सः मुनिश्रेष्ठः, येन सभायां मूलखण्डस्य श्रवणं प्रचारणं च कृतम्, अन्यानि अपि पुण्यानि कर्माणि कृतानि। सः स्वर्गखण्डं सम्यक् अध्ययनं कृत्वा विविधान् भोगान् अनुभूतवान्—यथा राजमहिषीषु सुप्तः सुखेन जागर्ति, एवं सः प्रमुदितः समुत्थितः। तत्र स्त्रीणां नूपुरध्वनिभिः मधुरभाषणैः च, सः इन्द्रस्य अर्धासनं लभमानः, इन्द्रलोकस्य चिरं वासं कृतवान्। ततः सूर्यस्य धाम प्राप्य, चन्द्रलोकं गत्वा, सप्तर्षीणां गृहेषु सुखानि भुक्त्वा, ध्रुवलोकं प्राप्तवान्। अनन्तरं ब्रह्मलोकं गच्छति, तत्र प्रकाशमयं शरीरं लभते, तत्रैव ज्ञानं प्राप्य परमं मोक्षं गच्छति। प्राज्ञः सदा साधुभिः सह वसेत्, तीर्थेषु स्नानं कुर्यात्, सत्संवादे निरतः स्यात्, शास्त्रश्रवणे च प्रवृत्तः भवेत्। तत्र महाशास्त्रं पद्माख्यं सर्वसम्प्रदायफलप्रदं दृश्यते, तस्य मध्ये स्वर्गखण्डः परमपुण्यप्रदः अस्ति। गोविन्दं पूजय, हरिम् नमस्कुरु, स देवेषु एकः श्रेष्ठः—एवं कृत्वा शुद्धभोगलोकान् प्राप्स्यसि। हे जनाः, हरिनाम्नः अद्वितीयस्य श्रवणं कुरुत, वदत च, यदि नरकदुःखं तीर्तुम् इच्छथ, इच्छितं च फलम् प्राप्स्यथ। एवं शुभे पद्ममहापुराणे स्वर्गखण्डस्य द्विषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। शौनकः पुनः पप्रच्छ—"कस्य कर्मणः द्वारा, हे सूत, पापक्षयः स्यात्? श्रीहरेः कृपा महती अस्तु—दयया मे कथय।" सूतः उवाच—"शृणु, हे शौनक, यत् श्रोतृणां पापक्षयं करोति, येन विष्णोः प्रसादः लभ्यते, तद् वक्ष्यामि।" पूर्णिमायां, यो भक्तियुक्तः जगन्नाथस्य विविधं पूजनं करोति—तस्य कोटिजन्मार्जितं पापं नश्यति, श्रीरामस्य अनुग्रहः तस्य जायते। यो द्वादश्यां द्विजाय भक्त्या अन्नदानं करोति, तस्य पापानि सूर्ये उदिते तमः इव नश्यन्ति। यो, हे ब्राह्मण, द्वादश्यां क्षीरेण हरिं स्नापयति, विशेषतः शर्करादिभिः, सः शीघ्रं श्रीहरेः प्रसादं लभते। किन्तु, मन्त्रवर्जितं दानं, वा शिलातुल्यं पुष्पं हरये दत्तं, तस्मात् दाता अधमं स्थानं प्राप्नोति। यः शिलातुल्यं दानं अयोग्याय मूढाय वा दत्ते, तस्य तस्मात् न किंचित् पुण्यं स्यात्। द्विजः अपि, अज्ञानवान् मूढः चेद् दानं गृह्णाति, सः नरकं याति, यथा जीर्णं वह्निं गिलन्। यथा काष्ठमयः हस्ती, चित्रितः मृगः, तथा अज्ञानी द्विजः—एते नाममात्रधारिणः। यथा मार्गस्थं जलं अनिलसूर्याभ्यां शुद्ध्यति, तथा भक्तियुक्तं भक्तदर्शनं पापं नाशयति। आश्वयुजमासे पूर्णिमायां, यः हरये लाजान् घृतयुक्तान् वा क्रीडार्थं मुद्रां ददाति, सः भक्त्या हरिधाम्नि निवसति, पुनर्जन्म न लभते। यदि मोहात् न ददाति, हरिः तेन न तुष्यति। यः यावत् शक्त्या लघुमुद्रां हरये पूर्णिमायां ददाति, सः तावत् दिनानि आश्वयुजमासि हरिधाम्नि वसति। करवीरपुरनगरे कश्चन निर्दयः शूद्रः कालद्विजः नाम्ना वसति स्म, सः पापी भीषणः च। सः स्वकार्ये सदा प्रवृत्तः, स्वामिनः कार्यं विनाशयन्, एकदा मृतः अभवत्, यमदूताः तं गृहीत्वा यमालयं नयितुम् आगताः। तं बद्ध्वा नेतुं प्रवृत्ताः, यमः तं दृष्ट्वा मन्त्रिणं पप्रच्छ—"हे चितगुप्त, अस्य पापिनः पुण्यपापानि विस्तारतः कथय।" चितगुप्तः उवाच—"अयं पापी, स्वामिकर्मविनाशकः, पुण्यस्य कणोऽपि नास्ति; नरके सम्यक् पाच्यताम्।" राजन्, शतमन्वन्तरं सः सर्पयोनेः गर्भे क्रूरः भविष्यति, पश्चात् शिलारूपेण गृहे स्थास्यति। एवं सः कालद्विजः नरके पतितः, ततः शिलागृहे सर्पयोनेः जातः, महता दुःखेन पीडितः। कदाचित् आश्वयुजमासे पूर्णिमायां, सर्पः स्वगुहात् लाजमितं मुद्रां च निष्कासितवान्। तद् दानं हरिप्रसादाय समक्षं पतितम्। स्वयं भगवान् करुणासिन्धुः तस्य पापं शीघ्रं नाशितवान्। यदा नियतकालः प्राप्तः, सः मृतः; तदा बहवः यमदूताः तं नेतुम् आगताः। तं बद्ध्वा यमालयं नेतुं प्रवृत्तेषु, विष्णुदूताः शङ्खचक्रगदाधारिणः तत्र आगताः। ते तस्य पाशं छित्वा, तं पापरहितं दिव्यरथे उपवेश्य, यमदूताः तत्रैव पलायिताः। विष्णुदूतैः परिवृतः सः सर्पः विष्णोः धाम गतः; तत्र हरिसमीपे पुनर्जन्मरहितः वासं कृतवान्। यः भक्त्या लाजान् घृतयुक्तान् वा लघुमुद्रां हरये ददाति, तस्य पुण्यस्य सीमा नास्ति। यः, हे ब्राह्मण, एतद् पापनाशकं अध्यायं शृणोति, तस्य पापानि श्रीहरेः कृपया नश्यन्ति। शौनकः पुनः पप्रच्छ—"हे सर्वज्ञ, तुलसीदया सर्वजनहिताय पापनाशकं माहात्म्यं श्रोतृभ्यः कथय।" सूतः उवाच—"यस्य गृहे तुलसीवनं विद्यते, तस्य गृहम् एव तीर्थसमं भवति, तत्र यमदूताः न आगच्छन्ति।" इति एषा पुण्यकथा, पद्मपुराणस्य स्वर्गखण्डे तथा उत्तरभागे, पुण्यफलप्रदा, पापनाशिनी, श्रीहरिभक्तिप्रदायिनी च।