शालग्रामशिलादानस्य महत्त्वं कथयन्, पुराणे उच्यते—तुलापुरुषदानस्य येन पुण्यं लभ्यते, तद् दानं शालग्रामशिलादानेन कोटिगुणं स्यात्। सप्तद्वीपवतीं पृथिवीं पर्वतैः, वनैः, उपवनैः सह यः दत्तवान्, तस्यापि शालग्रामशिलादानस्य तुल्यं पुण्यं भवति। विद्वन्, ब्राह्मणाय शालग्रामशिलां दत्त्वा, यः पुरुषः, स चतुर्दश लोकान् दत्तवान् इति कथ्यते। द्विजश्रेष्ठ, तुलापुरुषदानं कृत्वा, पुरुषः मातृगर्भे पुनः न जायते। ब्राह्मणश्रेष्ठ, सुवर्णालङ्कृतां कन्यां यः दत्तवान्, स ब्रह्मलोकं गच्छति, पुनः न जायते। यः कन्यां विक्रेतुम् इच्छति, तस्य नरकात् न मोक्षः; यः तु कन्यां दत्त्वा, स स्वर्गात् पुनः न प्रतिनिवर्तते। ब्राह्मणाय पादत्राणं वा वातरक्षणाय पत्रं यः दत्तवान्, स मृत्युपर्यन्तं इन्द्रपुरीं गत्वा चत्वारि युगानि तत्र वसति। दिव्यवस्त्रं ब्राह्मणाय दत्त्वा, दिव्यवस्त्रधारी स्वर्गे दीर्घकालं वसति। जीर्णां गौः जीर्णवस्त्रं वा ब्राह्मणाय दत्त्वा, अथवा नूतनां शोभनां कन्यां दत्त्वा, नरकं प्राप्नोति। ब्राह्मण, कन्याविक्रेतारं न किञ्चिद् वदेत्; यदि अज्ञानात् तं पश्येत्, सूर्यं दृष्ट्वा प्रायश्चित्तं कुर्यात्। ब्राह्मणश्रेष्ठ, फलं दत्त्वा, सहस्रयुगपर्यन्तं स्वर्गे अमृतोपमं सुखं भुञ्जते। शाकं दत्त्वा, शिवलोकं गच्छति, द्वयुगानि तत्र देवैः प्रियं पायसं भुञ्जते। घृतं, दधि, तक्रं, क्षीरं वा दत्त्वा, विष्णुलोकं गत्वा तत्र अमृतं पिबति। गन्धं पुष्पं वा दत्त्वा, देवलोकं गच्छति, सहस्रयुगानि तत्र गन्धपुष्पविभूषितः वसति। शय्यादानं ब्राह्मणाय कृत्वा, ब्रह्मलोकं गत्वा दीर्घकालं तत्र शय्यायां विश्राम्यति। आसनं दीपं वा दत्त्वा, सर्वदुष्कृतरहितः, सिंहासनस्थः दीपमालाभिः परिवृतः स्वर्गे वसति। ताम्बूलं दत्त्वा, पृथिव्यां सर्वं सुखं लभते; स्वर्गे दिव्यस्त्रीभिः आलिङ्गनं कृत्वा ताम्बूलं भुञ्जते। पुरुषश्रेष्ठ, ज्ञानदानं कृत्वा, मृत्युपर्यन्तं विष्णोः समीपे त्रिशतयुगानि तिष्ठति। तत्र ज्ञानं लब्ध्वा, यत् दुरलभं, द्विजश्रेष्ठ, हरिकृपया दुर्लभं मोक्षं प्राप्नोति। ब्राह्मणदीनं दुःखितं पाठयित्वा, हरिलोकं गच्छति, पुनर्जन्मरहितः। भक्तियुक्तं ग्रन्थं दत्त्वा, प्रत्येकाक्षरस्य दानं दशलक्षगवां पुण्यं लभते। मधु गुड़ं वा दत्त्वा, इक्षुरससागरं गच्छति; लवणं दत्त्वा, वरुणलोकं प्राप्नोति। सर्वदानानां मध्ये, द्विजश्रेष्ठ, अन्नं जलं च सर्वैः मुनिभिः श्रेयस्करं कथ्यते। ब्राह्मणश्रेष्ठ, यः पृथिव्यां अन्नं जलं च दत्तवान्, तेन सर्वदानानि कृतानि इति द्विजश्रेष्ठ। ब्राह्मण, अन्नदाता जीवनदाता इति कथ्यते; अतः सर्वदानानां मध्ये, अन्नदाता सर्वफलं लभते। अन्नवत् जलं अपि समं; द्विजश्रेष्ठ, जलं विना अन्नं न सिद्ध्यति। क्षुधातृष्णे समे, ब्राह्मण, अतः अन्नं जलं च श्रेष्ठं इति विद्वांसः वदन्ति। पृथिव्यां अन्नदानं कृत्वा, योग्येभ्यः, सर्वपापविमुक्तः हरिलोकं गच्छति। ब्राह्मण, यावत् अन्नं दत्तवान्, तावत् ब्राह्मणहत्या नश्यति, तपस्विन्। अन्नदानस्य पुण्येन, देहस्थपापानि नूतनदेहप्राप्तौ तत्क्षणात् नश्यन्ति, शौनक। अतः, पापिष्ठेभ्यः अन्नं न गृह्णीयात्; मोहात् गृह्णन्ति, मूढाः, पापभागिनः भवन्ति। द्विजश्रेष्ठ, पृथिव्यां एकं जलदानं कृत्वा, सर्वपापविमुक्तः हरिलोकं गच्छति। ब्राह्मणश्रेष्ठ, यत्नेन धनं संगृह्य, तत् धनं ब्राह्मणदानेन उपयोज्यं। यः कञ्चनं संग्रह्य, लोभात्, न दत्तवान्, स दुःखितः; अन्ते सर्वं धनं परित्यज्य, निर्धनः संसारात् निर्गच्छति, मुनिवर। ये दत्त्वा दत्त्वा सदा दरिद्राः भवन्ति, तान् मनुष्यलोके दरिद्रान् विद्धि, महाशय। द्विजसिंह, परत्र, यत्र न सदाचारः, न दमः, न दया, न बान्धवः, तत्र अदत्तं नानुगच्छति। यः धनवान् सन् न भुङ्क्ते न दत्तवान्, स दरिद्रः; मृत्युपर्यन्तं श्वासं कृत्वा निर्गच्छति। दानं तपसः अपि श्रेष्ठम् इति सत्यम्; अतः द्विजश्रेष्ठ, यत्नेन दानं कुर्यात्। दाता यदि दानसंकल्पं कृत्वा ब्राह्मणाय न दत्तवान्, स भयानकं सर्वजनभयं नरकं गच्छति। दानं न दाता न प्राप्ता स्मरेत् न याचेयुः; अन्यथा, द्वौ नरकं गच्छतः, यावत् सूर्यचन्द्रौ तिष्ठतः।