सा वृद्धा ब्राह्मणी तया ताडिता, रुदती च पलायिता। तदा श्यामा क्रीडन्ती तस्याः रुदितध्वनिं श्रुत्वा, तपस्विनी बालिका सन्निकर्षं गता। सा कन्या श्यामा तां वृद्धां प्राह—“भोः वृद्धे, कः त्वां एवं पीडितवान्? सर्वं मे कथय।” इति। तस्याः वाक्यं श्रुत्वा, शोकगद्गदया वाचा कमला सर्वं वृत्तान्तं तस्मै द्विजश्रेष्ठाय न्यवेदयत्। श्यामा तु तद् अतिदुर्लभव्रतं श्रुत्वा, श्रद्धया भक्त्या च शास्त्रविधिना तद् अकारोत्। त्रीः प्रावृत्त्याः समाप्ताः सन्तः, चतुर्थ्यां सति, तस्याः विवाहः द्विजदेव्याः प्रसादेन सम्पन्नः। सा श्रीसिद्धेश्वरराजपुत्रेण मालाधरेण गृहं नीताऽभवत्। मालाधरः तां स्वगृहं नीतवान्। ततः किं जातमिति शृणु। राज्ञ्याः गृहे बहूनि द्रव्याणि यानि आसन्, तेषां कोऽपि स्वामी न ज्ञातः। सा तु सर्ववस्तुहिना, विवेकहीना, अन्नवस्त्रविहीना, तत्रैव उपविष्टा, स्वकन्यागृहं गन्तुं न शक्ताऽभवत्। सा पत्युः समीपं किञ्चित् याचितुं प्रेषितवती। तस्मिन्नेव काले मालाधरः सरस्तटग्रामे किञ्चित् कालं स्थित्वा, दुःखितः तत्र प्रविष्टः। तस्याः दासीः जलार्थं आगताः; तं दुःखार्तमुत्सङ्गदर्शिन्यः, करुणया पृष्ट्वा— “कः त्वम्? कुत्र आगतः? त्वं कृशः, रक्तमांसविहीनः, कठोरदेहः, रूक्षकेशः च। सर्वं नः कथय।” इति। स दरिद्रः उवाच—“अहं श्यामायाः पिता, सौराष्ट्रनगरात् आगतः। श्यामा कुत्रेति ब्रूहि।” इति। तस्य वाक्यं श्रुत्वा, सर्वाः दासीः कुतूहलवत्यः हसन्त्यः स्वनगरं जग्मुः। तदनन्तरं, द्विजश्रेष्ठ, ताः दासीः श्यामाबलायाः सर्वं वृत्तान्तं न्यवेदयन्। श्यामाबला तं श्रुत्वा स्वसेविकाः प्रेषयामास। सा सुन्दरी पिता्र्यै पुष्पाणि, तैलं, दिव्यवस्त्राणि, चन्दनं, ताम्बूलानि, अश्वं च दत्तवती। ततः सर्वे सेवकाः शोभायुक्ताः भूत्वा तं श्यामाबलागृहं नीतवन्तः, यदिन्द्रगृहसदृशं बभूव। तत्र श्यामाबला सावधानया दुःखितं श्वशुरं सघृतं चान्नं भोज्यं च ददौ। कतिचिद् दिनानि यावत्, सा तं गूढपात्रेण धनेन विसृज्य प्रेषयामास। स स्वगृहं प्रविश्य, अन्ये पात्रे धनं दृष्ट्वा केवलं कोलान्कूटमासीत्, दुःखितः रोदितुम् आरब्धवान्। ततः स्वगृहं गत्वा, कन्यागृहं पुनः जगाम; तत्र सरस्तटे दुःखिता पत्नी प्रविष्टा। सा च तत्र प्राणसमाना आदरात् नीत्वा, पुत्रवध्वा मातृस्नेहेन पूजिता। तदा श्यामाबला चित्ते तस्याः मातरं श्रेष्ठं लक्ष्मीव्रतं कारयितुम् संकल्पं चक्रे। सा माता, एकाकिनी दूषितं भोजनं, पुत्राणां उच्छिष्टं च भुक्त्वा, लक्ष्म्याः अप्रसादेन पीडिता। त्रिषु दिनेन्द्राव्रते गतेषु, चतुर्थ्यां सा दृढं तद् व्रतम् अकारयत्। ततः सुरतचन्द्रिका रानी नगरे समागता, इन्द्रायाः प्रसादेन दिव्यं गृहं दृष्टवती। कालेनान्यस्मिन्नवसरे श्यामाबला मातुः सौभाग्यं द्रष्टुम् इच्छन्ती तत्र गता। सा तु दूरात् श्यामाबलां दृष्ट्वा क्रुद्धा, “नाहं तस्या मुखं द्रक्ष्यामि” इति उक्त्वा, तत्रैव तिष्ठन्ती लक्ष्म्या अनुगता, स्वगृहं प्रतिनिवृत्ता, किञ्चित् लवणं गृह्य, मौनं कृत्वा। राजा पतिं तां धर्मपत्नीं पप्रच्छ—“प्रिये, किं त्वया नीतमस्ति? मम पुरतः कथय।” इति। सा प्रिया प्रत्युवाच—“राज्यसारं नीतवती; भोजनकाले दर्शयिष्यामि।” इति उक्त्वा, लवणरहितं भोजनं पाचयामास। ततः सर्वं भोजनं मालाधराय राजा अर्पयामास; राजा लवणाभावं ज्ञात्वा तच्छुद्धिं प्राप्य, राज्यसारं दत्तवती। तदनन्तरं राजा हृष्टचित्तः विप्राय भोजनं दत्तवान्। स तां स्त्रीं प्रशशंस, “भाग्यवती पुण्यशीला” इति, तथा च उक्तवान्—“या स्त्री श्रद्धया एतद्व्रतं न करोति—सा सर्वजन्मसु दरिद्रा, दुःखिनी च। यः श्रद्धया शृणोति, एकचित्तेन पठति—स सर्वपापैः विमुक्तः लक्ष्मीलोकं प्राप्नोति। अथ यः एतदाख्यानं न शृणोति, तस्या व्रतस्य फलनाशो न संशयः।” शौनक उवाच—“कस्मिन्न्यपि पुण्ये, सुत, पापविमुक्तो जनः हरिसदनं प्राप्नोति? करुणया कथय।” सूत उवाच—“यो विप्रं वित्तेन वा स्वजीवितेन वा रक्षति, स द्विजोत्तम, स विष्णुलोकं प्राप्नोति। द्वापरे काले कश्चित् राजा दीननाथो नामासीत्, विष्णुभक्तः, यज्वा, पुत्रहीनः। एकदा स राजा विनयेन गालवं पप्रच्छ—‘कस्मिन्न् पुण्ये, दयानिधे, पुत्रलाभः स्यात्?