ब्रह्मन्, यः कश्चित् भक्तिपूर्वकं पूर्णिमायां विविधैः उपायैः जगन्नाथस्य पूजनं करोति, तस्य कोटिजन्मार्जितं पापं नश्यति, हे मुने, श्रीरमणस्य करुणा तस्य निश्चयं लभ्यते। यः द्वादश्यां भक्त्या ब्राह्मणं भोजयति, तस्य पापानि सूर्येण तमो यथा नश्यन्ति। द्वादश्यां यः पुरुषः श्रीहरिं क्षीरेण शर्करादिभिः द्रव्यैः स्नापयति, स त्वरितं श्रीहरिसुखं प्राप्नोति। ब्रह्मन्, मन्त्रं विना यः श्रीहरये ददाति, पुष्पाणि शिलावत् समर्पयति, स दाता अधः पतति। यः पृथिव्यधिपाय मूढाय वा ददाति, तस्य दानं शिलासमं, तेन पुण्यं न लभ्यते। द्विजः ज्ञानहीनः मूढभावेन जडचित्तः यः दानं गृह्णाति, स वृद्धाग्निं यथा ग्रसते, तेन नरकं गच्छति। यथा दारुमयो हस्ती चित्रपटमृगश्च तथा ज्ञानहीनो ब्राह्मणः, सर्वे नाममात्रधारिणः। यथा मार्गस्थितं जलं वाय्वर्काभ्यां विशुद्ध्यति, तथा भक्त्या परिचारकदर्शनात् पापं नश्यति। यः आश्वयुजीपूर्णिमायां लाजान् सघृतान् कणकं च श्रीहरये क्रीडायै ददाति, स भक्त्या हरिधाम प्राप्नोति, पुनर्जन्मवर्जितः। यदि तु मोहात् ददाति, हरिः तेन न तुष्टः। यावत्कणकं हरये पूर्णिमायां ददाति, तावत् दिनानि आश्विन्यां हरिधाम्नि वसति। करवीरपुर्यां कश्चन कालद्विजः नाम क्रूरः शूद्रः आसीत्, पापात्मा भीषणः। स स्वकार्ये निमग्नः स्वामिकर्मविनाशकः, कदाचित् मृत्युमुपेत्य, यमदूताः तं गृहीत्वा यमालयं नयितुं समुपाजग्मुः। तं दृष्ट्वा यमः चित्गुप्तं पप्रच्छ—कानि अस्य शुभाशुभानि कर्माणि, सर्वं विस्तरेण वद। चित्गुप्तः अवदत्—पापात्मा, दुष्टाचारः, स्वामिकर्मविनाशकः, पुण्यलेशोऽपि नास्ति, नरके पाच्यताम्। शतमन्वन्तराणि सर्परूपेण कठोरः भविष्यति, ततः शिलायां जातः गृह एव स्थित्वा दुःखं प्राप्स्यति। सुत उवाच—एवं स नरकं प्राप्तः, ततः शिलायां सर्परूपेण जातः, महद् दुःखमपि भुक्तवान्। कदाचित् आश्विनमासे पूर्णिमायां स सर्पः लाजान् कणकं च स्वगुहात् निष्क्राम्य समर्पितवान्। तत् दानं हरिप्रसादे पतितम्। करुणामयः दुःखनाशनः हरिः तस्य पापं शीघ्रं नाशयामास। कालान्तरे मृत्युमुपेत्य, बहवो यमदूताः तं गृहीत्वा नेतुमुपाजग्मुः। तं बद्ध्वा यमालयं नेतुं यत्नं कुर्वन्तः, विष्णुदूताः शङ्खचक्रगदाधराः तत्र समुपाजग्मुः। तैः पाशच्छेदं कृत्वा, तं पापशेषविनिर्मुक्तं दिव्यरत्नयाने स्थाप्य, यमदूताः पलायिताः। तदा स सर्पैः परिवृतः विष्णुधाम प्रविष्टः, तत्रैव हरेः समीपे पुनर्जन्मरहितः स्थितवान्। द्विजश्रेष्ठ, अहं न जानामि यत् पुण्यं लभ्यते येन भक्त्या हरये लाजघृतं वा कणकं लघु ददाति। यः पापहरं अयं अध्यायं शृणोति, तस्यापि श्रीहरिग्रहेण पापं नश्यति। शौनक उवाच—दयासिन्धो, सर्वज्ञ, विष्णोः पादोदकस्य माहात्म्यं यत् पापनाशनं, तत् विस्तार्य कथय। सुत उवाच—विष्णोः पादोदकं शुभं सर्वपापनाशनं, यः कणिकामपि धारयति, स सर्वतीर्थफलमवाप्नोति। तस्य स्पर्शमात्रेण पापं नश्यति, अकालमृत्युः नास्ति, गङ्गास्नानफलमपि लभ्यते। यः पापी तद् पिबति, तस्य शरीरस्थानि पापानि नश्यन्ति, न संशयः। यः तद् तुलसीपत्रैः सहितं भक्त्या शिरसि धारयति, स अन्ते हरिधाम प्राप्नोति। मेरुसमं सुवर्णदानफलम्, दशकोटिगवां दानफलम्, सहस्रकोटियज्ञफलम्, कोटिकन्यादानफलम्, कोटिगजदानं सप्तकोटिदानफलम्, सप्तद्वीपदानफलम्—एतानि सर्वाणि हरिपादोदकस्पर्शेन लभ्यन्ते। पापिनः अपि तद् स्पृष्ट्वा हरिधाम प्राप्नुवन्ति। शौनकः पुनः पप्रच्छ—हे सुत, पूर्वे कः कश्चन तद् स्पृष्ट्वा पित्वा वा हरिधाम प्राप्नोतु, कृपया कथय। एवं सुतः पृच्छितः, पादोदकस्य माहात्म्यं, दानस्य, भक्तेः च, पापनाशस्य च महत्त्वं, तथा कालद्विजस्य च चरितं, हरिप्रसादस्य च प्रभावं, सर्वं विस्तरेण सम्यक् आख्यात्।