सूतः कथयति—पुराकाले तृतीयायां युगे जनार्दनस्य दिने प्रतिदिनं भोजनकारी पापिष्ठः ब्राह्मणः सुदर्शनः नाम आसीत्, द्विजश्रेष्ठ। सः निरन्तरं शास्त्रं निन्दति स्म, व्रतानि च अवमानयन् केवलं स्वमेव जानाति स्म, स्वपिंशाय एव चिन्तां कुर्वन्। कदाचित् तस्य कालः प्राप्तः, सः ब्राह्मणः मृत्युमुपेत्य यमदूतैः बद्धः यमस्यालयं नीतः। तत्र यमुनाभ्राता तम् दृष्ट्वा क्रोधेन मन्त्रिणं पप्रच्छ—"हे मन्त्रिन्, अस्य पुण्यपापयोः विस्तारतः आख्याहि।" मन्त्रिणा उक्तम्—"एष ब्राह्मणः पापिष्ठतमः, केवलं क्रूरकर्माणि कृतवान् दृश्यते।" चित्रगुप्तः उवाच—"तस्य पापानि शृणु, लघुतमं अपि पुण्यं नास्ति। तथापि, भगवतः हरिदिने प्रतिदिनं अन्नं भुक्तवान्।" यमः पुनः—"हे राजन्, यो जनः पद्मनाभस्य दिने भोजनं करोति, सः मलभोजनं कृत्वा घोरनरके पतति। एषः शतमन्वन्तरपर्यन्तं नरके स्थाप्यताम्, ततः ग्रामसूकरयोनि प्राप्यते।" सूतः पुनः—यमस्याज्ञया भीषणदूतैः सः ब्राह्मणः शतमन्वन्तराधिकं मलास्मिन्त्र thrown इति। ततः मुक्तः सः पृथिव्याम् ग्रामसूकरः जातः, चिरकालं मलमेव खादन्, हरिदिने भोजनस्य फलम्। तस्यापि कालः प्राप्तः, सः मृतः, काकयोनि प्राप्तः, सर्वदा मलभोजनशीलः। कदाचित् सः काकः श्रीहरिपादोदकं द्वारदेशे स्थितं पीत्वा सर्वपापैः विमुक्तः अभवत्। तस्मिन्नेव दिने सः काकः शबरगृहे पतितः, तत्र रोगग्रस्तः मृत्युमुपेतः। ततः दिव्यं हंसयुक्तं रथं समायातम्, तेन रथेन सः ब्राह्मणः स्वर्गं हरिलोकं गतः। एवं पादोदकस्य माहात्म्यं पापनाशनं उक्तम्; यः पापी अपि एतत् शृणोति, तस्यापि पापं नश्यति। एवमुक्ते शौनकः पप्रच्छ—"यदि कश्चित् मोहात् अनार्हायाः स्त्रियाः समीपं याति, कथं शुद्धिं प्राप्नोति? विस्तारतः कथय।" सूतः उवाच—"यदि द्विजः चाण्डाल्याः वा श्वशोणितभक्ष्यायाः स्त्रियाः समीपं यान्ति, तदा त्रिरात्रोपवासं कृत्वा प्राजापत्यं चरेत्। शिखायुक्तं मुण्डनं कृत्वा द्वे गवौ दद्याद्, दक्षिणां च सम्यग् दत्वा शुद्धिं लभते। क्षत्रियः वैश्यो वा चाण्डाल्याः समीपं गच्छेत्, प्राजापत्यं एकवारं कुर्यात्, द्वे द्वे गोयुगले दद्यात्। शूद्रः श्वशोणितपाकायाः स्त्रियाः समीपं गच्छेत्, चतुर्गवां युगलं दद्यात्, प्राजापत्यं चरेत्।" "मातुः स्वसुः दुहितुः स्नुषायाः वा समीपं मोहात् गच्छेत्, तदा त्रिः किच्छ्रं चरेत्। त्रिचन्द्रायणं कृत्वा त्रिंशत् गोयुगलं दद्यात्, शिखायुक्तं मुण्डनं कृत्वा पञ्चगव्यं पिबेत्। अग्नौ होमं कृत्वापि एवं शुद्धिं लभते, पितुः भार्यायाः, मातुः, स्वसुः विषये अपि एवं।" "गुरुपत्नीं मातुलपत्नीं भ्रातुः पत्नीं स्वकुलजां वा मोहात् गच्छेत्, प्राजापत्यं द्विवारं कुर्यात्। त्रिचन्द्रायणं कृत्वा पञ्च गोयुगलं दद्यात्, ब्राह्मणेभ्यः दानं दद्यात्, निःसंशयं शुद्धिं लभते।" "गवां समीपं मोहात् गच्छेत्, त्रिरत्रोपवासं कुर्यात्, गवां दानं पक्तं च दद्यात्, निःसंशयं शुद्धिं लभते।" "व्याघ्रपुत्रिकां गन्धर्वीं वराहीं वानरीं महिषीं वा बलात् आलिङ्गेत्, सः गोमयजलमृत्तिकायुक्ते अपि कण्ठपर्यन्तं स्थित्वा, निराहारः त्रिरात्रं तिष्ठेत्, शिखायुक्तं मुण्डनं कृत्वा त्रिरात्रोपवासं कुर्यात्। एकरात्रं जले स्थित्वा अपि शुद्धिं लभते। यदि ब्राह्मणीं कामात् गच्छेत्, त्रिप्राजापत्यं त्रिचन्द्रायणं त्रिगवां दानं कुर्यात्, निःसंशयं शुद्धिं लभते। ब्राह्मणी पञ्चरात्रं पञ्चगव्यं पिबेत्, द्वे गवौ दद्यात्, शुद्धिं लभते।" "परदारगमनं कुर्यात्, सन्तापनकिच्छ्रं चरेत्; स्त्रियां यथा किलकः, एवं परस्त्री त्याज्या। यदि एकवारं अपि अनार्यायां वा नीचायां स्त्रियाम् गच्छेत्, प्राजापत्यकिच्छ्रं चरेत्, निःसंशयं शुद्धिं लभते।" "स्त्री अग्निशुष्कवत्, पुरुषः घृतपात्रवत्; तयोः समीपे कदापि न तिष्ठेत्। यदि स्त्री परपुरुषेण गर्भं धारयेत्, कुलनाशं च कुर्यात्, सा सर्वथा परित्याज्या, तत्र दोषः नास्ति। या स्त्री स्वजनानपि परित्यज्य गृहम् त्यजेत्, सा नष्टा पतिता; तया सह पुनः संगमः न कर्तव्यः।" "यदि स्त्री मोहात् परपुरुषं गच्छेत्, प्राजापत्यं चरेत्, पञ्चगव्यं पिबेत्, ततः द्वे गवौ दद्यात्, निःसंशयं शुद्धिं लभते। ब्राह्मणी मोहात् परपुरुषं गच्छेत्, तदा सा त्याज्या; दोषो नास्ति। ब्राह्मणः अपि मोहात् ब्राह्मणीं गच्छेत्, गवां तिलानां च दानं कृत्वा शुद्धिं लभते।" एवं शौचविधिं श्रुत्वा शौनकः पुनः पप्रच्छ—"यदि कश्चित् अजञानेन मलमूत्रं भुञ्जीत्, वा पुनः सुरां स्पृशेत्, तस्य शुद्धिः कथं स्यात्?" इति। एवं सूतः शुद्धिप्रकारं वक्तुम् आरभते।