ये केचित् जनाः येषां मनः सदा विष्णौ च जयन्ती-व्रते च स्थितम्, ते भाग्यवन्तः, उत्तमाः, राजसत्त्वयुक्ताः, विद्वांसः च भवन्ति। सर्वाणि तीर्थानि, व्रतानि, नियमाः च यानि सन्ति, तानि अपि जयन्ती-दिवसस्य षोडशांशं नाप्नुवन्ति। हे बाल, यः कश्चन स्वपत्नी-सहितः भद्रपक्षयोः कस्यापि अष्टम्यां राधा-कृष्ण-पूजनं करोति, स हरिं साक्षात् प्राप्तवान् भवति। यः सदा हर्यर्थं व्रतं पुण्यकर्म च आचरति, स जयन्ती-व्रतधारी विष्णोः वैकुण्ठं गच्छति। जयन्ती, या हरिणः प्रिया, शीघ्रं दुष्कृतिनः, कुलहीनस्य, कीर्तिहीनस्य, दुष्प्रभवस्य च पापानि नाशयति। जयन्ती-व्रतधारी सर्वाणि पापानि दहति, मेरु-समानानि अपि, ब्रह्महत्या-सहितानि च। जयन्ती-व्रतधारी पुत्रं इच्छन् पुत्रं लभते, धनं इच्छन् धनं लभते, मोक्षं इच्छन् मोक्षं लभते। येषां मनः जयन्ती-व्रते सदा स्थिरम्, तान् यमः अपि सदा भीतः भवति; ते परमं पदं प्राप्तवन्तः। सूतः अब्रवीत्—एवं कथयित्वा नारदः यथा आगतः तथा निर्गतः; अहम् अपि, हे ऋषे, ब्रह्मणः समीपात् यद् त्वया पृष्टम्, तत् सर्वं तुभ्यं उक्तवान्। ये भक्त्या जयन्त्याः माहात्म्यं शृण्वन्ति, ते अपि पापरहिताः परमं स्थानं गच्छन्ति। हे ब्रह्मन्, ये पुरुषाः पुराण-पाठकं वा जयन्ती-व्रतधारिणं पश्यन्ति, तेषां पापानि नश्यन्ति, ते च परमं पदं यान्ति। शौनकः पुनः अपृच्छत्—हे विद्वन्, कथय, पुत्रहीनः जनः कथं पुत्रं लभते? कस्य कर्मणः द्वारा पुत्रः लभ्यते, केन उपायेन? सूतः अब्रवीत्—एष प्रश्नः पूर्वं नारदेन ब्रह्मणं पृष्टः; हे श्रेष्ठ-ऋषे, तस्मिन्नेव काले यद् ब्रह्मा प्रत्यवदत्, तत् शृणु। नारदः अब्रवीत्—हे पितामह, हे महाबुद्धे, सर्वतत्त्वार्थविद्, कस्य कर्मणः द्वारा मर्त्यः पुत्रहीनः भवति, हे पद्मज? कस्य दुष्कृत्येन स्त्री मम पुरतः वन्ध्या भवति? शृणु, सर्वभूतहिते रते, कथय। कस्य कर्मणः द्वारा कन्या जायते, कस्य पुत्रः निर्बलः? कस्य कारणेन मृतपुत्रः जायते, कस्य जननी पुत्रनाशेन दुःखिता भवति? कस्य पुण्येन पुत्रः पुनः आगच्छति? कथय। ब्रह्मा अब्रवीत्—संक्षेपेण वक्ष्यामि; सविशेषं शृणु। त्वं यद् पृच्छसि, तद् आश्चर्यजनकं श्रवणाय। यः मर्त्यः पूर्वजन्मनि ब्राह्मणस्य जीविकाम् हरति वा हरयति, स इह पुत्रहीनः भवति। यः मर्त्यः अस्मिन्नेव जन्मनि श्रद्धया पुराणं शृणोति, धान्ययुक्तां भूमिं दत्त्वा, गोदत्तिं च सुवर्णमयीं, बहुदुग्धदायिनीं, यथोचितं दानं कृत्वा, सुवर्णमूर्तिं वा दत्वा, स नूनं पुत्रं लभते। या स्त्री पूर्वजन्मनि कपटेन अन्यस्य शिशुं हन्यति, सा नूनं पुत्रहीना भवति। या स्त्री श्रद्धया सुवर्णमूर्तिं ददाति, भक्त्या ब्राह्मणपादोदकं पिबति, वा पुराणं शृणोति, बहु दानानि ददाति, सा बहुपुत्रवती जीवितपुत्रवती भवति; नात्र संशयः। या स्त्री जलस्थं शिशुं दृष्ट्वा न उद्धरति, सा इह पुत्रहीना भवति। यः ब्राह्मणाय वृषभं, कुम्भं, सुवर्णं, वस्त्रं च ददाति, पुत्रार्थं शुभव्रतं आचरति, या कन्यां ददाति, वा पुराणं शृणोति, स नूनं पुत्रं लभते, सर्वपापानि नाशयति। यः मर्त्यः पूर्वजन्मनि क्रोधात् अतिथिं वा ब्राह्मणं त्यजति, तं दण्डयति वा, स नूनं पुत्रहीनः भवति। यः भक्त्या ब्राह्मणम् अतिथिं वा पूजयति, अन्नं जलं च ददाति, सुन्दरं देवालयं निर्माति, स पुण्यवान् भवति। या स्त्री पूर्वजन्मनि गर्भपातं करोति, या पुरुषः तद् एव करोति, सा मृतपुत्रवती, स मृतपुत्रपिता भवति। या स्त्री पतिसहितं हरिदिनं आचरति, सा सर्वेषु जन्मेषु शुभपुत्रवती सुखपतिसंयुक्ता भवति। यः पुरुषः गौः वा धनं अन्यायेन लभते, वा मूढः शूद्रः तद् करोति, वा ब्राह्मणपत्नीं हरेति, स तस्य कर्मणः द्वारा निर्बलः भवति। यदि तद् पापं कृत्वा कश्चित् पुण्यकर्म करोति, तस्य पुण्यस्य प्रभावात्, हे द्विज, तस्यास्मिन्नेव जन्मनि कन्या जायते। त्रेतायां युगे श्रीधरः नाम राजा आसीत्, हे द्विज, स धनाढ्यः पुत्रहीनः च, तस्य पत्नी हेमप्रभावती नाम्ना। स राजा व्यासं, सर्वशास्त्रविदं, सर्वभूतहितं, उपसंगम्य पप्रच्छ—'अहं पुत्रहीनः, हे द्विज, किं कर्तव्यम्?' राज्ञः विनयं श्रुत्वा व्यासः अब्रवीत्; राजा सुवर्णमणिमयान् आसनं दत्वा व्यासं पूजयामास। राजा रानी च हर्षितौ, व्यासपादयोः जलं प्रक्षालयित्वा तद् पपतु, यत् सर्वपापनाशनम्। व्यासः अब्रवीत्—'हे राजन्, शृणु यद् त्वया पृष्टम्—किं कारणं पुत्रहीनत्वस्य, किं कारणं रानी पुत्रहीनायाः, किं कारणं एकपत्नीव्रतस्य?' पूर्वजन्मनि त्वं चन्द्रः नाम्ना आसीः, पत्नी तव शुभ्राङ्गी, शंकारी च। एकदा यात्रा समये, युवां अपश्यतां—नीचजातीयं बालकं जलस्थं निमज्जन्तम्; युवां तं उपेक्ष्य गच्छताम्, स मृतः। अतिपुण्यसंचयात् युवां राजा रानी च अभवताम्; किन्तु तस्य कर्मणः फलात् युवां पुत्रहीनौ भवतः।