ये वैष्णवाः कथ्यन्ते—ये परधनं वा ब्राह्मणस्य संपत्तिं विषवत् पश्यन्ति, ये च हरये निवेदितं भोजनं भजन्ति। ये वेदशास्त्रेषु भक्ताः, तुलसीवनस्य रक्षणे निरताः, राधाष्टमीव्रते समर्पिताः, वैष्णवा इति ज्ञेयाः। ये श्रद्धया श्रीकृष्णस्य पुरतः दीपं समर्पयन्ति, परनिन्दायां न प्रवर्तन्ते, तान् वैष्णवान् विद्धि। सूतः उवाच—जैमिनिना पृष्टः व्यासः क्रमशः प्रत्युत्तरं दत्तवान्; यद् अहं इह आख्यानं शृणोमि, तत् गुरोः ब्रह्मसम्बन्धे श्रुतम्। ये उत्तमजनाः श्रद्धया एतत् अध्यायं शृण्वन्ति, सर्वपापैः विमुक्ताः विष्णोः परमं स्थानं प्राप्नुवन्ति। सूतः पुनरुवाच—शौनक, शृणु; अन्यं प्राचीनं धर्मं वक्ष्यामि—व्यासजैमिन्योः संवादं, यः श्रोतृणां पापं नाशयति। जैमिनिः पप्रच्छ—हे गुरो, केन कर्मणा पापी अपि जनः जगन्नाथस्य देवालयं गच्छति? तद् ब्रूहि, भगवन्। व्यासः उवाच—यः श्रीकृष्णस्य देवालये लेपनं करोति, स सर्वपापैः विमुक्तः, श्रमितः, हरिगृहं गच्छति। यः किल देवालये मृदं समर्पयति, तस्य पुण्यं संक्षिप्तं कथयामि। यत्र यत्र कणः दृश्यते, तत्र तत्र सहस्रशः कल्पान् विष्णोः देवालये वसति। एकदा दण्डकः नाम चौरः आसीत्, यः लोकं सन्तापयामास; स ब्राह्मणसंपत्तिं चोरयामास, मित्राणि च द्वापरे हत्वा। स मिथ्यावादी, क्रूरः, परस्त्रीसंगी, गोमांसभक्षकः, मद्यपः, पाखण्डिसंयुक्तः आसीत्। स ब्राह्मणजीवनं विघ्नयामास, निक्षेपं च चोरयामास, शरणागतान् हत्वा, गणिकासक्तः आसीत्। एकदा, विप्रश्रेष्ठ, मोहितमनाः स विष्णोः देवालयं गच्छन् विष्णोः संपत्तिं चोरयितुं चिच्छिषे। तदा द्वारं प्रविश्य, पादयोः मृदया आच्छादितः, दिव्यगृहस्य भूमिं समस्तां मृदया शोधयामास। तेन भूमिः शून्या, विवरा अभवत्; लोहदण्डैः स हर्षेण विवरं निर्मितवान्। हरिगृहं प्रविश्य, यत्र शोभायमानाः छत्राणि, रत्नानि, सुवर्णदीपाः, भूषितं च आसीत्। विविधपुष्पगन्धयुक्तं, पात्रसमूहैः पूर्णं, सुगन्धिततैलस्य वासितं च आसीत्। तत्र चौरः राधया सह रम्यशय्यायां शयानः दृष्टः, अच्युतः पीतवस्त्रधारी तत्र आसीत्। राधापतिं नमस्कृत्य, तस्मिन् क्षणे स पापरहितः अभवत्; "ग्रहणीयं वा न वा? किम् इतः मे भविष्यति?" इति चिन्तयामास। "सेवा कर्तुं न शक्यते, अहं सदा चौरः; किन्तु अर्थेन कार्यं कर्तव्यम्, तस्मात् ग्रहणं निश्चितम्।" इति निश्चयमकरोत्। पद्मनाभस्य पाटं भूमौ पतितं कृत्वा, रत्नानि बद्ध्वा, कम्पमानः हस्ते धृत्वा। तदा, जैमिनि, विष्णोः मायया, सर्वाणि वस्तूनि घोरध्वनिं कृत्वा भूमौ पतितानि। गाढनिद्रां त्यक्त्वा जनाः बाहिर्निष्क्रान्ताः, "किम् इदम्?" इति वदन्तः, बहवः समागच्छन्, चौरः शीघ्रं सम्पत्तिं गृहीत्वा पलायितः। चौरः अपि, भीतः, धनं त्यक्त्वा किञ्चित् दूरं गतः; कालसर्पदष्टः, तत्र मृत्युः, पापमुक्तः अभवत्। यमस्य आज्ञया दूताः, पाशदण्डधारिणः, आगच्छन्; ते दंष्ट्रिणः, चर्मवस्त्रधारिणः आसीत्। तं चर्मपाशेन बद्ध्वा, दुर्गं मार्गं नीतवन्तः; यमः क्रुद्धः तं दृष्ट्वा मन्त्रिणं पप्रच्छ। यमः उवाच—कियद् पापं वा पुण्यं तेन कृतम्? सर्वं विस्तरं वद, चितगुप्त, मम पुरतः। चितगुप्तः उवाच—यद् ब्रह्मणा भूमौ सर्वपापं निर्मितम्, तेन मूढेन सर्वं कृतम्; सत्यम् एतत्। किन्तु शृणु, लोकनाथ, तस्य किञ्चित् पुण्यम् अपि अस्ति; तद् सर्वपापं नाशयति, इति मम मतिः, हे यमुनाभ्रातः। धर्मराजः उवाच—किम् पुण्यं तस्य, मन्त्रिन्? सारं वद मम पुरतः। श्रुत्वा तद्, यथायोग्यं स्थापयिष्यामि। यमस्य वचनं श्रुत्वा, चितगुप्तः भीतः, अञ्जलिं कृत्वा स्वमित्रं प्रति वदति, द्विजश्रेष्ठ। चितगुप्तः उवाच—हरिसंपत्त्यर्थं स गतः, पापश्रेष्ठ; हरिद्वारस्य मृदा पादैः शुद्धा कृतम्, राजन्। भूमिः शुद्धा, विवररहितः अभवत्; तस्य पुण्यबलात् महापापं नष्टम्, वैकुण्ठयोग्यः, तव दण्डात् मुक्तः। व्यासः उवाच—तद्वचनं श्रुत्वा, सुवर्णमयं आसनं दत्वा, तं तत्र उपवेश्य, सम्मानितः, पापमुक्तः अभवत्। स तस्मै शिरसा नमस्कृत्य, विनयेन वदति। यमः उवाच—अद्य मम देवालयः तव पादधूल्या शुद्धः अभवत्। त्रिः "संपूर्णः अहम्, संपूर्णः अहम्, संपूर्णः अहम्," इति अवदत्। नूनं, शुभः, त्वं हरिसुप्रसादं गच्छ। विविधभोगसम्पन्नः, जन्ममृत्युविवर्जितः। व्यासः उवाच—एवं उक्त्वा धर्मराजः सुवर्णरथेन निर्गतः। राजहंसयुक्तं दिव्ययानं समारोप्य, चक्रधारी तं तत्र सर्वसुखप्रदं स्थानं प्रेषितवान्। एवं वैकुण्ठं प्रविश्य, स दीर्घकालं सुखेन स्थितः—ये श्रद्धया हरिगृहलेपं कुर्वन्ति, तेषां इदं फलम्।