द्विजोत्तम! दानस्य माहात्म्यं श्रुणु। यः पुरुषः प्रवालं, मुक्ताफलानि, हीरकं वा रत्नानि ददाति, स स्वर्गलोकं गच्छति। तुलापुरुषदानस्य यत् पुण्यं लभ्यते, तत् शालग्रामशिलादानेन कोटिगुणं लभ्यते। सप्तद्वीपसमेतां पृथ्वीं पर्वतैः, वनैः, उपवनेन सह यः ददाति, तस्य यत् पुण्यं, तत् शालग्रामशिलादानेन एव लभ्यते। ब्राह्मणाय शालग्रामशिलां यः ददाति, स चतुर्दश लोकान् दत्तवान् इव भवति। द्विजश्रेष्ठ! यः तुलापुरुषदानं करोति, स पुनः मातृगर्भे न जायते। यः भूषितां कन्यां ददाति, स ब्रह्मलोकं गच्छति, पुनर्जन्म न लभते। कन्यां विक्रीणतः नरकात् नापवर्गः, कन्यादानेन स्वर्गात् पुनरागमनं नास्ति। यः द्विजातये पादत्राणं वा पत्रं वा ददाति, स मृत्युपरान्तं इन्द्रपुरीं गत्वा चत्वारि कल्पानि तत्र वसति। दिव्यं वसनं ब्राह्मणाय यः ददाति, स स्वर्गे दिव्यवस्त्रधारी चिरं वसति। जीर्णां धेनुं, जीर्णवस्त्रं वा, अथवा नूतनशुद्धिहीनां कन्यां ब्राह्मणाय यः ददाति, स नरकं गच्छति। ब्रह्मन्! कन्याविक्रेतृणा सह वार्तालापं न कुर्यात्, तं च अनवधानतः दृष्ट्वा अपि सूर्यं पश्येत्। द्विजोत्तम! यः फलं ददाति, स स्वर्गे गत्वा सहस्रकल्पपर्यन्तं अमृतोपमं फलं भुङ्क्ते। शाकदानेन शिवधाम प्राप्य, तत्र दुर्लभं क्षीरान्नं द्विकल्पपर्यन्तं भुङ्क्ते। घृतं, दधि, तक्रं वा क्षीरं यः ददाति, स विष्णोः धाम्नि गत्वा तत्रामृतपानं करोति। यः गन्धं वा पुष्पं ददाति, स देवानां धाम्नि सहस्रयुगपर्यन्तं गन्धपुष्पाभूषितः वसति। उत्तमं शय्यादानं ब्राह्मणाय यः करोति, स ब्रह्मलोकं गत्वा दीर्घकालं तत्र शय्यायां शय्यते। आसनं वा दीपं पापरहितः यः ददाति, स स्वर्गे सिंहासने उपविश्य दीपमालाभिः परिवृतः तिष्ठति। यः ताम्बूलं ददाति, स पृथिव्यां सर्वान् सुखान् भुङ्क्ते; स्वर्गे च दिव्ययोषितां अङ्के शयानः ताम्बूलं खादति। यः उत्तमं विद्यादानं करोति, स मृत्युपरान्तं त्रिशतयुगपर्यन्तं विष्णोः समीपे वसति। तत्र तां दुर्लभां विद्यां प्राप्य, द्विजोत्तम, श्रीहरेः प्रसादात् स दुर्लभां मुक्तिम् आप्नोति। यः दरिद्राय दुःखिताय ब्राह्मणाय पठन्तं करोति, स पुनर्जन्मरहितः श्रीहरेः धाम्नि वसति। श्रद्धया भक्त्या च ग्रन्थं यः ददाति, तस्य प्रत्यक्षरं दशलक्षगोदानस्य पुण्यं भवति। मधु वा गुडं ददतः यमसागरप्राप्तिः, लवणदानेन वारुणलोकप्राप्तिः भवति। सर्वेषां दानानां मध्ये, द्विजोत्तम, अन्नं च जलं च सर्वर्षिभिः श्रेयः स्मृतम्। पृथिव्यां यः अन्नं जलं च ददाति, स सर्वदानानि कृतानि इति ज्ञेयम्। अन्नदः प्राणदः इति कथ्यते; तस्मात् सर्वदानानां मध्ये अन्नदः फलप्राप्तः। अन्नवत् जलं अपि समं स्मृतम्; जलं विना अन्नस्य सिद्धिः नास्ति। क्षुधा च तृष्णा समे इति ब्रह्मन्, तस्मात् अन्नं च जलं च श्रेष्ठतमं विद्वद्भिः उक्तम्। ये पुरुषाः पृथिव्यां ब्राह्मणाय अन्नं ददाति, ते पापक्लेशविमुक्ताः हरिधाम्नि गच्छन्ति। यावन्ति अन्नदानानि, तावन्ति ब्रह्महत्यापरिहाराणि भवन्ति। अन्नदातॄणां शरीरे पापं च त्यज्यते, अङ्गानि त्यक्त्वा शीघ्रं प्रयान्ति, शौनक। अतः पापिनः अन्नं न गृह्णीयुः; मोहात् यः गृह्णाति, स पापभाज् भवति। यः एकं अपि घटं जलस्य ददाति, स पापक्लेशविमुक्तः हरिधाम्नि गच्छति। धनं यत्नेन संचित्य, तत् ब्राह्मणदाने व्ययनीयम्। ये लोभात् धनं सञ्चिन्वन्ति, ते दुःखिततमाः; अन्ते सर्वं धनं त्यक्त्वा दरिद्राः प्रयान्ति। ये पुनः पुनः ददत्येव दरिद्राः भवन्ति, ते लोके महापुरुषत्वेन ज्ञेयाः। ब्रह्मर्षिसिंह! परत्र, यत्र धर्मो नास्ति, न संयमः, न दया, न बान्धवाः, तत्र अदत्तं न स्थायि। यः धनवान् सन् न स्वयं खादति, न ददाति, स दरिद्रः; स मृत्युपरान्तं विषण्णः प्रयाति। तपसः अपि अधिकं दानं सत्यदर्शिभिः श्रेष्ठं स्मृतम्; तस्मात् प्रयत्नेन दानानि कार्याणि। यः दानं प्रतिज्ञाय न ददाति, स घोरं नरकं गच्छति, सर्वभूतभीषणम्। एवं, द्विजोत्तम, दानस्य माहात्म्यं विस्तरेण उक्तम्।