भूमिदानस्य महत्त्वं श्रुत्वा, महर्षे, ज्ञातव्यं यत् भूमिदाता भूमिग्राही च उभौ स्वर्गं गच्छतः। भूमिदानं तु बुद्धिमन्तः ब्राह्मणाः शतशः अन्यदानानि त्यक्त्वा अपि स्वीकरोति। यः ब्राह्मणः अज्ञानात् मोहात् भूमिं परित्यजति, स सर्वेषु जन्मेषु अत्यन्तं दुःखं प्राप्नोति। यः अन्यतः भूमिं लब्ध्वा द्विजाय ददाति, तस्मै विश्वेश्वरः परमं स्थानं ददाति। द्विजः स्वयम् दत्तां वा अन्यदत्तां वा भूमिं हरेत्, स अनन्तकुलैः सह घोरं नरकं गच्छति। यः ब्राह्मणात् वा देवात् भूमिं गृह्णाति, तस्य शतकोटिजन्मेषु अपि प्रायश्चित्तं नास्ति। अन्यदत्तां भूमिं रक्षितुं राजा यः यतते, तस्य पुण्यं दातुः कोटिगुणं भवति। सप्तद्वीपवतीं पृथिवीं दत्त्वा यत् पुण्यं लभ्यते, तद् गौर्दानात् द्विजाय मनुष्यः प्राप्नोति। यः दरिद्रगृहस्थाय वृषभं ददाति, स सर्वपापात् विमुक्तः शिवलोकं गच्छति। यः ब्राह्मणाय तिलपरिमितं सुवर्णं ददाति, स अनन्तकुलैः सह हरिधामं गच्छति। यः योग्यब्राह्मणाय रूप्यं ददाति, स सोमलोकं प्राप्य तत्र सदा अमृतं पिबति। यः मूक्तिकं, मणिं, हीरकं, रत्नं वा ददाति, स स्वर्गलोकं गच्छति। तुलापुरुषदानस्य पुण्यं शालग्रामशिलादानेन कोटिगुणं लभ्यते। सप्तद्वीपवतीं पृथिवीं पर्वतवनोपवनैः सह दत्त्वा यत् पुण्यं, तत् शालग्रामशिलादानेन लभ्यते। यः ब्राह्मणाय शालग्रामशिलां ददाति, स चतुर्दशलोकान् ददाति। तुलापुरुषदानं कृत्वा, द्विजश्रेष्ठ, पुनः मातृगर्भे न जायते। यः अलङ्कृतां कन्यां ददाति, स ब्रह्मलोकं गच्छति, पुनर्जन्म न भवति। यः कन्यां विक्रीणाति, तस्य नरकात् निस्तारः नास्ति; यः कन्यां ददाति, तस्य स्वर्गात् पुनरागमनं नास्ति। यः द्विजाय पादत्राणं वा पत्रं ददाति, स मृत्युः इन्द्रपुरीं गच्छति, चतुर्सप्ततियुगानि तत्र वसति। यः दिव्यवस्त्रं योग्यब्राह्मणाय ददाति, स स्वर्गे दिव्यवस्त्रं धृत्वा दीर्घकालं तिष्ठति। यः जीर्णां गाम् वा जीर्णवस्त्रं वा ब्राह्मणाय ददाति, वा नूतनशुद्धां कन्यां न ददाति, स नरकं गच्छति। यः कन्याविक्रेतारं दृष्ट्वा, तेन सह वार्तालापं न कुर्यात्; अज्ञानात् अपि दृष्ट्वा, सूर्यं पश्येत्। यः द्विजश्रेष्ठाय फलं ददाति, स स्वर्गं गच्छति, तत्र सहस्रयुगानि फलामृतं भुङ्क्ते। यः ब्राह्मणाय शाकं ददाति, स शिवलोकं गच्छति, तत्र दुर्लभं क्षीरोदनं द्वयुगं भुङ्क्ते। यः घृतं, दधि, तक्रं, क्षीरं वा ददाति, स विष्णुधामं गच्छति, तत्र अमृतं पिबति। यः गन्धं वा पुष्पं ददाति, स देवलोकं गच्छति, सहस्रयुगानि गन्धपुष्पैः अलङ्कृतः तिष्ठति। यः ब्राह्मणाय उत्तमं शय्यादानं करोति, स ब्रह्मलोकं गच्छति, तत्र दीर्घकालं शय्यायां शयते। यः आसनं वा दीपं ददाति, स सर्वदुष्कृतात् मुक्तः स्वर्गे स्फटिकदीपमालाभिः परिवृतः सिंहासने उपविशति। यः ताम्बूलं ददाति, स पृथिव्यां सर्वं सुखं भुङ्क्ते; स्वर्गे दिव्यस्त्रीभिः आलिङ्गितः ताम्बूलं खादति। यः उत्तमं विद्यादानं करोति, स मृत्युः विष्णुसमीपं त्रिशतयुगानि तिष्ठति। तत्र दुर्लभां विद्यां प्राप्त्वा, द्विजश्रेष्ठ, श्रीहरेः कृपया मोक्षं लभते। यः दरिद्रदुःखितब्राह्मणं पाठयति, स श्रीहरिधामं गच्छति, पुनर्जन्म न भवति। यः श्रद्धया पुस्तकं ददाति, तस्य एकैकाक्षरस्य दशलक्षगौर्दानपुण्यं लभ्यते। यः मधु वा गुड़ं ददाति, स यमसागरं प्राप्नोति; यः लवणं ददाति, स वरुणलोकं गच्छति। सर्वदानेषु, द्विजश्रेष्ठ, अन्नं च जलं च सर्वे सत्यम् ज्ञात्वा उत्तमं इति वदन्ति। यः पृथिव्यां अन्नं जलं ददाति, स सर्वदानानि दत्तानि इति मन्यते। अन्नदाताः प्राणदाताः इति कथ्यन्ते; तस्मात् सर्वदानेषु अन्नदाताः फलम् प्राप्नुवन्ति। अन्नवत् जलं अपि; उभयमपि समं कथ्यते; जलेन विना, ब्राह्मणश्रेष्ठ, अन्नं न सिद्ध्यति। क्षुधा तृष्णा च समे इति, अन्नं च जलं च उत्तमं इति विद्वांसः वदन्ति। यः पृथिव्यां ब्राह्मणाय अन्नं ददाति, स सर्वपापात् विमुक्तः हरिधामं गच्छति। यः यावत् अन्नं ददाति, तावत् ब्राह्मणहत्याः नश्यन्ति, तपस्विन्। एवं दानस्य विविधरूपाणि, महर्षे, पुण्यफलानि च वर्णितानि। यः श्रद्धया, भक्त्या च दानं करोति, स पुण्यलोकान् प्राप्य, परमं मोक्षं लभते।