ब्राह्मणश्रेष्ठ, श्रीसूत उवाच— यः कश्चित् पापिष्ठः विष्णोः पादोदकं पिबति, तस्य शरीरे स्थितं सर्वं पापं निःशेषेण विनश्यति—अत्र संदेहो नास्ति। यः भक्त्या तुलसीदलैः संयुतं विष्णोः पादोदकं शिरसि धारयति, स अन्ते हरिलोकं प्राप्नोति। यत् फलं मेरुसमं सुवर्णदानात् लभ्यते, तत् पुरुषः हरिपादोदकस्पर्शेन एव प्राप्नोति। यत् फलं दशलक्षगवां दानेन लभ्यते, तत् पादोदकस्पर्शात् एव नूनं सिध्यति। यत् फलं कोटियज्ञैः लभ्यते, तद् हरिपादोदकस्पर्शेन कोटिगुणं भवति। कोटिकन्यादानफलं यत् प्राप्यते, तद् अपि विष्णोः पादोदकस्पर्शेन अतिक्रान्तं भवति। कोटिगजदानं सप्तकोटिदानं वा यत् फलं, तत् पादोदकस्पर्शेन एव सुलभं भवति। सप्तद्वीपसमेतां पृथिवीं ससस्यां दत्वा यत् फलं, तत् विष्णोः पादोदकस्पर्शेन अधिकं लभ्यते। शृणु ब्राह्मण, संक्षेपेण वदामि—यः पापिष्ठः अपि विष्णोः पादोदकस्पर्शं करोति, स हरिलोकं गच्छति। तदा शौनकः पप्रच्छ—हे सूत, दयया ब्रूहि, कः कश्चित् पूर्वे काले पादोदकस्पर्शेन वा पानात् वा हरिलोकं गतः? सूतः उवाच—त्रेतायां युगे पुरा कश्चन पापिष्ठः ब्राह्मणः आसीत्, नाम्ना सुदर्शनः, स प्रतिदिनं जनार्दनस्य दिने भोजनं कृत्वा जीवति स्म। स नित्यं शास्त्रनिन्दकः व्रतनिन्दकः च आसीत्, केवलं स्वपक्षपाती, स्वपिण्डस्यैव चिन्ता अस्य आसीत्। कदाचित् तस्य कालः संप्राप्तः, तदा तं ब्राह्मणं यमदूताः बद्ध्वा यमस्य निकेतनं नयन्ति स्म। तं दृष्ट्वा यमुनाभ्राता क्रुद्धः मन्त्रिणं पप्रच्छ—“एषः कः, कियद् पुण्यं पापं च अस्य?” मन्त्रिणा उक्तम्—“एषः ब्राह्मणः महापापी, केवलं क्रूरकर्मा दृश्यते। तस्य पापानि शृणु; पुण्यं तु न किंचित्। तथापि, प्रतिदिनं हरिदिने अन्नं भुक्तवान्।” यमः उवाच—“यो जनः पद्मनाभदिने भुङ्क्ते, स मलभोजनं कृत्वा घोरनरकं यान्तु। एनं शतमन्वन्तरपर्यन्तं नरके स्थापय; ततः ग्रामसूकरयोनिरेव जात्वा भवति।” यमाज्ञया घोरदूताः तं ब्राह्मणं शतमन्वन्तराधिकं मलपात्रे क्षिप्तवन्तः। ततः मुक्तः स ग्रामे सूकरः जातः, चिरकालं मलमेव भुक्त्वा तस्य पापस्य फलं भोक्तुं प्राप्नोत्। ततः कालान्तरे मृतः सः काकत्वं प्राप्तः, सदा मलभक्षकः। एकदा, ब्राह्मण, सः काकः श्रीहरिपादोदकं यद् गृहद्वारे स्थितं तद् अपिबत्; तेन सर्वपापैः विमुक्तः। तस्मिन्नेव दिने सः काकः शबरगृहे पतितः, तस्मिन्काले व्याधिना पीडितः मृत्युम् उपागात्। तदा दिव्यः हंसयुक्तः विमानः आगतः, सः ब्राह्मणः तस्मिनारूढः हरिलोकं गतः। एवं पादोदकस्य महिमा कथितः, यः पापिष्ठः अपि शृणोति, तस्य पापं नश्यति। ततः शौनकः पप्रच्छ—“हे सूत, यदि कश्चित् मोहात् अनिन्द्यायां स्त्रियां गच्छेत्, कथं स शुद्धिम् आप्नोति? विस्तार्य कथय।” सूतः उवाच—द्विजः यदि चाण्डाल्यां श्वखादिनीं स्त्रियां वा गच्छेत्, सः त्रिरात्रोपवासं कृत्वा प्राजापत्यं चरेत्। शिखा अवशेष्य शिरःकर्तनं कृत्वा, द्वे गवौ दद्यात्, दक्षिणां च सम्यक् दत्वा शुद्धिं लभते। यदि क्षत्रियः वैश्यो वा चाण्डाल्यां गच्छेत्, सः एकवारं प्राजापत्यं चरेत्, द्वे द्वे पशू दद्यात्। शूद्रः यदि श्वशाकिनीं स्त्रियां गच्छेत्, सः चतुः पशुद्वयं दद्यात्, प्राजापत्यं चरेत्। या मातरं, स्वसारं, दुहितरं, सूनुषां वा मोहात् गच्छेत्, सः त्रिः कृच्छ्रं चरेत्। त्रिचन्द्रायणं कृत्वा, त्रयः पशुद्वयस्य दानं कुर्यात्; शिखावान् शिरःकर्तनं कृत्वा, पञ्चगव्यम् अपि पिबेत्। अग्नौ हुत्वा अपि, एषः शुद्धिं लभते; पितृपत्नीं, मातरं, स्वसारं च सममेव। गुरुपत्न्यां, मातुलपत्न्यां, भ्रातृपत्नीं, स्वकुलजायां वा मोहात् गच्छेत्, द्विवारं प्राजापत्यं चरेत्। त्रिचन्द्रायणं कृत्वा, पञ्च पशुद्वयं दत्वा, ब्राह्मणेभ्यः दक्षिणां दद्यात्; शुद्धिं लभते। यः मोहात् गवां प्रति गच्छेत्, सः त्रिरात्रोपवासं कुर्यात्; गवां दानं च अन्नदानं च कृत्वा शुद्धिं लभते। यः बलात् वेश्यासु, गर्दभ्यां, शूकर्यां, वानर्यां, महिष्यां वा गच्छेत्, सः गोमयजलमृत्तिकायाम् ग्रीवापर्यन्तं स्थित्वा, अन्नरहितः त्रिरात्रं तिष्ठेत्; शिखावान् शिरःकर्तनं कृत्वा, त्रिरात्रोपवासं कुर्यात्। एकरात्रं जले स्थित्वा अपि नूनं शुद्धिं लभते। यदि कामवशात् ब्राह्मण्यां गच्छेत्, त्रिप्राजापत्यं, त्रिचन्द्रायणं, त्रिगवां दानं च कृत्वा, शुद्धिं लभते। एवं धर्मशास्त्रे विष्णोः पादोदकस्य महिमा, पापशुद्ध्युपायः चोक्तः। यः श्रद्धया शृणोति, स पापैः विमुच्यते।