ब्रह्मा महर्षिं प्रति उवाच—“शृणु, विप्र, मम वचः। अहं तव सन्निधौ जयन्तीव्रतस्य माहात्म्यं कथयामि। यस्य पालनात् विष्णुलोकप्राप्तिः सुलभा भवति। केवलं स्मरणेन पाठनेन वा सप्तजन्मार्जितपापानि दग्धानि भवन्ति, किं पुनः यः उपवासेन तद् आचरति? जयन्त्याः पुण्यदाः षड् दिवसाः प्रसिद्धाः सन्ति—शुक्लपक्षे चैत्रमासस्याष्टमी नवमी च, कुम्भमासे कृष्णचतुर्दशी, मेषे शुक्लचतुर्दशी, आश्विनशुक्लाष्टमी या दुर्गाष्टमी, तथा श्रवणयोगयुक्ता द्वादशी। एतेषां जयन्तीनां महापुण्यदायिनां शुभदायिनां च कीर्तिः श्रूयते। विशेषतः या कृष्णजन्माष्टमी पापनाशिनी, सा दशकोटियज्ञसमानं पुण्यं ददाति, तथा दशसहस्रतीर्थसमानं च। यः प्रतिदिनं सहस्रं गावः ददाति, स एव फलम् जयन्त्युपवासेन लभते। यथा कुरुक्षेत्रे सूर्यग्रहणे सहस्रं सुवर्णभाराणां दानात् फलं लभ्यते, तथा जयन्त्युपवासेन। तथा सहस्रं कृष्णमृगचर्मणां शतं तिलधेनूनां च दानेन यत् फलं, तत् अपि जयन्त्युपवासेन लभ्यते। शतकोटिकन्यादानस्य यत् फलं, तथा पृथिव्याः सागरपर्यन्तस्य दानस्य च, जयन्त्युपवासेन एव लभ्यते। देवायतने कूपतडागादिकानां निर्माणस्य फलं अपि तेनैव लभ्यते। यः भक्त्या मातरं पितरं गुरूंश्च सेवते, तस्य पुण्यं जयन्त्युपवासेन समं भवति। तीर्थसेवा, सत्यपालनं, विपत्तिनिवारणाय यत् पुण्यं, गङ्गायाः नर्मदायाः सरस्वत्याः स्नानस्य च पुण्यं, सर्वं जयन्त्युपवासेन लभ्यते। पितृणां श्राद्धकाले या तृप्तिः, सा अपि जयन्त्युपवासेन। नारदः पप्रच्छ—“पूर्वं केन कृतमेतत् व्रतम्?” ब्रह्मा उवाच—“कृतवीर्येण, कर्णेन, कुमारेण च तदाचारितम्। सगरः, दिलीपः, काकुत्स्थः, गौतमः, गार्ग्यः, जमदग्निः च पूर्वं तदाचरन्। वाल्मीकिना, धर्मात्मना द्रौपदीपुत्रेण च कृतम्। भाद्रपदस्य शुक्लाष्टमी सर्वकामफलप्रदा। विशेषतः या प्रजापतियोगयुक्ता अष्टमी, सा प्रतिवर्षं चक्रधरस्य तुष्ट्यर्थं पालनीया। रात्रौ जागरणं संयतात्मना दृढनिश्चयेन कृत्वा, कोटिजन्मार्जितपापानि क्षणमात्रेण नश्यन्ति। गन्धपुष्पनैवेद्यादिभिः पृथक्पृथक् देवतानां पूजनं कृत्वा, एवं जयन्त्युपवासः आचर्यः। कोटिजन्मार्जितं पापं, यत् जानता अजानता वा कृतम्, देवकीसूनोः प्रसादेन अर्धमात्रेण नश्यति। यः तु जयन्त्यां भुङ्क्ते, स त्रैलोक्येभ्यः उद्भूतपापानां भोक्ता भवति। सर्वाणि तीर्थानि, मुक्तिस्थलानि च, जयन्तीव्रतधारिणः शरीरे गृहे च निवसन्ति। एवं पुण्यशालिनः सर्वदेवाः तस्य शरीरे वसन्ति। न वेदेषु, न पुराणेषु, जयन्त्या समं वा श्रेष्ठं व्रतं अहं दृष्टवान्, या कृष्णस्य प्रियतमास्ति, भक्त्या पालिता। न तस्य समं न चोत्तमं कृष्णराधाष्टमीव्रतम्। यः तु अनभक्तः तस्य पालनं न करोति, स असुरः भवति। यः मोहात् जयन्त्यां भुङ्क्ते, स महतीं नरकयातनां प्राप्नोति, हरिवासरे यथा। जयन्त्यां भुङ्क्ते यः, स शतं पूर्वापरं कुलं घोरं नरकं पातयति। विशेषतः बुधवासरे रोहिण्यां यदा जयन्ती, तदा कोटिव्रतस्य किं फलं? कृतत्रेतादिकालेषु सम्यगाचरिता जयन्ती पापं नाशयति, जयमपि ददाति। यः पद्मनाभस्य पुराणं जागरणे पठति, स जात्युत्थितपापराशिं वह्निना तूलराशिमिव दहति। भक्त्या यः हरिवासरे पुराणश्रवणं करोति, स कोटिजन्मार्जितपापं त्वरया नाशयति। पद्मनाभवासरे यः श्रोतारं पूजयति, स विष्णुलोके पूज्यते, स्वकुलं चोद्धरति। यः तु जयन्त्युपवासात् निवर्तते, स सर्वधर्मेभ्यः विमुक्तः निश्चयेन नरकं गच्छति। गन्धपुष्पधूपदीपैः, भक्त्या ब्राह्मणं पूजयेत्, तस्मै दानं दद्यात्। एवं विधिना यः जयन्तीमाचरति, स भक्त्या एकविंशतिं जनान् उद्धरति। तस्य गृहे नापद्, न वैधव्यम्, न कलहो, न कुटुम्बे विवादः, न धनहानिः। यानि यानि काम्यानि जयन्तीव्रतधारिणः, तानि सर्वाणि लभते, विष्णुलोकं च गच्छति। ये जनाः सदा विष्णौ जयन्तीव्रते च मनः समर्पयन्ति, ते पुण्यशालिनः, महात्मानः, बलवन्तः, विज्ञाश्च भवन्ति।