यः भक्त्या शुद्धया च प्रणवेन आरभ्य नमः अन्तेन एतानि मन्त्राणि पठति, तस्य विषात् सर्पदंशात् वह्नेः मृत्युभयः नास्ति। ततः देवाः हृष्टहृदयाः क्षीरसागरं मथितुम् आरभन्त। तस्मात् अलक्ष्मी उत्पन्ना—कृष्णवर्णा रक्तनेत्रा च। तस्याः केशाः खराः पिङ्गलाः, वृद्धरूपं धारयन्ती सा ज्येष्ठा देवताभ्यः उवाच—"किम् अहं करवानि?" देवाः दुःखरूपायै तस्यै देव्यै प्रत्युवाचुः—"यत्र जनानां मध्ये कलहः जायते, हे देवि, तत्र तव निवासं दद्मः, अशुभैः सह। यत्र जनाः कटु वा मिथ्या वचनानि वदन्ति, तेषां गृहेषु तव स्थानं। यत्र सायं भोजनं दुःखकरं कुर्वन्ति, तत्र त्वं स्थास्यसि; यत्र कपालानि, केशाः, भस्म, अस्थि, तुष, अंगाराः च दृश्यन्ते, तत्र तव निवासः सन्देहः नास्ति। यत्र पापकर्मणा जनाः पादप्रक्षालनं विना भोजनं कुर्वन्ति, तेषां गृहेषु सदा स्थास्यसि, दुःखदात्री दारिद्र्यदात्री च। यत्र जनाः दन्तधावनं बालुका, लवण, अंगारैः कुर्वन्ति, तेषां गृहेषु सदा स्थास्यसि, दुःखदात्री कलीन सह। यत्र नीचजनाः च्छत्र, कटहल, शेषभोजनं भक्षयन्ति, तेषां गृहेषु तव स्थानं, अशुद्धिदात्री। यत्र तिलचूर्णं, लौकी, लशुनं, पोटिकापत्राणि वा जनाः खादन्ति, यत्र कालयुक्ताः, बुकयुक्ताः, पलाण्डुयुक्ताः दुर्जनाः खादन्ति, तेषां गृहेषु तव स्थानं सन्देहः नास्ति। यत्र आचार्यदेवातिथीनां अवमानः, यज्ञदानस्य अभावः, वेदध्वनिः न श्रूयते, तत्र त्वं अशुभा सदा स्थास्यसि। यत्र दम्पत्योः कलहः, पितृदेवतापूजनस्य अभावः, गूढरमणेषु आसक्तिः, तत्र त्वं अशुभा सदा स्थास्यसि। यत्र परस्त्रीषु आसक्ति, परधनं चौर्यं, ब्राह्मणसज्जनवृद्धानां अवमानः, तत्र त्वं पापदारिद्र्यदात्री सदा स्थास्यसि। एवं ज्येष्ठां देवीनां कलिप्रियां सर्वेषां प्रियां उपदिश्य, पुनः देवाः एकाग्रचित्ताः क्षीरसागरं मथितुम् आरभन्त। ततः सूत उवाच—एरावतः अभवत्, तथा उच्छैःश्रवा अश्वः, धन्वन्तरिः, पारिजातवृक्षः, सुरभि गौः, अप्सरासः च उत्पन्नाः। ततः द्वादशे दिवसे प्रभाते सूर्यस्य उदये श्री महालक्ष्मी सर्वमंगलचिह्नैः भूषिता प्रकटिता। धर्मदेवताः हृष्टाः तां महादेवीं सर्वभूतजननीं श्रीकृष्णहृदयनिवासिनीं दृष्टवन्तः। शीतांशुः लक्ष्म्याः भ्राता अमृतात् अभवत्, तुलसी लोकपावनी हरिपत्नीरूपेण उत्पन्ना। पुनः पर्वतम् पूर्ववत् स्थाप्य, कामान् सिद्ध्य प्राप्त्य, देवाः मातरं संगृह्य, स्तुत्वा, श्रीसूक्तं परमं पठितवन्तः। तदा प्रसन्ना देवी सर्वान् देवतान् उवाच—"वरं वृणीत, शुभं भवतु; अहं वरदायिनी, हे उत्तमदेवाः।" देवाः ऊचुः—"हे पद्माक्षि, सर्वजननी, हरिप्रिये, त्वया विना जगत् शून्यम्—जीवनस्य रक्षणं दत्तुम् इच्छामः।" एवं उक्ता महालक्ष्मी नारायणप्रियाः प्रत्युवाच—"अहम् सर्वभूतानां जीवनं रक्षिष्यामि।" ततः नारायणः श्रीमन् शङ्खचक्रगदाधरः करुणामयः जगन्नाथः सहसा प्रकटितः। तदा देवाः अञ्जलिपुटैः नमस्कृत्य, हर्षगद्गदवाचः तम् जगदीश्वरं स्तुतवन्तः। ऊचुः—"हे विष्णो, मातरं तव प्रियतमां लक्ष्मीं अव्ययां जगत्प्रयोज्यां स्वीकारय, जगद्रक्षणाय।" इति विनयपूर्वम् उक्ते, इन्दिरा हरिं संबोधितवती। लक्ष्मी ऊवाच—"मधुसूदन, ज्येष्ठा अलक्ष्मीया विवाहं पूर्वं कृत्वा ततोऽहं कनिष्ठा विवाहिता भवामि; ज्येष्ठा अविवाहिता अस्ति चेत् कनिष्ठा विवाहं न शक्यते।" सूत उवाच—एतत् श्रुत्वा विष्णुः वेदविधिना अलक्ष्मीम् उद्दालकाय अमृतैः सह दत्तवान्। ततः नारायणः श्रीमन् लक्ष्मीं स्वीकृतवान्; सर्वे देवगणाः पुनः पुनः नमस्कृतवन्तः। ततः सर्वशक्तिमन्तः देवाः सर्वान् असुरान् हत्वा, असुराः दशदिशं क्रन्दन्तः पलायितवन्तः। देवाः अमृतसेवनाय व्यवस्थिताः, श्रीविष्णोः आज्ञया परस्परं वदन्तः—"त्वम् ददाति, त्वम् ददाति, त्वम् ददाति," अन्ये प्रत्यवदन्—"न शक्नोमि, न शक्नोमि, न शक्नोमि।" तदा विष्णुः स्त्रीरूपं धृत्वा, सुवर्णपात्रे अमृतं सेवितवान्। यावत् राहुः अमृतसेवनाय उद्युक्तः, चन्द्रसूर्यौ उक्तवन्तौ—सः दैत्यः मायया आगतः। ततः जगन्नाथः क्रुद्धः सुवर्णपात्रात् तं प्रहारं कृत्वा, तस्य शिरः भूमौ पतितम्, केतु नाम्ना विख्यातम्। राहुकेतु भयभीतौ शीघ्रं पलायितवन्तौ; तस्मिन् दिवसे सः चन्द्रसूर्ययोः युद्धं करोति। सिम्हिकायाः पुत्रः तं क्षणम् आक्रोष्टुम् इच्छति, यः कठिनः भवति; सर्वे वारिणः गङ्गायाः सदृशाः, सर्वे द्विजाः व्याससदृशाः। यः वायसतीर्थे स्नानं करोति, सः गङ्गास्नानफलम् प्राप्नोति; तत्र दानं अनन्तं पुण्यं ददाति, यथा कोटिजन्मनां पुण्यं। तत्र पापं सर्वथा नश्यति—कोटियज्ञपुण्यस्य किम् वक्तव्यम्? विद्याकामः विद्यां प्राप्नोति, पुत्रकामः पुत्रं प्राप्नोति। मोक्षकामः मोक्षं प्राप्नोति, मन्त्रसिद्धिः निश्चितम्। एवं ब्राह्मण, समुद्रमथनं ते कथितम्।