शौनक ऋषये सूतः कथयति — अन्नदानिनां शरीराणि पापानि च तत्रैव त्यक्तानि भवन्ति; तेषां अङ्गानि परित्यज्य, शीघ्रं प्रयान्ति ते, हे शौनक। अतः, हे दुष्ट, बुद्धिमन्तः अन्नं न गृह्णन्ति; मोहात् यः गृह्णाति, स पापभागी भवति। हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, यः पृथिव्यां एकं पात्रं वारि ददाति, स सर्वपापविमुक्तः हरीधाम गच्छति। धनं यत्नेन संग्रहीतव्यम्; संग्रहीतं धनं ब्राह्मणाय दाने व्ययितव्यम्। यः किञ्चिदपि धनं कृत्स्नं संचित्य, कर्कशतया न ददाति, स दुःखी; अन्ते सर्वं धनं परित्यज्य, दरिद्रः प्रयाति, हे मुनि। यः दत्त्वा दत्त्वा दरिद्रः भवति, तं नरपतिम् इह लोके विज्ञेयम्। हे ब्राह्मणसिंह, अन्यत्र लोके, यत्र न धर्मो न संयमः, न दया न बान्धवः, तत्र अदत्तं न स्थायि। यः धनसम्पन्नः सन् न खादति न ददाति, स दरिद्रः विज्ञेयः; मृत्युः अनन्तरं, सः श्वासं कृत्वा प्रयाति। तपः अपि दानात् श्रेष्ठं सत्यम्; अतः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, दानं सततं कर्तव्यम्। दाता यदि ब्राह्मणाय दानं प्रतिज्ञाय न ददाति, स भीषणं नरकं गच्छति, सर्वजीवानां भीतिं जनयन्। दाता च ग्राहिता च दानं न स्मरन्ति न याचन्ति; उभौ नरकं यावत् चन्द्रसूर्यौ तिष्ठतः, तावत् वसन्ति। ब्रह्महत्यादि पापानि दानात् नश्यन्ति; अतः, दानं कर्तव्यम्। अथ पद्मपुराणे ब्रह्मखण्डे आम्रवृक्षवर्णनं आरभ्यते। व्यासाय नमः। शौनकः पृच्छति — हे सूत, कलियुगे आगते, केन कर्मणा जीवाः उद्धृत्यन्ते? तत् मम पुरतः कथय। सूतः प्रत्याह — उत्तमं, उत्तमं, हे ऋषिसत्तम! त्वं सर्वेषां शुभकामः, धर्मिष्ठः। हे वैष्णव, पूर्वं सर्वज्ञः व्यासः जैमिनिना पृष्टः; यद् उक्तं तेन, तद् शृणु। जैमिनिः व्यासं प्रणम्य पप्रच्छ — कलियुगे केन उपायेन जनाः मोक्षं प्राप्नुवन्ति? मृत्युलोकस्य जनाः अल्पायुषः, अल्पधर्मार्जनसमयः। व्यासः उवाच — सत्सङ्गात् शास्त्रश्रवणं, ततः हरिभक्ति, ततः ज्ञानं, ज्ञानात् मोक्षः। दिव्यकथायाः श्रवणं पापिष्ठेन न रोचते; सः ब्राह्मणोऽपि पापिष्ठतमः विज्ञेयः। वैष्णवः श्रीकृष्णकथायाः श्रवणेन प्रमुदितः भवति; यः मिथ्या भाषते, स पापिष्ठतमः। यत्र श्रीकृष्णकथा वर्तते, तत्र विश्वेश्वरः न याति। यः कृष्णकथायाः आरम्भे विघ्नं करोति, स मन्वन्तरशतैः नरकात् न मुच्यते। यः पुराणकथां श्रुत्वा ताम् उपहसति, सः सदा दुःखदं नरकं हस्ते धारयति। श्रीकृष्णकथायाः श्रवणकामना अपि बहुजन्मपापं क्षिप्रं नाशयति। यः भक्त्या श्रीकृष्णकथां वदति वा शृणोति, तस्य भाग्यं अहं न जानामि। ब्रह्महत्यादि, अकालमृत्युः, सुरापानं, चौर्यं — पापानि सर्वाणि नश्यन्ति। यः पापं कृत्वा पश्चात् तस्मात् निवर्तते, तस्य पापं अग्निना काष्ठपुञ्जमिव नश्यति। यत्र श्रीकृष्णकथाग्रन्थः गृहं तिष्ठति, तत्र यमदूताः न आगच्छन्ति। जैमिनिः पुनः पृच्छति — हे गुरो, वैष्णवानां गुणाः के, तेषां लाभाः के, तेषां परमं महत्त्वं कथय। व्यासः प्रत्याह — यः भक्त्या वैष्णवपादोदकं शिरसि धारयति, तस्य स्नानं तीर्थेषु अनावश्यकम्। सत्सङ्गस्य क्षणार्धमात्रं अपि ब्रह्महत्यादिपापं नाशयति। यत्र, यत्र कुलेषु, एकः वैष्णवः अपि दृश्यते, तत्र कुलं पापयुक्तं अपि मोक्षं प्राप्नोति। यः हिंसारहितः, दम्भरहितः, कामक्रोधरहितः, लोभमोहपरित्यक्तः, स वैष्णवः। पितृभक्तः, दयावान्, सर्वभूतहितनिष्ठः, असूयारहितः, सत्यवाक् — स वैष्णवः। ब्राह्मणभक्तिः, परस्त्रीषु उदासीनता, एकादशीव्रते दृढता — वैष्णवः। हरिनामगायनं, तुलसीमालाधारणं, हरिपादोदकसिक्तः — वैष्णवः। यस्य कर्णयोः वा शिरसि तुलसीपत्रं दृश्यते, स वैष्णवः। यः पाखण्डिनां सङ्गं त्यजति, ब्राह्मणद्वेषरहितः, तुलसीं सीञ्चति — स वैष्णवः। यः हरिं पूजयति, तुलसीं पूजयति, कन्यादाननिष्ठः, अतिथिपूजकः — स वैष्णवः। विष्णुकथाश्रवणं, शालग्रामशिलायाः गृहे प्रतिष्ठा — एते वैष्णवाः।