नारदः भगवंतं पितामहम् उवाच — “हे पितामह, जयन्त्याः महात्म्यं कथय। तस्य श्रवणेन अहं विष्णोः परमं स्थानं प्राप्स्यामि।” ब्रह्मा तं मुनिं प्रह्वं श्रुत्वा उवाच — “मुने, सवधानं शृणु। जयन्त्याः उपवासेन विष्णोर्लोकः लभ्यते। स्मरणं च पाठं च जयन्त्याः कृत्वा सप्तजन्मार्जितं पापं दह्यते, ततोऽपि अधिकं यदा उपवासः क्रियते। शुभा चैत्रशुक्लाष्टमी नवमी च, कुम्भकृष्णचतुर्दशी, मेषशुक्लचतुर्दशी च जयन्त्याख्याः। अश्विनशुक्लदुर्गाष्टमी, शुक्लद्वादशी श्रवणयोगिता, एतानि षट् जयन्त्यः पुण्यप्रदा शुभदा उच्यन्ते। प्रसिद्धा कृष्णजन्माष्टमी पापनाशिनी, यज्ञकोटिस्थाने तीर्थलक्षसमानाः। यः प्रतिदिनं सहस्रं गोदानं करोति, स जयन्त्याः उपवासेन तद् फलम् प्राप्नोति। कुरुक्षेत्रे सूर्यग्रहणे सहस्रं सुवर्णभारदानस्य यत् फलम्, तद् जयन्त्याः उपवासेन लभ्यते। कृष्णमृगचर्मसहस्रं तिलगोशतानां दानेन यत् फलम्, तद् जयन्त्याः उपवासेन सुलभम्। कन्यादानकोटिसहितं यत् फलम्, जयन्त्याः उपवासेन लभ्यते। समुद्रसहितां पृथिवीं दत्वा यत् फलम्, जयन्त्याः उपवासेन लभ्यते। देवालये तडागकूपादीनि निर्माय यत् पुण्यं, जयन्त्याः उपवासेन लभ्यते। मातापितृगुरुषु भक्त्या यः यत् फलम् प्राप्नोति, जयन्त्याः उपवासेन तत् लभ्यते। तीर्थसेवा सत्यम् आचरन् यः दुःखनाशाय पुण्यं प्राप्नोति, जयन्त्याः उपवासेन तत् लभ्यते। गङ्गा-नर्मदा-सरस्वत्याः स्नानेन यत् पुण्यं, जयन्त्याः उपवासेन लभ्यते। पितृकार्ये कृष्णपक्षे यत् फलम्, जयन्त्याः उपवासेन लभ्यते। नारदः पुनः पितामहम् अपृच्छत् — “केन पूर्वे कृतमिति?” ब्रह्मा उवाच — “कार्तवीर्येण कर्णेन च बुद्धिमता राजकुमारैः, सगरेण दिलीपेण काकुत्स्थेन, गौतमेन गार्ग्येन जमदग्निसुतेन, वाल्मीकिना धर्मात्मना द्रौपदीपुत्रेण च। भाद्रपदशुक्लाष्टमी सर्वकामफलप्रदा। विशेषतः अष्टमी प्रजापतिसूर्ययोगिता पूज्या, प्रतिवर्षं चक्रधारिणः प्रीत्यर्थं उपास्या। क्षणेन कोटिजन्मार्जितं पापं नश्यति, रात्रौ जागरणं कृत्वा इन्द्रियसंयमेन। पृथक् गन्धपुष्पनैवेद्यैः पूजनीयः। ब्राह्मण, यः जयन्त्याः व्रतं एवं आचरति, कोटिजन्मार्जितं पापं — जानता अजानता वा — देवकीसुतस्य प्रसादेन अर्धं नश्यति। ये जयन्त्याः दिने भक्षयन्ति, ते त्रैलोक्यजनितं पापं खादन्ति, न संशयः। सर्वाणि तीर्थानि मोक्षस्थानानि च जयन्त्याः व्रतिनः गृहं शरीरं च वसन्ति, देवाः सर्वे तस्य देहे स्थिताः। कृष्णार्पितं जयन्त्याः भक्त्या यः आचरति, तस्य तुल्यं वा श्रेष्ठं वा वेदेषु पुराणेषु न दृष्टम्। कृष्णराधाष्टमीव्रतस्य न समं न चोत्तरम् अस्ति; यः तद् भक्त्या न आचरति, स दुष्टः राक्षसो भवति। मोहितः यः जयन्त्याः दिने भक्षयति, द्विज, स महाभये नरके पतति, हरिदिने यथा। जयन्त्याः दिने भक्षयन् शतपुत्रपितृवंशं नरकं नयति। यदा जयन्ती बुधवासरे रोहिण्याः योगे भवति, ततः कोटिव्रतानां किम्? कृतत्रेताद्वापरकलियुगेषु सम्यग् आचरिता जयन्ती पापनाशिनी। यः पद्मनाभस्य पुराणं जागरणे पठति, जन्मार्जितं पापं तूलराशिम् इव दह्यते। हरिदिने भक्त्या पुराणश्रवणेन कोटिजन्मार्जितं पापं तस्मिन्नेव क्षणे नश्यति। पद्मनाभदिने, मुने, पठकं पूज्यं, स वंशं उद्धर्य विष्णुलोके सम्मानितः। यः जयन्त्याः उपवासं वर्जयति, स धर्महीनः निश्चितं नरकं गच्छति। सुरभिपुष्पधूपदीपैः पूज्यं, ब्राह्मणं दत्त्वा भक्त्या पूजनीयम्। ब्राह्मण, यः जयन्त्याः व्रतं एवं भक्त्या आचरति, स एकविंशतिं जनान् उद्धरति। तस्य गृहे न दुर्भाग्यम्, न विधवा, न कलहः, न वंशे वैरम्, न वित्तहानिः। यद् यद् व्रती जयन्त्याः इच्छति, तत् सर्वं प्राप्य विष्णुलोकं गच्छति।” एवं ब्रह्मणा नारदाय जयन्त्याः महात्म्यं भक्तिपूर्वकं कथितम्।