ततः, हे महापापिन्, विद्वांसः दुष्टजनात् भोजनं न गृह्णन्ति; ये मोहात् तद् गृह्णन्ति, मूढाः सन्तः, पापस्य भागिनः भवन्ति। द्विजोत्तम, यः पृथिव्यां अपि एकमपि जलार्पणं ददाति, स सर्वपापविमुक्तः हरिसदनं याति। ब्राह्मणश्रेष्ठ, यत्नेन सम्पदं सञ्चिनीयात्, तया सञ्चितया ब्राह्मणेभ्यो दानं कर्तव्यं। ये कञ्चनत्वात् धनं सञ्चिन्वन्ति, ते अत्यन्तदुःखिताः; अन्ते सर्वं धनं परित्यज्य, हे ऋषे, निर्धनाः इह जगति गच्छन्ति। ये जनाः दत्त्वा दत्त्वा दानं, नित्यं दरिद्राः भवन्ति, तान् नरलोके दरिद्रान् विद्धि, हे महाश्रेष्ठाः। द्विजसिंह, परत्र, यत्र न सदाचारः न संयमः न दया न बान्धवाः, तत्र अदानं नानुगच्छति। यः पुरुषः धनसम्पन्नः सन् न भुङ्क्ते न ददाति, स दरिद्रः ज्ञेयः, मृत्युः पश्चात् श्वासं कृत्वा निर्गच्छति। दानं तपः अपि अतिरिच्य श्रेष्ठं इति तत्त्वविद्भिः उक्तम्; अतः, द्विजश्रेष्ठ, यत्नेन दानकर्माणि कुर्यात्। यदि दाता दातव्यं निश्चित्य ब्राह्मणाय न ददाति, स घोरं सर्वजनभयं नरकं याति। न दाता न ग्रहिता दानं स्मरेत् वा याचेत्; अन्यथा, उभौ चन्द्रसूर्यपर्यन्तं नरके वसतः। द्विजश्रेष्ठ, ब्रह्महत्यादि पापानि दानैः नश्यन्ति; अतः दानं आचरितव्यम्। अथ पद्ममहापुराणे ब्रह्मखण्डे आम्रवृक्षविषये कथा आरभ्यते। श्रीव्यासाय नमः। शौनकः उवाच—यदा कलियुगः आगच्छति, तदा केन कर्मणा जन्तवः उद्धृत्यन्ते? तत् मम पुरतः ब्रूहि। सूतः उवाच—साधु साधु, ऋषिसत्तम, त्वं धर्मिष्ठः, सर्वजनहिते सदा मनः स्थापयसि। पूर्वं जैमिनिः सर्वज्ञं पूज्यं व्यासं पप्रच्छ; तस्य उत्तरं शृणु, वैष्णव। जैमिनिः सत्यवतीपुत्रं व्यासं प्रणम्य, गुरुम् अपृच्छत्। जैमिनिः उवाच—कलियुगे जनाः केन उपायेन मोक्षं प्राप्नुवन्ति? वद, मृत्युः अल्पायुषः अल्पपुण्यः च। व्यासः उवाच—ब्राह्मण, सत्संगात् शास्त्रश्रवणं, तस्मात् हरिभक्तिः, तस्मात् ज्ञानं, ज्ञानात् मोक्षः। पापजनः पृथिव्यां पुण्यकथायाः श्रवणं न रोचते; स एव, द्विज, पापिनां अग्रगण्यः। वैष्णवः श्रीकृष्णकथायाः श्रवणेन प्रमुदितः भवति; यः तस्य मिथ्या वदति, स पापिनां शिरोमणिः। ब्राह्मण, यत्र कृष्णकथा कथ्यते, तत्र जगन्नाथः न कदापि निर्गच्छति। यः कृष्णकथारम्भे विघ्नं करोति, अधमः, स शतमन्वन्तरपर्यन्तं नरकात् विमुक्तिं न प्राप्नोति। ये पुराणकथायाः श्रवणं कृत्वा उपहासं कुर्वन्ति, ते सदा दुःखदं नरकं हस्ते धारयन्ति। ये श्रीकृष्णकर्मणि श्रवणे इच्छन्ति, तेषां बहुजन्मार्जितं पापं तत्क्षणात् नश्यति। यः भक्त्या श्रीकृष्णकर्माणि कथयति वा शृणोति, तस्य गतिः मया न ज्ञायते। यदि मनुष्यः पापं कृत्वा पश्चात् त्यजति, तस्य पापं अग्निना तूलस्तम्बवत् क्षयम् याति। ब्राह्मण, यदि श्रीकृष्णकर्मणि पुस्तकं गृहे स्थाप्यते, तदा यमदूताः तं गृहं न समीपयन्ति। जैमिनिः उवाच—गुरो, ये वैष्णवाः त्वया स्तूयन्ते, तेषां परमं महत्त्वं कथय। व्यासः उवाच—ब्राह्मण, यदि भक्त्या पुरुषः वैष्णवपादोदकं शिरसि संविहरेत्, तस्य तीर्थस्नानस्य आवश्यकता का? ब्राह्मण, यः सत्संगं क्षणमपि अर्धक्षणमपि करोति, तस्य ब्रह्महत्यादि पापं नश्यति। यत्र कुत्रचित् कुले एकः वैष्णवः अपि अस्ति, यदि तद् कुलं पापयुक्तं, तदपि मोक्षं प्राप्नोति। ब्राह्मण, ये पुरुषाः हिंसानृतकामक्रोधरहिताः, लोभमोहत्यक्ताः, ते वैष्णवाः ज्ञेयाः। ये पितृभक्ताः, दयासम्पन्नाः, सर्वभूतहिते रताः, निरसूयाः, सत्यवाचः, ते वैष्णवाः। ये ब्राह्मणभक्ताः, परस्त्रीपरित्यक्ताः, एकादशीव्रतपरायणाः, ते वैष्णवाः। ये हरिनामगायनपराः, तुलसीमालाधारिणः, हरिपादोदकेन सिक्ताः, ते वैष्णवाः। ब्राह्मण, येषां कर्णयोः वा शिरसि वा तुलसीदलम् उत्तमम् सदा दृश्यते, ते वैष्णवाः। ये पाखण्डिनां संगं वर्जयन्ति, ब्राह्मणद्वेषं न कुर्वन्ति, तुलसीसिक्ताः, ते वैष्णवाः। ये हरिं पूजयन्ति, तुलस्याः पूजायाम् रताः, कन्यादानपरायणाः, अतिथिपूजकाः, ते वैष्णवाः। ये विष्णुकर्मणि श्रवणं कुर्वन्ति, येषां गृहे शालग्रामशिलायाः स्थापना, ते वैष्णवाः। ये हरिस्थलं शुद्धीकरणं कुर्वन्ति, पितृयज्ञे रताः, दीनानां दया कुर्वन्ति, ते वैष्णवाः। एवं ब्रह्मखण्डस्य आम्रवृक्षविषये धर्मस्य, दानस्य, सत्संगस्य, श्रीकृष्णकथाश्रवणस्य, वैष्णवमहत्त्वस्य च कथा श्रीव्यासस्य वचनेन प्रवृत्ता।