प्रभाते द्वादश्याः रजनीं श्रवणनक्षत्रयुक्तां समुपेत्य सा स्त्री कोपपूर्णचित्ता तत्र समुपाजगाम। सा द्वौ दिवसरात्रौ उपोष्य शुद्धा जाता। निशि जयन्त्यां दिवसे, हे ब्राह्मन्, सा प्राणान् त्यक्तवती। तस्याः तादृशावस्थायाम् यमस्य आज्ञया यमदूताः भीमाः पाशमुसलधारिणः तत्र आगच्छन् तां नयितुम्। तां बध्नन्तः यमलोकं नेतुं सज्जीक्रियमानाः, तदा विष्णुदूताः शङ्खचक्रगदाधारिणः तत्र आगमन। ते पाशं छित्वा तां विशुद्धदेहां दिव्यरथे स्थाप्य हरिसदनं प्रति निनयुः। तैः परिवृत्या सा दिव्यं तदधिष्ठानं गच्छन्ती, यत् देवैरपि दुर्लभं, समुपागच्छत्। एवं, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, विष्णोर्दिनस्य माहात्म्यं श्रुतम्। यः कश्चित् अनिच्छया अपि एकादश्यां हरिगृहे दीपं ददाति, सः अपि हरिसदनं प्राप्नोति। सः क्रमशः अश्वमेधस्य अपि अतिशयं फलं लभते। यः हरिदिने पुराणश्रवणं वा पाठं करोति, तस्य प्रत्येकाक्षरस्य कपिलादानफलं भवति। शौनकः उवाच—कस्य कर्मणः कृते पापक्षयः स्यात्? कथं च श्रीहरिकृपा लभ्यते? कृपया एतत् विस्तरेण कथय। सूतः उवाच—शृणु, हे शौनक, यद् श्रोतृणां पापक्षयकरं, येन च पापहारिणः विष्णोः कृपा लभ्यते, तत् ते कथयामि। यः कश्चन भक्तिपूर्वकं पूर्णिमायां प्रभोः विविधैः उपायैः पूजनं करोति, तस्य कोटिजन्यपापं क्षयं याति, तथा श्रीरमणस्य कृपा अपि निश्चितं लभ्यते। यः द्वादश्यां भक्त्या ब्राह्मणाय अन्नं ददाति, तस्य पापं सूर्येण तमो यथा नश्यति तथा नश्यति। यः द्वादश्यां श्रीहरिं दुग्धेन, शर्करादिभिः स्नापयति, सः त्वरितं हरिप्रीतिं प्राप्नोति। यः श्रीहरये मन्त्रं विना ददाति, पुष्पं शिलावत् ददाति, सः दाता अधः पतति। पृथिव्यां राक्षसाय वा मूढाय वा यः ददाति, शिलारूपं दानं, तस्य न किंचित् पुण्यं भवति। यो द्विजः अज्ञानवान् मोहात् दानं गृह्णाति, सः जरणाग्निं पिबन्निव, नरकं याति। काष्ठहस्तो गजः चित्रपटमृगो वा यथा, तथैव अज्ञानवान् ब्राह्मणः नाममात्रधारकः। यथा मार्गस्थं जलं वातेन सूर्येण च विशुद्ध्यति, तथा भगवदुपासकदर्शनेन पापं नश्यति। यः कश्चन आश्वयुजपूर्णिमायां लाजान् सघृतान् मुद्रया सह श्रीहरये क्रीडायै ददाति, सः भक्त्या हरिसदनं प्राप्नोति, पुनर्नावर्तते। यदि तु मोहात् ददाति, तदा हरिः न तुष्यति। यावन्तः मुद्राः हरये पूर्णिमायां दत्ताः, तावन्तः दिनानि आश्विन्यां हरिसदने वसति। करवीरपुर्यां कश्चन कालद्विजः नाम कष्टात्मा, पापिष्ठः, स्वामिकार्यविनाशकः शूद्रः वर्तते स्म। सः स्वकर्मनिरतः स्वामिकार्यविनाशकः कदाचित् मृत्युम् उपागमत्। तदा यमदूताः तं गृहित्वा यमालयं नयितुं समुपाजग्मुः। तत्र यमः चित्गुप्तं पप्रच्छ—किं शुभाशुभं कर्मास्य? सर्वं विस्तरेण कथय। चित्गुप्तः उवाच—सः पापी, दुष्टाचारः, स्वामिकार्यविनाशकः, पुण्यकणोऽपि नास्ति; नरके पाच्यताम्। शतमन्वन्तराणि सर्परूपेण क्रूरः स्यात्, पश्चात् शिलायाम् जन्म लभित्वा गृहे स्थित्याः कष्टं भजेत। तस्मिन्काले, सः नरकं प्राप्तः, ततः शिलायां सर्परूपेण जातः दुःखमविन्दत्। एकदा आश्विनमासे पूर्णिमायां सर्पः स्वगुहात् लाजं मुद्रां च निष्क्रान्तवान्। तद् दानं श्रीहरेः पुरतः पतितम्। दीनार्तिहरः हरिः तस्य पापं त्वरया नाशयामास। नियतकालसमये सः मृत्युम् उपागमत्। बहवः यमदूताः तं नेतुं समुपाजग्मुः। तं बध्नन्तः यमालयं नेतुम् उद्युक्ताः, विष्णुदूताः शङ्खचक्रगदाधारिणः तत्र आगमन। ते पाशं छित्वा, तस्य शीघ्रं पापं नष्टं दृष्ट्वा, दिव्यरथे स्थाप्य हरिसदनं प्रति निनयुः। यमदूताः तत्रतः पलायिताः। ततः सः सर्पैः परिवृतः विष्णोः सदनं गत्वा, तत्र एव हरिसमीपे अव्ययः स्थितवान्। एवं, हे द्विजश्रेष्ठ, यः भक्त्या लाजघृतं वा मुद्रां वा हरये ददाति, तस्य फलविशेषं न जानामि। यः पापनाशकं एषः अध्यायः शृणोति, तस्य अपि श्रीहरिकृपया पापं नश्यति। शौनकः पुनः पप्रच्छ—हे करुणासिन्धो, हे प्राज्ञवर, विष्णोः पादोदकस्य पापनाशकस्य माहात्म्यं सम्यक् वक्तुम् अर्हसि। सूतः उवाच—विष्णोः पादोदकं पुण्यं सर्वपापनाशनं, यः कश्चित् अत्र किंचित् बिभर्ति, सः सर्वतीर्थस्नानफलम् आप्नोति। तस्य स्पर्शमात्रेण पापं नश्यति, अकालमृत्युः न भवति, गङ्गास्नानस्य च फलं लभ्यते। एवं श्रीविष्णोः व्रतदानपूजनपादोदकस्य माहात्म्यं शास्त्रसम्मतया श्रोतृभ्यः कथितम्।