हरिस्थानस्य शुद्धिं कुर्वन्ति ये, पितृकार्याणि च यथाक्रमं निर्वहन्ति, दीनजनान् प्रति दयालवः सन्ति—ते वैष्णवाः इति ज्ञेयाः। परधनं ब्राह्मणसम्पत्तिं च विषवत् पश्यन्ति ये, केवलं हर्यर्पितं भोजनं भुञ्जते—ते वैष्णवाः इति ज्ञेयाः। वेदशास्त्रेषु भक्तिं कुर्वन्ति, तुलसीवनस्य पालनं यत्नेन यथावत् कुर्वन्ति, राधाष्टमीव्रते दृढाः सन्ति—ते वैष्णवाः इति ज्ञेयाः। श्रीकृष्णस्य पुरतः दीपं श्रद्धया यः समर्पयति, परदोषवचनं न कुर्यात्—स वैष्णवः इति ज्ञेयः। एवं जैमिनिना पृष्टः, व्यासः क्रमशः उत्तरम् अदात्; यद् अहं ब्राह्मणाः, इमं विषयं गुरोः मुखात् श्रुत्वा इति वः उक्तवान्। ये पुरुषाः श्रद्धया अस्य अध्यायस्य श्रवणं कुर्वन्ति, सर्वपापात् विमुक्ताः विष्णोः परमं स्थानं प्राप्नुवन्ति। अथ सूतः शौनकं प्रति उवाच—प्राचीनं धर्मं पुनः कथयामि; व्यासजैमिनिसंवादं, श्रवणमात्रेण पापनाशनं। जैमिनिः पृष्टवान्—कस्य कर्मणः फलात्, पापोऽपि जनः जगन्नाथमन्दिरं प्राप्नोति? तत्त्वेन वदस्व। व्यासः उवाच—यः श्रीकृष्णमन्दिरे लेपनं करोति, स सर्वपापविमुक्तः हरिसदनं श्रान्तः प्राप्नोति। यः मृदं समर्पयति, जैमिने, तस्य पुण्यं संक्षेपेण शृणु। यत्र यत्र धूलिकणाः दृश्यन्ते, तत्र तत्र तावन्ति सहस्रयुगानि विष्णोः मन्दिरे वासं लभते। पुरा दण्डकः नाम चौरः आसीत्, लोकभीषकः; स ब्राह्मणधनं च अपहृत्य, मित्रहत्या च कृत्वा, द्वापरयुगे जीवन्। स मिथ्यावादी, क्रूरः, परस्त्रीरागी, गोमांसभक्षी, सुरापायी, पाखण्डिसंयुक्तः। द्विजानां जीविकां हरति, निधिं च चौर्यं करोति, शरणागतवधः, वेश्यासक्तः च। एकदा, स मूढबुद्धिः विष्णोः मन्दिरं गत्वा, विष्णोः सम्पत्तिं चौर्याय प्रवृत्तः। द्वारं प्रविश्य, पादौ मृदया आवृत्य, स भूमौ विवरं पतितः। तेन भूमिः विवरयुक्ता अभवत्; द्वाभ्याम् लोहमुष्टिभ्याम् ताले उद्घाट्य, हृष्टः अभवत्। हरिगृहं प्रविश्य, यत्र शोभायुतः छत्रः, रत्नदीपैः सुवर्णदीपैः च विराजितम्, सुषोभितम्। पुष्पगन्धेन पूर्णम्, पात्रैः विविधैः समाकीर्णम्, तैलस्य सुरभिणा गन्धेन युक्तम्। तत्र चौरः अच्युतं दृष्टवान्, पीतवाससम्, राधया सह रम्यशय्यायां शयानम्। राधापतिं प्रणम्य, तत्क्षणं पापमुक्तः अभवत्। तदनन्तरं विचारयामास—किम् अहं हरिष्यामि वा? किम् मे फलम्? सेवां कर्तुं न शक्नोमि, यथा अहं नित्यं चौरः; तस्मात् वस्तूनि गृह्णीयाम् इति मनसि निश्चितवान्। पद्मनाभस्य पटं भूमौ क्षिप्य, रत्नानि च सञ्चितवान्, हस्तः कम्पमानः। विष्णोः गृहे, मायापतेः, यदा एवं कृतवान्, तानि सर्वाणि भूमौ पतितानि, घोरनादेन। गाढनिद्रां त्यक्त्वा, स धावितवान्; कारणं किम्? बहवः जनाः आगताः, चौरः शीघ्रं सम्पत्तिं गृह्णाति। चौरः सम्पत्तिं त्यक्त्वा, भयात् पलायितः; कालसर्पदष्टः, पापमुक्तः मृतः। यमस्य आज्ञया, यमदूताः—पाशमुष्टिधारिणः, दन्तयुक्ताः, चर्मवस्त्रधारिणः—समागच्छन्। चर्मपाशेन बध्नन्ति, दुर्गमार्गे नेतुम् आरभन्ते; यमः क्रुद्धः, मन्त्रिणं पृच्छति। यमः उवाच—किम् पापं वा पुण्यं कृतवान्? सम्पूर्णं वद, चित्गुप्त, मम पुरतः। चित्गुप्तः उवाच—यद् यद् पापं सृष्ट्या भूमौ कृतम्, तद् सर्वं अयं मोहितः कृतवान्; सत्यं वदामि। किन्तु शृणु, लोकनाथ, पुण्यं अपि तस्य अस्ति; यद् अहं मन्ये, यमुनाभ्राता, सर्वपापनाशनम्। धर्मराजः उवाच—किम् पुण्यं तस्य, मन्त्रिन्? सारं मम पुरतः वद। श्रुत्वा, तं यथायोग्यं स्थापयिष्यामि। यमस्य वचनं श्रुत्वा, चित्गुप्तः भीतः, करौ सम्हृत्य, स्वस्वामिने वदति। चित्गुप्तः उवाच—चौर्याय हरिसम्पत्तिं गृहीत्वा, पापिष्ठः, हरिपादद्वारस्य मृदं अपाकृत्य। सा भूमिः शुद्धा अभवत्, विवररहितः; तस्मात् पुण्येन, महापापं विनष्टम्। स वैकुण्ठयोग्यः, तव दण्डात् विमुक्तः। व्यासः उवाच—यमः तं श्रुत्वा, सुवर्णासनं दत्त्वा, तत्र उपवेशयित्वा, पापिनं अपि सम्मानितवान्। चौरः शिरः नमयित्वा, विनयेन वदति। यमः उवाच—अद्य मम निवासः तव पादधूलिना शुद्धः। सन्तुष्टोऽस्मि, सन्तुष्टोऽस्मि, सन्तुष्टोऽस्मि—न संशयः। अधुना, उत्तम पुरुष, हरिसदनं गच्छ। विविधैः सुखैः युक्तः, जन्ममृत्युविहीनः—व्यासः उवाच—एवं धर्मराजः सुवर्णरथं तं स्थापयित्वा। हंसैः दिव्यैः रथः युक्तः, तं रथं आरुह्य, पापमुक्तः, चक्रधरस्य सुखदायकस्य स्थानं प्रापितः।