सर्वे जनाः राज्ञे निवेदयन्ति—“अस्य कस्यचित् दुष्टस्य महान् धनसम्पादनः कृतः; यद्य उचितं भवति, तत् धनं प्रत्यर्पयतु। त्वं अस्माकं जनानां रक्षकः, दुष्टानां च अधिपः अस्ति।” इत्येतत् श्रुत्वा, नारदः कथयति—राजा तद्वचनं शृण्वन्, क्रोधेन नेत्राणि रक्तीकृत्य, समीपस्थं मन्त्रिणं सम्बोधयति—“एते जनाः किं वदन्ति? शृणु। शीघ्रं तं दुष्टं आनय; अन्यथा तव वधं करिष्यामि। उत्तिष्ठ, उत्तिष्ठ, हे पापिष्ठतम; साधूनां हितं सुनिश्चितं भवतु।” राजा पुनः कथयति—“यस्मिन राज्ये विषयवासिनः उग्रैः चौरैः पीड्यन्ते, स राजा यदि तान् न रक्षति, नरकं याति।” नारदः पुनः वदति—राज्ञः आज्ञां श्रुत्वा मन्त्रिणः, राज्ञा सह, अश्वमारुह्य, शतशः पदातिभिः सह शीघ्रं गच्छति। स मु्कुन्दस्य गृहम् आगत्य, तस्य बान्धवान् पृच्छति—“केन मु्कुन्दः हतः? सत्यं मम पुरतः वदत। अहं तं दुष्टं राज्ञः आज्ञया विनाशयिष्यामि।” नारदः वदति—मन्त्रिणः वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणस्य बान्धवाः प्रत्यवदन्। ते वदन्ति—“मु्कुन्दः उग्रः नापितः हतः। स पलायमानः, तस्य पगोटि पतितम्। मु्कुन्दस्य पत्नी स्वदृश्या तं दुष्कृत्यम् अपश्यत्। किं वयं तं पापं दुःखसागरं निमग्नं कर्तुं शक्नुमः?” नारदः वदति—एवं ब्राह्मणबान्धववचनं श्रुत्वा मन्त्रिणः तं दुष्टनापितस्य गृहम् अगच्छत्। शीघ्रं अश्वात् अवतीर्य, सैनिकैः सह स्वयम् प्रविष्टः, तं नापितम् शय्यायां शयनम् अपश्यत्। तदा सैनिकाः मन्त्रिणः आज्ञया तं केशेषु आकृष्य, शय्यायाः उत्थापयन्ति। नापितः “किम्, किम्?” इति जल्पन्, नेत्राणि उद्घाट्य, तान् पुरतः दृष्ट्वा, स्वकृत्यं रात्रौ कृतं पापं स्मृत्वा, किञ्चित् शिरः नतम् स्थित्वा, यमं शिरस्य उपरि स्थितम् अपश्यत्। मन्त्रिणः तं दुष्टं सैनिकैः संगृह्य, राज्ञः पुरतः आनयत्, राजानं सम्बोधयति—“हे राजन्, ब्राह्मणहन्ता उग्रनापितः अत्र अस्ति। यद् आदेशं दास्यसि, तत् शीघ्रं करिष्यामि।” राजा वदति—“हे बुद्धिमन्त् मन्त्रिन्, मम वचनानि शृणु। एषा चन्द्रभागा नदी विशुद्धा, उत्तमा च नदीनाम्। यः अत्र जीवितं त्यजति, स देवानां स्थानं गच्छति। अतः अत्र पापं नापितं न हन्तव्यम्। यदि नदीस्य सीमाबाह्ये, पञ्चकोशप्रदेशे, स सीमां लङ्घयेत्, तदा ब्राह्मणहन्ता शीघ्रं घोरं नरकं गच्छतु।” नारदः वदति—राज्ञः आज्ञया मन्त्रिणः शूद्रान् प्रेषयामास तं हन्तुं। ते शूद्राः तं नदीस्य पारं, द्वयोजनदूरं नीत्वा, तस्य शिरः छिन्दन्। स पापः मारप्रदेशे सर्पः अभवत्, कालरूपधारी, धववृक्षस्य विवरे वसन्, तस्य मुखं विषाग्निशिखाभिः दीप्तम्। यथा शुष्कः धववृक्षः अग्निवातेन दह्यते, अथवा सूर्यतापेन सरः शुष्यते, तथा तस्मात् पापात् सम्प्राप्ते, तद् वनं शुष्कम् अभवत्, गोधनार्थं यः तृणवनस्पतिः सः विनष्टः। कदाचित् दक्षिणप्रदेशात् एकः व्यापारिकसमूहः तत्र आगच्छत्, हे राजन्, नारायणाश्रमं बदरीनाम्नं गन्तुं यायि। तत्र, तस्य समूहस्य एकः ब्राह्मणः मार्गे विरम्य, काष्ठपेटिकां निर्भिद्रां वहन्, तस्य मातापितृणां अस्थिसञ्चयं तत्र स्थापयति। स तां स्कन्धे स्थापयति, हे पुण्यश्लोक, तानि अस्थीनि गङ्गासलिले विसर्जयितुं इच्छन्, या पापिनां अपि कामान् पूरयति। स अपि तस्मिन वनस्थले सर्पनिवासे आगच्छत्, विविक्ते स्थले तां पेटिकां, यः लोहमुष्टिभिः निर्मिता, स्थापयति। तदा सर्पः तत्र आगच्छत्, फणेन मुष्टिं आघात्य, पेटिकायाः किञ्चित् उद्घाटने, अन्तः प्रविशति। मुष्टिः पुनः स्थाने समागच्छत्, सर्पः तत्र कुड्मलितः विषपूर्णः, पेटिकायां स्थिरः अभवत्। प्रभाते, सर्वे जनाः तस्मात् स्थलात् प्रस्थिताः, हे राजन्, ब्राह्मणः अपि तां पेटिकां चादर्य वस्त्रे आवृत्य, शिरसि स्थापयित्वा, गङ्गायाः दिशं प्रस्थितः। कतिपयदिनेषु, समूहः तीर्थस्थले प्राप्नोत्। तत्र, शुद्धभूमौ कोशलायाम्, हे राजन्, ब्राह्मणः शीतक्लेशेन पीडितः, वस्त्रं विमोचयत्। शुभायोध्यायाः तटे, पेटिकां उद्घाट्य, सर्पः उपवासेन केवलं वायुम् उपयुज्य जीवितः। स तस्य पेटिकायाः दृढपटं उद्घाट्य निर्गच्छति; तं निर्गच्छन्तं दृष्ट्वा, जनाः क्रोधेन “सर्पः! सर्पः!” इति घोषयन्ति। सर्वे जनाः मृद्भाण्डानि गृहीत्वा तं अभिमुखं धावन्ति; सर्पः पलायितुं यतते, तदा तैः कश्चन तं प्रहारयति। तत्र, तीर्थयात्रिकाणां पुरतः, स जीवितं त्यजति; सर्पशरीरं विहाय, दुर्लभं दिव्यं पदं प्राप्तवान्। स दिव्यं विमानं आरोह्य, जनान् सम्बोधयति—सर्पः वदति—“हे दक्षिणात् आगतान् ब्राह्मणाः, मम वचनानि शृणु। पूर्वं अहं चण्डकः नापितः अभवम्, ब्राह्मणहन्ता पापिष्ठः; ब्राह्मणवधपापात् मरुभूमौ सर्पः अभवम्। पञ्चलक्षवर्षाणि नरकक्लेशं भुक्त्वा, द्विसहस्रवर्षाणि सर्पयोने स्थितवान्।