दुष्टबुद्धिभिः पुरुषैः येषां गृहेषु कला, बुक, पलाण्डु वा भक्ष्यते, तत्र निःसंशयं तव स्थानं स्यात्। यत्र गुरूणां, देवानां, अतिथीनां च तिरस्कारः, यत्र यज्ञदानयोः अभावः, वेदनिनादश्च न श्रूयते—तत्रैव, हे अमङ्गले, सदा वस। यत्र पतिपत्नीमध्ये कलहः, पितृदेवतार्चनस्य चाभावः, रहस्यसुखेषु आसक्तिः—तत्र, हे अमङ्गले, सदा स्थेहि। ये परदारासक्ताः, परधनापहर्तारः, ब्राह्मणसज्जनवृद्धेषु च अवमानिनः—तत्र, पापदुःखप्रदायिनि, सदा वस। एवं कलीप्रिये ज्येष्ठायै देव्या उपदिश्य, सर्वे देवाः एकचित्ताः पुनः क्षीरसागरं मन्थितुम् आरब्धवन्तः। ततः सूतः उवाच—तत्रैव, मन्थनात्, ऐरावतः उत्पन्नः, तथैव उच्चैःश्रवा अश्वः, धन्वन्तरिः, पारिजातवृक्षः, सुरभिः कामधेनु, अप्सरसश्च प्रादुर्भूताः। द्वादश्यां प्रभाते, आदित्ये उदिते, श्रीमहालक्ष्मीः, सर्वमङ्गलचिह्नैः भूषिता, प्रकटिता। धर्मदेवताः प्रमुदिताः तां महादेवीं, सर्वभूतजननीं, श्रीकृष्णहृदयवासिनीं, दृष्टवन्तः। चन्द्रमाः, लक्ष्म्याः भ्राता, सुधात् जातः; तुलसी, लोकपावनी, हरिपत्नीरूपेण प्रकटिता। ते पुनः पूर्ववत् पर्वतम् स्थाप्य, कामान् सम्पाद्य, मातरं संस्तुत्य, श्रीसूक्तं परमं जपितवन्तः। तदा प्रसन्ना देवी सर्वान् देवतान् उवाच— 'वृणुध्वं वरं, भवतु शुभमस्तु; वरदायिनी अहम्, हे श्रेष्ठदेवाः।' देवाः ऊचुः— 'हे पद्मलोचने, सर्वजननि, हरिप्रिये, त्वद्विना जगत् शून्यम्; जीवनस्य रक्षां ददातु।' एवमुक्ता महालक्ष्मीः, नारायणप्रियाङ्गना, प्रत्युवाच— 'अहं सर्वभूतानां जीवनस्य रक्षां करिष्यामि।' ततः श्रीनारायणः, शङ्खचक्रगदाधरः, करुणासिन्धुः, सहसा प्रकटितः। तदा सर्वे देवाः, कृताञ्जलिपुटाः, हर्षगद्गदया वाचा, जगन्नाथं स्तुतवन्तः। ऊचुः— 'हे विष्णो, मातरं लक्ष्मीं, तव प्रियतमां पत्नीं, जगद्रक्षायै गृहाण।' तेषां प्रार्थनां श्रुत्वा, इन्दिरा हरिं प्रति उवाच। लक्ष्मीः उवाच— 'मधुसूदन, कथं त्वं माम् कनिष्ठां पत्नीत्वं इच्छसि? पूर्वं ज्येष्ठा अलक्ष्मी परिणीयताम्; ज्येष्ठायाः अनविवाहे कनिष्ठायाः विवाहः न भवति।' सूतः उवाच—एवं श्रुत्वा, विष्णुः अलक्ष्मीमुद्दालकाय सहामरैः वेदविधिना दत्तवान्। ततः श्रीनारायणः श्रीलक्ष्मीमङ्गीकारयामास; सर्वे देवगणाः पुनः पुनः तौ प्रणम्य वन्दितवन्तः। ततः सर्वे देवाः बलिनः सर्वान् असुरान् हत्वा, ते असुराः दशसु दिशः प्रधावन्तः। देवाः ततोऽमृतपानाय व्यवस्थिताः, श्रीविष्णोः आज्ञया परस्परं ऊचुः— 'त्वं ददातु, त्वं ददातु,' अपरः— 'न शक्नोमि, न शक्नोमि' इति। तदा विष्णुः स्त्रीरूपं समास्थाय, सुवर्णपात्रेण तदामृतं वितरति स्म। यावत् राहुः, द्विजश्रेष्ठ, तदामृतं पातुं प्रवृत्तः, चन्द्रसूर्यौ उक्तवन्तौ— 'एष दानवः छलेन आगतः।' तदा क्रुद्धः जगन्नाथः तम् सुवर्णपात्रात् अपास्य, तस्य शिरः भूमौ पतितम्, केतु इति विख्यातम्। राहुकेतू भयभीतौ शीघ्रं पलायितवन्तौ; तदा तस्मिन्नहनि सः चन्द्रसूर्याभ्यां युद्धं करोति। सिंहिकासुतः तं क्षणं ग्रहीतुं प्रयत्नं करोति, यः दुःसाध्यः स्यात्; सर्वं जलं गङ्गासमं, सर्वे द्विजाः व्याससमाः। यः वायसतीर्थे स्नानं करोति, स गङ्गास्नानफलम् अवाप्नोति; तत्र दानं कृत्वा अनन्तपुण्यलाभः, कोटिजन्मकृतात् अधिकः। तत्र पापं समूलं विनश्यति; कोटियज्ञपुण्यस्य किं वर्णनीयम्? ज्ञानकामः ज्ञानं प्राप्नोति, पुत्रकामः पुत्रं लभते। मोक्षकामः मोक्षं, मन्त्रसिद्धिः अपि निश्चितम्। एवं, द्विज, सागरमन्थनस्य कथा उक्ता। शौनकः उवाच— 'अद्य अहम् इच्छामि श्रोतुम्, यथार्थतया, यत् वेदव्यासेन हरिरूपेण उपदिष्टम्। हे सूत, अहङ्काररहित, लोकहिताय, केन स्त्री सौभाग्यवती भवति, केन पापिनी स्त्री अतिदुःखिनी इति?' 'केन स्त्री पतिसंप्रियः, अंगानि प्रियदर्शना, केन च सुन्दरी स्यात्? एतत् ब्रूहि, तपोनिधे।' सूतः उवाच— 'यदि त्वं श्रोतुम् इच्छसि, द्विजश्रेष्ठ, एतत् दुर्लभं पुण्याख्यानम्, तर्हि शृणु, संक्षेपेण सम्यक् वक्ष्यामि। द्वापरयुगे भद्रश्रवो नाम राजा सौराष्ट्रे निवसन्, वेदवेदाङ्गपारगः। तस्य पत्न्याः सुरतिचन्द्रिकायाः सप्त पुत्राः अभवन्। ततः कन्या जाताऽतीव सुशोभना, सत्यवदिनी, श्यामवर्णा, प्रीतिकरी नाम, पितुः प्रियासीत्। कदाचित् श्यामबाला सखिभिः सह, हर्षेण, सुवर्णरेणुषु गुह्यमणिमयेषु क्रीडायै गता। सा कदम्बवृक्षस्य मूलं गता, यः देशः दुर्लभः; तदा, द्विज, लक्ष्मीः संसारतारिणी, लोकानां सदाचारदायिनी, वृद्धब्राह्मण्याः रूपेण स्वयमेव तत्र आगता।