिताः। तत्र दण्डकः उवाच—"अहं क्षुधार्तः अस्मि, हे विप्रश्रेष्ठाः, निश्चितं मम प्राणाः त्याज्यन्ते। किञ्चिद् भक्ष्यं दत्तं मयि शरणागताय।" तस्य वचनं श्रुत्वा, धर्मनिष्ठा विप्राः ऊचुः—"त्वं विख्यातः पापनाशकः विष्णुभक्तगणे, कथं अद्य हरिदिने भक्ष्येच्छा जाताऽस्ति? तव वर्तमानं स्पष्टं वद।" सः हृष्टः प्राह—"अहं दण्डकनाम्ना, सर्वपापयुक्तः, कथं मोक्षं प्राप्नुयाम्?" तान् विप्राः ऊचुः—"विश्णुपञ्चकव्रतं परमं आचर।" तेषां आज्ञया तेन विश्णुपञ्चकव्रतम् आचरितम्। ततः मृत्युः प्राप्ते, दिव्यरथे स्थित्वा, हरिधाम प्राप्तः, श्रीहरिरूपं प्राप्य, पुनर्जन्मनिरतः अभवत्। यः कश्चित् श्रद्धया एषां पावनां कथां शृणोति, स सर्वपापैः मुक्तः भवति, कोटिजन्मार्जितपापं क्षणेन विनश्यति। शौनकः उवाच—"भगवन्, दानमाहात्म्यं क्रमशः श्रोतुमिच्छामि।" सूतः उवाच—"सर्वेषां दानानां भूमिदानं श्रेष्ठम्। भूमिदाता सर्वदानफलप्राप्तः स्यात्। यः भूमिं ससस्यां विप्राय ददाति, स विष्णुलोके चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं सुखं भुङ्क्ते। राजा पृथिव्यां जन्म कृत्वा, दीर्घकालं भुक्त्वा, ततः हरिधाम यान्ति। यः द्विजाय गोचर्मपरिमितां भूमिं ददाति, स सर्वपापविमुक्तः हरिगृहं गच्छति।" "यत्र शतम् गाः एकः वृषभश्च निर्बद्धः तिष्ठेत्, तं गोचर्मपरिमाणमृषयः प्राहुः। भूमिदाता भूमिग्राही च स्वर्गं यान्ति, भूमिं प्राज्ञः द्विजः अन्यदानानि परित्यज्यापि गृह्णीयात्। यो ब्राह्मणो मूढः भूमिं परित्यजति, स प्रतिजन्म दुःखं प्राप्नोति। यः अन्यत्र भूमिं लब्ध्वा द्विजाय ददाति, तस्मै विश्वेश्वरः परमं पदं ददाति।" "यः द्विजः स्वदत्तां वा परदत्तां वा भूमिं हरेत्, स अनन्तकुलैः सह घोरं नरकं याति। देवात् वा ब्राह्मणात् वा भूमिं गृह्णाति, तस्य न प्रायश्चित्तं कोटिकल्पेषु। राजा यः पूर्वदत्तां भूमिं द्विजाय रक्षति, तस्य पुण्यं कोटिगुणं भवति। सप्तद्वीपवतीं पृथिवीं दत्त्वा यत् पुण्यं, तत् एव द्विजाय गवां दानेन लभ्यते।" "यो दरिद्रगृहस्थाय वृषभं ददाति, स सर्वपापविमुक्तः शिवलोकं याति। यः तिलभारं सुवर्णं विप्राय ददाति, स अनन्तकुलैः सहितः हरिलोकं याति। यः पात्रे रूप्यं ददाति, स सोमलोकं लभते, तत्रैव सोमपानं करोति। यः प्रवालमुक्तावज्ररत्नं द्विजाय ददाति, स स्वर्गलोकं गच्छति।