ये पुनः, उत्तमं पदं प्राप्ताः विष्णोः धाम्नि निवसन्ति, ये एकादशीं दिनं उपवासेन यथावत् उपास्यन्ति। तेषां विष्णोः नगरे शाश्वतं वासः निश्चितः, ये तुळसीभक्त्या मनः समर्पयन्ति। ते विष्णोः परमं धाम अवश्यम् गच्छन्ति, ये परधनस्य काङ्क्षां न कुर्वन्ति। ये च मनः सन्तुष्टाः भवन्ति, तेषां विष्णोः नगरं निःसन्देहं प्राप्तव्यम्। ये पुरुषश्रेष्ठाः दुर्भिक्षे जीवेषु अन्नं ददाति, ये च हरिगृह्ये अन्नं ददाति, तेषां विष्णोः नगरं निःसन्देहं। ये गाः, ब्राह्मणान्, स्वामिनः पत्नीं च रक्षन्ति, ये तेषां कृते जीवितं त्यजन्ति, तेषां विष्णोः नगरं निश्चितम्। एकादशी तिथिः दशमीसहितं प्रातःकाले संयोगे न कदापि उपवासीया। ब्राह्मणश्रेष्ठ, यथा दुर्जनसङ्गं परिहरेत्, तथा दशमीं प्रातःकाले संयुक्तां त्यजेत्। तस्मिन् काले द्वादशीं दिनं व्रतं कर्तव्यम्, त्रयोदशीं दिने उपवासपरिहारः। यदि दशमी प्रातःकाले अस्ति, विष्णुभक्तः तस्मिन्नेव दिने एकादशीव्रतं न कुर्यात्। प्रातःकालः सूर्यास्ते चत्वारि घटिकाः इति निर्दिष्टः। यतीनां स्नानसमयः एषः, गङ्गाजलसमः। यदि दशमी प्रातःकाले दृश्यते, तत्र एकादशी न कर्तव्या, सा धर्मकामार्थनाशिनी। किञ्चिद् दूषिता एकादशी अपि त्याज्या। यथा घृतपात्रं सुरास्पृश्टं त्यज्यते, तथा दशमीद्वादशीसंयुक्तां एकादशीं त्यजेत्। यतीनां परा एकादशी कर्तव्या, गृहीणां पूर्वा। यदि एकादशी तिथि द्वादशीं न गच्छति, तत्र शतयज्ञफलं लभ्यते, त्रयोदशीं दिने उपवासपरिहारः। यदि एकादशी नष्टा, केवलं द्वादशी अस्ति, तत्र पूर्णां द्वादशीं व्रतं कर्तव्यम्। यदि एकादशी पूर्णा, पुनः प्रातःकाले अस्ति, तत्र परा एकादशी कर्तव्या यदि द्वादशी अनन्तरं। ये एकादशीव्रते मनः समर्पयन्ति, तेषां स्वर्गः निवासः, ते हरिगृहं गच्छन्ति। एकादशीदिने परलोकप्राप्तये अन्यः उपायः नास्ति। यः बहुपापयुक्तः अपि हरिदिनं उपवासीति, स सर्वपापात् विमुक्तः हरिगृहं गच्छति। या स्त्री पतिसहितं हरिदिनं उपवासीति, सा सुपुत्रान्, सौभाग्ययुक्तं पतिं लभते, मृत्युः अनन्तरं हरिगृहं गच्छति। यः हरिपूर्वे दीपं भक्त्या ददाति, तस्य पुण्यं न मीयते। या स्त्री पतिसहितं हरिसंरात्रिं जागरणं कुर्यात्, सा पतिसहितं चिरं हरिगृहे निवसति। यत् किमपि वस्तुं हरये भक्त्या ददाति, तस्य पुण्यं नित्यं अक्षयम्। पूर्वं काञ्चनपुर्यां वल्लभो नाम नरः आसीत्, स बहुधनसम्पन्नः आसीत्। तस्य प्रिया हेमप्रभा नाम्ना, सुन्दरी आसीत्। तत्र मुखरा नाम्ना अन्याः प्रमुखा आसीत्, कलिगुणेन तत्र विघ्नः अभवत्। सा सदा पत्युः सह विवादं अकुरुत्, वृद्धान् यथेष्टं कटुवाक्यैः तिरस्कृत्य। सा सदा गृहे पात्रात् एकाकी गूढं खादति स्म, वृद्धेभ्यः निजशेषं प्रतिदिनं ददाति स्म। सदा 'अहं साध्वी' इति वदति स्म, मनः तु प्रेम्णि स्थिता, पत्युः दुःखं विवादैः जनयति स्म। एकदा पतिः ताम् आगच्छन्तीं दृष्ट्वा तिरस्कृत्य ताडितवान्, सा सर्वपापयुक्ता। क्रोधेन सा रिक्तगृहं गत्वा, अनाविदिता शयिता, न खादितवती, न जलं पीता। दैवयोगेन तस्मिन्नेव दिने एकादशीव्रतम् अभवत्, यत् सर्वपापनाशनम्। ततः प्रभाते द्वादशीरात्रौ श्रवणनक्षत्रसहिते, सा क्रोधपूर्णा आगता। द्विदिनं उपवासी, शुद्धा अभवत्; रात्रौ जयन्तीदिने सा मृत्युम् प्राप्तवती। यमस्य आज्ञया यमदूताः भीषणा पाशमुसलधारिणः तां नेतुम् आगताः। तां बन्धित्वा मृत्युनिलयं नेतुम् उद्युक्ताः, विष्णुदूताः शङ्खचक्रगदाधारिणः आगताः। ते पाशं छित्त्वा, तां दिव्यरथे स्थापयित्वा, हरिगृहं प्रापयामासुः। तैः सह सा शुभं स्थलम् अगच्छत्, यत् अमरैः अपि दुर्लभम्। एवं ब्राह्मणश्रेष्ठ विष्णोः दिनस्य महिमा कथितः। यः अनिच्छया अपि एकादशीदिने हरिगृहे दीपं ददाति, स क्रमशः अश्वमेधयज्ञात् अधिकं फलम् प्राप्नोति। ये हरिदिने पुराणश्रवणं वा पाठं कुर्वन्ति, तेषां प्रत्यक्षरं कपिलागोदानफलम्। शौनकः पप्रच्छ—'कस्य कर्मणः पापक्षयः स्यात्? कथं श्रीहरिकृपा लभ्यते?' सूतः उवाच—'शृणु शौनक, यत् पापक्षयकारि, विष्णोः कृपा प्राप्तये, तद् ते कथयामि।