तत्र तु, प्रचण्डं दुःखं सहित्वा जीवः पुनः पुनर्जायते; स जन्म कृत्वा म्रियते, म्रियमानः punarapi जायते। एषा दशा तस्यैव जायते, यो गोविन्दपादकमलयोः पूजनं न कृतवान्—तस्य मृत्युर्निरवधि सुलभः, जीवनं तु क्लेशपूर्णम्। गोविन्दपादार्चनं येन न कृतं, तस्य वित्तं न जायते; यदि गृहस्थं धनं स्यात्, तस्य रक्षणेऽपि किं लाभः? यमदूतैः गृहीते तु कः वित्तस्य प्रयोजनं? तस्मात् द्विजातिपूजायाम् यत् वित्तं व्यय्यते, तत् सर्वं सुखं ददाति। दानं स्वर्गस्य सोपानं, दानात् पापविनाशः; गोविन्दभक्त्या च पूजया पुण्यवृद्धिः महान्। यदि मर्त्यस्य किञ्चित् बलं स्यात्, तेन तद् व्यर्थं न योजयेत्; स तु यत्नेन हरिं पुरतः नृत्येत गायेत च। यदस्ति किञ्चिदपि तस्य, तत् सर्वं कृष्णाय समर्पयेत्; कृष्णाय यत् समर्प्यते, तत् शुभदं, अन्यत्र समर्पितं तु नानन्ददायकम्। नेत्राभ्यां श्रीहरिम् आलोकयेत्, श्रोत्राभ्यां कृष्णस्य गुणनामानि सततं शृणुयात्। जिह्वया हरिपादोदकं पिबेत्, नासया गोविन्दपादकमलोत्थां तुलसीं घ्राणयेत्। त्वचा हरिभक्तस्य स्पर्शं कुर्यात्, मनसा तस्य पादयोः ध्यानं; एवं जीवः परिपूर्णः भवति, अन्यः परिशीलनस्य न आवश्यकता। बुद्धिमान् स्वचित्तं तस्मिन् एव लययेत्, मनोऽपि तत्रैव नियोजयेत्; अन्ते स तं प्राप्नोति, अन्यः परिशीलनस्य न आवश्यकता। कः न सेवेत नारायणं, आद्यं च अनन्तं, यः मनसा ध्यायमानानां स्वधाम ददाति? सदा धृतचित्तः, विष्णोः पदयोर् भक्तिं समर्पयेत्, तस्य प्रीत्यर्थं; गम्भीरया भक्त्या तयोः पादयोः पूजनं कुर्यात्—एवं स मानवानाम् मध्ये पूज्यः भवति। एवं लोके श्रीसुतेनोक्तं विष्णोः परमस्य, यः विविधरूपधारी, तस्य महिमानं, यः सर्वभूतानां मोक्षहेतुः। तत्रैकं पुरातनं रूपं, परमं च महत् पद्माख्यं; तस्य शिरो ब्रह्मणः, यत् हरेः, हृदयं च पद्माख्यं। दक्षिणबाहुः वैष्णवः, वामः शैवः महेश्वरस्य; ऊरू भगवतः, नाभिः नारदीया। मार्कण्डेयः दक्षिणपादः, वामः अग्नेयः; भविष्यं दक्षिणजानुः विष्णोः। वामजानुः ब्रह्मवैवर्ताख्यः; दक्षिणगुल्फः लिङ्गपुराणः, वामगुल्फः वराहः। रोमाणि स्कन्दपुराणं, त्वक् वामनः; पृष्ठं कूर्मः, वसा मत्स्यः। मज्जा गरुडः, अस्थि ब्रह्माण्डाख्यः; एवं विष्णुः पुराणशरीरः, हरिरिति कीर्त्यते। तत्र हृदयं पद्मम्, तस्य श्रवणेन अमृतत्वं लभ्यते; एतत् पद्मपुराणं स्वयम् हरिरूपं देवता। यः एकमपि अध्यायं पठति, स सर्वपापात् विमुक्तः; एष एव आदिस्वर्गः, सर्वपद्मफलकृत्। महतामपि पापिनां, स्वर्गखण्डश्रवणेन पापविमोचनं स्यात्, यथा सर्पः जीर्णत्वचं त्यजति। दुष्टाचारोऽपि, सर्वधर्मात् बहिष्कृतः, आदिस्वर्गश्रवणेन तस्य फलम् लभते। एतत् आदिस्वर्गं श्रुत्वा, पुरुषः तस्यैव फलम् आप्नोति; माघमासे प्रयागे प्रतिदिनं स्नात्वा, यथा पापमुक्तिः, तथा श्रवणेन स्यात्; स्वर्णतुलां भूमिं च दत्त्वा इव। दरिद्राणां तरणदानं कृतवान्, ऋणं यत् किञ्चिदासीद् तत् अपि शुद्धम्; सहस्रशः हरिनामोच्चारणं कृतम्। सर्वे दानानि, स्वाध्यायाः, तथा अन्यानि कर्माणि, जीविका दानेन स्थापिताः बहवः आचार्याः, एतैः समं स्यात्। भीतलोकानां, द्विजातीनां च, अभयदानं कृतम्; सतां, धर्मज्ञानां, पुण्यात्मनां च पूजनं कृतम्। मेषकटकयोः मध्ये शीतलं जलं दत्तम्; ब्राह्मणगोभ्यः प्राणदानं कृतम्। अन्यानि पुण्यकर्माणि अपि तेन कृतानि, यः पण्डितः सभायां आदिस्वर्गं श्रुत्वा प्रचारयति। स्वर्गखण्डं पठित्वा, स विविधान् भोगान् भुङ्क्ते; यथा राजमहिषीषु सुखनिद्रां कृत्वा, जागर्ति। नूपुरध्वनिप्रयुक्तया मधुरया वाचा, स इन्द्रासनार्धं भुङ्क्ते, चिरं च इन्द्रलोके रमते। ततः स सूर्यलोकं गच्छति, ततः चन्द्रस्य लोकम्; सप्तर्षिगृहभोगं कृत्वा, ध्रुवलोकं यान्ति। ततः ब्रह्मलोकं प्राप्य, दिव्यदेहं लभते; तत्रैव ज्ञानं प्राप्य, परमं मोक्षं गच्छति। पण्डितः सत्सङ्गं कुर्यात्, तीर्थेषु स्नानं, सदा सत्संवादं, सत्शास्त्रश्रवणं च। तत्रैव महाशास्त्रं पद्माख्यं, यत् सर्वसम्प्रदायफलप्रदं; तस्मिन् स्वर्गखण्डः, यः परमं पुण्यं ददाति। गोविन्दं पूजय, हरिं नमस्कुरु, देवेषु एकं परमं; तदा परिशुद्धभोगलोकान् गमिष्यसि। शृणुत जनाः, हरिनामानमपि वदत; यदि नरकदुःखं तरितुमिच्छसि, इच्छितफलप्राप्तिं कुरु। एवं श्रीपद्ममहापुराणस्य स्वर्गखण्डे द्विषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। शौनकः उवाच—हे सूत, केन कर्मणा पापक्षयः स्यात्? श्रीहरेः कृपा महान् भवेत्—दया कृत्वा तद्वद।