शृणु, भगवन्, जयन्ती-व्रतस्य महिमानं पुराणेषु कीर्तितम्। यस्य पालनात् देवालयेषु कूप-तडाग-निर्माणस्य फलं लभ्यते, तदेव फलं जयन्ती-व्रतस्योपवासेन सुलभम्। ये भक्त्या मातरं पितरं गुरुं च सेवन्ते, तेऽपि तद्व्रतस्य पालनात् तस्यैव फलं प्राप्नुवन्ति। तीर्थयात्रायाः सत्यवचनस्य च ये पुण्यं दुःख-निवारणाय सम्पादयन्ति, तदपि जयन्ती-व्रतस्योपवासेन लभ्यते। गङ्गायाः नर्मदायाः सरस्वत्याः च स्नानात् यत् पुण्यं स्यात्, तदपि जयन्ती-व्रतस्योपवासेन सुलभम्। पितृभ्यः कृष्णपक्षे श्राद्धकर्मणा यत्फलं लभ्यते, तदपि जयन्ती-व्रतेनैव लभ्यते। नारदः पप्रच्छ—“कस्य पूर्वं कृतं तद्व्रतम्?” ब्रह्मा प्रत्युवाच—“कृतवीर्येण, कर्णेन, कुमारेण च तद्व्रतं कृतम्। सगरः, दिलीपः, काकुत्स्थः, गौतमः, गार्ग्यः, जामदग्न्यः च पूर्वं तद्व्रतं कृतवन्तः। वाल्मीकिरपि धर्मात्मा द्रौपद्याः पुत्रश्च तद्व्रतमाचरताम्। भाद्रपदस्य शुक्लाष्टमी सर्वकामफलप्रदा। विशेषतः प्रजापतिनक्षत्रयुक्ता सा तिथिः प्रतिवर्षं चक्रपाणेः प्रियार्थं कर्तव्या। तस्यां रात्रौ संयम्येन्द्रियः संकल्पेन जागरणं कुर्वतः कोटिजन्मार्जितं पापं क्षणेन विनश्यति। गन्धैः पुष्पैः नानाविधैः द्रव्यैः प्रतिदेवतां पृथगर्चयित्वा, ब्राह्मण, जयन्ती-व्रतमाचरेत्। जानाति वा न जानाति वा, कोटिजन्मार्जितं पापं देवकीसुतस्य प्रसादात् अर्धक्षणेन विनश्यति। यस्तु जयन्त्यां खादति, स त्रैलोक्येभ्यः समुत्थितं पापं निश्चितं भुङ्क्ते। सर्वाणि पुण्यक्षेत्राणि, सर्वाणि मोक्षस्थानानि, व्रतानि च, जयन्ती-व्रतधारिणः शरीरगृहे निवसन्ति; सर्वे तीर्थाः सर्वे देवाः तस्य शरीरे वसन्ति। महर्षे, वेदेषु वा पुराणेषु वा जयन्तीव्रतस्य समं वा श्रेष्ठं वा व्रतं न दृष्टम्, यत् कृष्णस्य प्रियं भक्त्या कृतं। कृष्णराधाष्टमीव्रतं अपि तस्य न तुल्यं न श्रेष्ठम्; यः तद्व्रतं भक्त्या नाचरति, स राक्षसत्वं प्राप्नोति। यो मोहात् जयन्त्यां खादति, स द्विज, हरिवासरे यथा, तथा महतीं नरकदुःखं प्राप्नोति। जयन्त्यां यः खादति, शतं जातानाम् अजातानां च स्वकुलस्य घोरं नरकं पतति। यदा बुधवासरे रोहिण्या सह जयन्ती भवति, तदा कोटिव्रतानां किमर्थं कर्तव्यम्? कृतत्रेताद्वापरकलियुगेषु यथाविधि कृतं जयन्तीव्रतं पापं नाशयति, जयमपि ददाति। यः पद्मनाभस्य पुराणं जागरणे पठति, स जन्मार्जितं सर्वं पापं वह्निना काष्ठराशिमिव दहति। हरिवासरे भक्त्या यः शृणोति पुराणं, स कोटिजन्मार्जितं पापं क्षणेन विनाशयति। पद्मनाभवासरे यः पुराणपाठकं पूजयति, स विष्णोर्लोके पूज्यते, स्वकुलं च उद्धारयति। यः जयन्त्युपवासं परित्यजति, स सर्वधर्मेभ्यः विमुक्तः स्यात्, नरकं च याति। गन्धपुष्पधूपदीपैः स्नेहपूर्णैः भक्त्या ब्राह्मणं पूजयेत्, तस्मै दानं दद्यात्। एवं विधिना यः जयन्तीमाचरति, स भक्त्या एकविंशतिं जनान् उद्धरति। तस्य गृहे न कदाचन दुःखं, न वैधव्यं, न कलहो, न सम्पत्तिनाशः, न बन्धुविग्रहः। यानि यानि काम्यानि जयन्तीव्रतधारिणः स्युः, तानि सर्वाणि लभते, विष्णोर्लोकं च गच्छति। ये जनाः सदा विष्णौ जयन्तीव्रते च मनः स्थापयन्ति, ते धन्याः, पुण्यशीलाः, बलवन्तः, विद्वांसश्च। सर्वाणि तीर्थानि व्रतानि नियमाश्च, जयन्त्याः षोडशांशमपि न सम्यग् लभन्ते। हे वत्स, यः भाद्रपदस्य शुक्लपक्षे वा कृष्णपक्षे वा पत्नीसमेतः राधाकृष्णाष्टमीमाचरति, स हरिसान्निध्यं प्राप्नोति। यः सदा हर्यर्थं व्रतपुण्यकर्माणि कुर्वन् जयन्तीमपि पालयति, स विष्णोः वैकुण्ठं याति। जयन्ती, या हरिप्रिया, शीघ्रं दुष्चरित्रस्य, पतितकुलस्य, अपकीर्तेः, नीचजन्मनः च पापानि विनाशयति। जयन्तीव्रतधारी सर्वाणि पापानि, मेरुसमानी अपि, ब्रह्महत्यां च, दहति। पुत्रकामः पुत्रं, धनकामः धनं, मोक्षकामः मोक्षं जयन्तीव्रतधारणात् प्राप्नोति। येषां मनः सदा जयन्तीव्रतपालने स्थितं, तान् यमः अपि बिभेति, ते परां गतिं प्राप्नुवन्ति। सूतः उवाच—एवं कथिते नारदः यथागतं जगाम; अहं च ते, मुनिश्रेष्ठ, ब्रह्मणः पृष्टं सर्वं कथितवान्। ये भक्त्या जयन्तीमाहात्म्यं शृण्वन्ति, तेऽपि सर्वपापविनिर्मुक्ताः परमं पदं प्राप्नुवन्ति। हे ब्राह्मन्, ये पुराणपाठकं वा जयन्तीव्रतधारिणं पश्यन्ति, ते पापिनोऽपि परां गतिं प्राप्नुवन्ति। एवं जयन्तीव्रतस्य महिमा पुराणेषु प्रतिपादितः, यः सर्वेषां व्रतानां श्रेष्ठतमः, विष्णोः प्रियतमः च।