शृणु, विप्रश्रेष्ठ, धर्मस्य गूढार्थं यथावत्। ब्राह्मणः कश्चिद् अज्ञानवशात् भूमिं परित्यज्य, मोहितचित्तः, प्रतिजन्म दुःखानां पराकाष्ठां प्राप्नोति। यः पुनः, अन्यस्मात् भूमिम् लब्ध्वा, तां द्विजाय ददाति, तस्मै जगतः प्रभुः परमां गतिं ददाति। द्विजः स्वयम् दत्तां वा परैः दत्तां वा भूमिं गृह्णन्, सः कोटिकुलैः सह भीषणतमं नरकं याति। यो ब्राह्मणात् वा देवतात् वा भूमिं गृह्णाति, मुनिवर, तस्य शतकोटियुगान्तेऽपि न प्रायश्चित्तं दृश्यते। राजा यः परदत्तां भूमिं रक्षति, द्विजश्रेष्ठ, तेन प्राप्यते पुण्यं जनैः दत्तात् कोटिगुणं अधिकम्। सप्तद्वीपवतीं पृथिवीं दत्त्वा यत् पुण्यं लभ्यते, तत् द्विजाय गाम् ददतः मनुष्यस्यापि सुलभं भवति। यो दरिद्रगृहस्थाय वृषभं ददाति, सः सर्वपापविमुक्तः शिवलोकं याति। यः तिलपरिमाणं सुवर्णं ब्राह्मणाय ददाति, सः कोटिकुलैः सहितः हरिधाम प्राप्नोति। यः पुण्यात्मने ब्राह्मणाय रजतं ददाति, सः सोमलोकं गच्छन् तत्रैव अमृतं पिबति। यः प्रवालमुक्तावज्ररत्नानि ददाति, सः स्वर्गलोकं याति। तुलापुरुषदानस्य यत् पुण्यं, शालग्रामशिलादानेन कोटिगुणं लभ्यते। सप्तद्वीपमयीं पृथिवीं गिरिवननिकुञ्जसहितां दत्त्वा, यत् पुण्यं, तत् शालग्रामशिलादानेनापि सममेव। यो ब्राह्मणाय शालग्रामशिलां ददाति, सः चतुर्दश लोकान् ददाति। यः तुलापुरुषदानं करोति, सः पुनर्जन्म न प्राप्नोति। यो सुवर्णालङ्कृतां कन्यां ददाति, सः ब्रह्मलोकं गच्छन् पुनः न जायते। कन्यायाः विक्रयिणः नरकात् न प्रायश्चित्तं, दानकर्तुः स्वर्गात् न निवृत्तिः। यः ब्राह्मणाय पादुकां वा वातरक्षार्थं पत्रं वा ददाति, सः मृत्योपरान्तं इन्द्रपुरीं गत्वा चतुर्युगं तत्र वसति। दिव्यवस्त्रदानेन ब्राह्मणाय, स्वर्गे दीर्घकालं दिव्यवस्त्रभूषितः तिष्ठति। यो ब्राह्मणाय जीर्णां गाम् जीर्णवस्त्रं वा ददाति, अथवा नवां रम्यां कन्यां ददाति, सः अपि नरकं याति। कन्याविक्रयिणा सह वार्तां कर्तुं न युक्तम्; यदि तं अनजानन् पश्येत्, सूर्यदर्शनं प्रायश्चित्ताय कर्तव्यम्। यो फलं ददाति, सः स्वर्गे सहस्रयुगं अमृतफलभोग्यं भुङ्क्ते। शाकदानेन शिवलोकं गत्वा द्वियुगं तत्र देवानां प्रियं क्षीरपाकं भुङ्क्ते। घृतदधितक्रक्षीरदानात् विष्णुलोकं गत्वा तत्रैव अमृतं पिबति। गन्धपुष्पदानात् देवलोकं गत्वा सहस्रयुगं गन्धपुष्पभूषितः तिष्ठति। उत्तमं दानं शय्यां ब्राह्मणाय दत्त्वा, ब्रह्मलोकं गत्वा दीर्घकालं शय्यायाम् विश्राम्यति। आसनदीपदानात् पापरहितः स्वर्गे सिंहासनस्थः दीपमालाभिः परिवृतः तिष्ठति। ताम्बूलदानेन सर्वसौख्यं भुङ्क्ते; स्वर्गे तु ताम्बूलं दिव्ययोषितां पाश्र्वे सेवते। विद्यादानं कृत्वा, मृत्योपरान्तं विष्णोः समीपे त्रिशतयुगं तिष्ठति। तत्र दुर्लभां विद्याम् लब्ध्वा, हरिप्रसादेन दुर्लभां मुक्तिं प्राप्नोति। दरिद्राय ब्राह्मणाय पाठयित्वा, सः हरिधाम प्राप्य पुनर्जन्मनिवृत्तिं लभते। भक्तिसमन्वितं ग्रन्थं ददतः, प्रत्येकाक्षरस्य दशमिल्क्षगवां तुल्यं पुण्यं लभ्यते। मधुचूर्णदानेन गुडसागरं याति; लवणदानेन वारुणलोकं। सर्वेषां दानानां मध्ये, अन्नजलदाने द्विजश्रेष्ठ, सर्वैः मुनिभिः श्रेष्ठतमं उक्तम्। यः पृथिव्यां अन्नं जलं च ददाति, तेन सर्वदानानि कृतानि स्युः। अन्नदः प्राणदः इति कीर्त्यते; तस्मात् सर्वदानात् अन्नदः सर्वफलभाक्। यथा अन्नं तथा जलं; द्वे अपि सममेव; जलं विना अन्नस्य सिद्धिः न भवति। क्षुधातृष्णे समे उच्येते; तस्मात् अन्नजलदानेन श्रेष्ठं नास्ति। यः पृथिव्यां योग्येभ्यः अन्नं ददाति, सः सर्वपापविमुक्तः हरिधाम प्राप्नोति। यावत् अन्नदानानि पृथिव्यां कृतानि, तावत् ब्राह्मणहत्यापापानि नश्यन्ति। अन्नदानकाले, तेषां शरीरस्थानि पापानि नूतनदेहग्रहणे क्षिप्रम् नश्यन्ति, हे शौनक। एवं सत्यम्, दानस्य माहात्म्यं शृणु, यथोक्तं धर्मग्रन्थेषु।