सूत उवाच— द्विजश्रेष्ठ! दानात् ब्रह्महत्याादिपापानि विनश्यन्ति, तस्मात् दानं कर्तव्यम्। अथ श्रीपद्ममहापुराणे ब्रह्मखण्डे आम्रवृक्षवर्णनं प्रवर्तते। नमो व्यासाय महाभागाय। शौनकः पप्रच्छ— भगवन्, कलियुगे सम्प्राप्ते किं कर्मणा प्राणिनां श्रेयः स्यादिति, तद् मम सन्निधौ निवेदय। सूत उवाच— उत्तमं पृष्टं त्वया, मुने, त्वं धर्मिष्ठः सर्वदा सर्वजनहिते स्थितः। एष पूर्वं जैमिनिना सर्वज्ञेन व्यासेन पृष्टः, तस्योत्तरं शृणु वैष्णव। प्राञ्जलिर्भूत्वा व्यासाय सत्यवत्याः सुते सर्वार्थविदे जैमिनिर्गुरुं पप्रच्छ। जैमिनिरुवाच— भगवन्, केन प्रकारेण कलियुगे मर्त्याः मोक्षं लभन्ते, यतोऽल्पायुषः पापिनश्च स्युः? तद् ब्रूहि। व्यास उवाच— ब्राह्मण, साधुसंगात् शास्त्रश्रवणं जायते, ततः हरौ भक्तिः, ततः ज्ञानं, ज्ञानात् मोक्षः। पापात्मनः पृथिव्यां पुण्यकथाश्रवणं न रोचते; स एव पापिनां श्रेष्ठः। श्रीकृष्णकथाश्रवणे वैष्णवः प्रहृष्यति, तस्य मिथ्यावक्तारं पापिनां श्रेष्ठं विद्धि। यत्र यत्र कृष्णकथा प्रवर्तते, तत्र जगन्नाथो न कदापि विहन्ति। कृष्णकथायाः प्रारम्भे विघ्नं यः करोति, स शतमन्वन्तराण्यपि निःसृत्य न नरकात् मुच्यते। ये पुराणकथाश्रवणानन्तरं उपहासं कुर्वन्ति, तेषां हस्ते एव नरकाः सदा, दुःखदाः। ये केचित् कृष्णकथाश्रवणकामनां कुर्वन्ति, तेषां जन्मजन्मान्तरेषु सञ्चितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति। भक्त्या श्रीकृष्णचरितं यः श्रावयति वा शृणोति, तस्य गतिं न जानामि। यः पापं कृत्वा पश्चात् त्यजति, तस्य पापं वह्निना दग्धकर्पूरसमं नश्यति। यस्य गेहे श्रीकृष्णचरितग्रन्थः स्थितः, तत्र यमदूताः न प्रविशन्ति। जैमिनिरुवाच— भगवन्, ये वैष्णवाः त्वया स्तूयन्ते, तेषां परममाहात्म्यं वक्तुमर्हसि। व्यास उवाच— भक्त्या वैष्णवपादोदकं शिरसि धारयति यः, तस्य तीर्थस्नानस्य का आवश्यकता? क्षणमात्रं वा अर्धक्षणमात्रं वा साधुसंगः पापानि ब्रह्महत्यादीनि नाशयति। यस्य कुले एकोऽपि वैष्णवः स्यात्, स कुलं पापयुक्तमपि मोक्षं लभते। ये पुरुषाः अहिंसा-अनृत-राग-क्रोध-विहीनाः लोभ-मोह-परित्यक्ताः, तान् वैष्णवान् विद्धि। ये पितृभक्ताः, दयालवः, सर्वभूतहितरताः, अमत्सराः, सत्यवदिनः—ते वैष्णवाः। ये ब्राह्मणभक्ता, परस्त्रीवर्जिनः, एकादशीव्रतपरायणाः—ते वैष्णवाः। ये हरिनामगायिनः, तुलसीमालाधारिणः, हरिपादोदकसिक्ताः—ते वैष्णवाः। येषां कर्णयोः वा शिरसि तुलसीपत्रं दृश्यते, ते वैष्णवाः। ये पाषण्डिसंगं वर्जयन्ति, ब्राह्मणद्वेषं न कुर्वन्ति, तुलसीसिक्ताः—ते वैष्णवाः। ये हरिं पूजयन्ति, तुलस्या पूजनं कुर्वन्ति, कन्यादानपरायणाः, अतिथिपूजकाः—ते वैष्णवाः। ये विष्णोः चरितं शृण्वन्ति, येषां गेहे शालग्रामः प्रतिष्ठितः—ते वैष्णवाः। ये हरिमन्दिरमार्जनपराः, पितृयज्ञव्रतिनः, दरिद्रेषु दयालवः—ते वैष्णवाः। ये परधनं, ब्राह्मणवस्तु वा विषवत् पश्यन्ति, हरिप्रसादभोजनाः—ते वैष्णवाः। ये वेदशास्त्रनिष्ठाः, तुलसीवनपालकाः, राधाष्टमीव्रतपरायणाः—ते वैष्णवाः। ये श्रद्धया श्रीकृष्णस्याग्रे दीपदानं कुर्वन्ति, परनिन्दां वर्जयन्ति—ते वैष्णवाः। सूत उवाच— जैमिनिना पृष्टः व्यासः क्रमशः प्रत्युवाच; यदत्र संक्षिप्य कथयामि, तत् गुरोः श्रुत्वा ब्रह्मसम्बन्धे। ये श्रद्धया एष अध्यायं शृण्वन्ति, ते सर्वपापविनिर्मुक्ताः विष्णोः परमं पदं यान्ति। शृणु शौनक! पुनरपि पुरातनं धर्मं व्यासजैमिनिसंवादरूपं कथयिष्यामि, यत् शृण्वतः पापं नश्यति। जैमिनिरुवाच— भगवन्, केन कर्मणा पापात्मापि नरः जगन्नाथमन्दिरं प्राप्नोति? तद् ब्रूहि। व्यास उवाच— यः श्रीकृष्णमन्दिरे लिप्तिकर्म करोति, स सर्वपापविनिर्मुक्तः, श्रान्तः अपि हरिगृहं प्राप्नोति। यश्च मृद्भिः मन्दिरं लिप्यति, तस्य पुण्यं संक्षेपेण शृणु। यत्र यत्र रजः कणः दृश्यते, तत्र तत्र तावन्त्येव सहस्रयुगानि विष्णोः मन्दिरे वसति। एवं व्यासजैमिनिसंवादः कलियुगे धर्मस्य श्रेयस्करत्वं, वैष्णवानां माहात्म्यं, हरिकथाश्रवणस्य पुण्यफलप्रदत्वं, तथा श्रीकृष्णमन्दिरसेवायाः महिमानं च प्रतिपादयन्, सर्वपापविनाशनं परमं श्रेयः प्रदर्शयति।