शृणुत, महर्षयः, जयन्तीव्रतस्य माहात्म्यं यथोक्तं पद्मपुराणे। यः फलम् अस्यां पृथिव्यां सागरसहितायां दानात् लभ्यते, तदेव जयन्त्यां उपवासेन प्राप्यते। यत् पुण्यं देवालयेषु तडागकूपादिसंरचनया लभ्यते, तत् जयन्त्युपवासेनैव सुलभम्। या भक्त्या मातरं पितरं गुरूंश्च सेवते जनः, स एव लाभः जयन्त्युपवासेन सिध्यति। पुण्यं तीर्थसेवायाः सत्यव्रतस्य च, यत् दुःखनिवारणाय कृतं, तदपि जयन्त्युपवासेनैव लभ्यते। गङ्गायाः नर्मदायाः सरस्वत्याः च स्नानात् यत् पुण्यं, तदपि जयन्त्युपवासेन समं। पितृकर्मणि कृष्णपक्षे यत् फलम्, तदपि अस्य व्रतस्यैव समुपलभ्यते। अथ नारदः पप्रच्छ, "भगवन्, केन पूर्वं कृतमिदं व्रतम्?" ब्रह्मा उवाच—कृतवीर्येण, कर्णेन, धिमता राजपुत्रेण, सगरः, दिलीपः, काकुत्स्थः, गौतमः, गार्ग्यः, जमदग्नेः सुतः, वाल्मीकिः, धर्मात्मा द्रौपदीपुत्रश्चैतत् पूर्वं कृतवन्तः। भाद्रपदमासस्य शुक्लाष्टमी सर्वकामफलप्रदा। सा विशेषतः प्रजापतिनक्षत्रे सूर्यसम्बद्धा सत्, प्रतिवर्षं चक्रपाणेः तुष्ट्यर्थं आचर्या। तस्यां रजन्यां जागरणेन, इन्द्रियसंयमेन, क्षणमात्रेण कोटिजन्मार्जितपापं नश्यति। तत्र पृथक् गन्धपुष्पनैवेद्यादिभिः पूजनं कार्यम्। एवं यः ब्राह्मणः जयन्त्युपवासं सम्यग् आचरति, स कोटिजन्यपि पापानि, ज्ञाताज्ञातकृतानि, कृष्णस्य—देवकीसुतस्य—अनुग्रहेणार्धेन विनश्यन्ति। यः तु जयन्त्यां भुक्त्वा, स त्रैलोक्यजनितं पापं खादति, न संशयः। सर्वाणि तीर्थानि, सागरो मोक्षस्थानानि च, यस्य गृह एव देहे च व्रती निवसति, तस्य शरीर एव सर्वतीर्थमयं भवति। यः भक्त्या कृष्णाय समर्पितां जयन्तीं करोति, तस्मात् श्रेष्ठतरं वा तुल्यं वा किमपि न वेदेषु न पुराणेषु दृष्टम्। कृष्णराधाष्टम्याः व्रतस्य न तुल्यं न च श्रेष्ठतरं किमपि अस्ति; यः तु तद्भक्त्याविना न करोति, स राक्षसताम् आप्नोति। यः मोहात् जयन्त्यां भुङ्क्ते, स महतीं नरकयातनाम् आप्नोति, हरिदिने यथा। यः तु जयन्त्यां भुङ्क्ते, स शतपुर्वापरकुलं घोरं नरकं पातयति। यदि बुधवासरे रोहिण्युक्ता जयन्ती भवति, तदा कोटिव्रतानां किं प्रयोजनम्? कृतत्रेताद्वापरकलिषु यदा सम्यगाचर्यते, तदा जयन्ती पापं नाशयति। यः पद्मनाभस्य पुराणं जागरणे पठति, स जात्यादिपापं काष्ठराशिमिव दहति। यः हरिदिने भक्त्या पुराणश्रवणं करोति, स कोटिजन्यपि पापानि तत्क्षणादेव नाशयति। पद्मनाभदिने श्रोत्रियः पूजनीयः, स कुलं उद्धृत्य विष्णुलोके पूज्यते। यदि कश्चित् जयन्त्युपवासात् निवर्तते, स धर्महीनः निश्चितं नरकं याति। गन्धपुष्पधूपदीपैः भक्त्या पूजनं कृत्वा विप्राय दानं दातव्यम्। यः एतेन विधिना भक्त्या जयन्तीं आचरति, स एकविंशतिं जनान् उद्धरति। तस्य गृहे न दुर्भाग्यं, न वैधव्यम्, न कलहः, न वंशे वैरम्, न वित्तहानिः। यः जयन्त्युपवासी यानि यानि कामान् इच्छति, तानि सर्वाणि प्राप्य विष्णुलोकं गच्छति। येषां चेतः सदा विष्णौ जयन्तीव्रते च, ते पुण्यश्लोका, महात्मानः, धन्याः, पण्डिताः। यानि तीर्थव्रततपांसि सन्ति, तानि जयन्त्याः षोडशांशमपि न सम्यग्। हे पुत्र, यः पत्न्या सह भाद्रपक्षयोः राधाकृष्णाष्टमीं करोति, स हरिसायुज्यं प्राप्नोति। यः सदा हर्यर्थं व्रतधर्माणि करोति, स जयन्तीव्रती विष्णोः वैकुण्ठं याति। जयन्ती हरिप्रियं, सदाचर्यहीनस्य, कुलपतनस्य, अकिर्तिनः, दुष्जातस्य च पापं शीघ्रं नाशयति। जयन्तीव्रती सर्वपापानि, मेरुसमं ब्रह्महत्यादिकं च, दहति। पुत्रकामः पुत्रं, धनकामो धनं, मोक्षकामो मोक्षं लभते। येषां मनः जयन्त्युपवासनिष्णातम्, तान् यमः अपि सदा भीतः; ते परमान्निधिं प्राप्नुवन्ति। एवं नारदः श्रुत्वा यथागतं निर्जगाम; अहम् अपि ब्रह्मणः कथितं ते निगदितवान्। यः भक्त्या जयन्तीमाहात्म्यश्रवणं करोति, स अपि सर्वपापविमुक्तः परं पदं प्राप्नोति।