मनसा सेवनीयं तद् हरिपादं, सततं साधुभिः अभ्यासितं, संसारसागरतरणाय शरणं ग्राह्यं भवति। हे विषयलोभिनः दीनदुष्टजनाः, किं कारणं रौरवनाम्नि नरके आत्मानं क्षिपथ? गोविन्दस्य सौम्यपादसेवा विना दुःखस्य सुलभतरं तरणं यदीच्छसि, तर्हि तत्र मा गच्छ। कृष्णस्य पादौ, जन्मबन्धविमोचनकारणम्, पूजनीयौ; कुतः मृत्युलोकः आगतः, पुनः च कुतः प्रतिनिवर्तते? एवं विचार्य, यदि कश्चित् नरः नानानरकपतितः पुनः उदितः, तर्हि धर्मसमूहं समाचरेत्। यदि सः वनस्पतिः स्थावराद्यात्मना देहम् अवाप्य, पुनः दुर्लभेन भाग्येन मानवशरीरं लभते, तदा गर्भे महत्तमं दुःखं प्राप्नोति। ततः कर्मबलात् पृथिव्यां जातः, बाल्यादिदोषैः पीड्यते, हे द्विजश्रेष्ठ। पुनः यौवनं प्राप्तः, तदा दरिद्रतया, घोरव्याधिभिः, अनावृष्ट्याद्युपद्रवैः च क्लिश्यते। जरसा अकथ्यदुःखं प्राप्य, चित्तव्याकुल्येन रोगः जायते, ततः मृत्युम् आप्नोति। एतादृशं दुःखं लोके नास्ति; कर्मवशात् प्राणी यममन्दिरे ताड्यते। तत्रात्यन्तक्लेशं सहित्वा, पुनः पुनः सः जन्यते, म्रियते, म्रियते, जन्यते च। गोविन्दपादपूजां विना, एषा दशा जायते—मृत्युः सुलभः, जीवनं दुःखपूर्णम्। गोविन्दपादपूजां विना, धनं न जायते; यदि गृहे स्यात् अपि, तस्य रक्षणे किं लाभः? यमदूतैः गृहीते, तदा धनस्य किं प्रयोजनम्? अतः द्विजातिपूजायां व्ययितं धनं सर्वसुखदं भवति। दानं स्वर्गस्य सोपानम्; दानं पापं नाशयति; गोविन्दभक्तिपूजा पुण्यं महद्वर्धयति। यदि मर्त्ये बलं अस्ति, तर्हि तद् व्यर्थं न योजयेत्; सः यत्नेन हरिं पुरतः नृत्यं गीतं च कुर्यात्। यत् किमपि वस्तु अस्ति, तत् कृष्णाय समर्पयेत्; कृष्णाय यत् समर्प्यते, तद् कल्याणकरं, अन्यत्र समर्पितं सुखं न जनयति। नेत्राभ्यां श्रीहरिम् आलोकयेत्; श्रोत्राभ्यां कृष्णस्य गुणनामानि सततं शृणुयात्। जिह्वया हरिपादोदकं रसम् आस्वादयेत्; घ्राणेन गोविन्दपदकमलस्य तुलसीदलस्य गन्धं जिघ्रेत्। त्वचा हरिभक्तस्य स्पर्शं कृत्वा, मनसा तस्य पादयोः ध्यानं कृत्वा, प्राणी परिपूर्णः भवति; अन्यत् चिन्तनं न आवश्यकम्। बुद्धिम् उपसंहरन्, चित्तं तत्रैव निबध्नन्, अन्ते तं प्राप्नोति; अन्यः विचारः न आवश्यकः। कः न सेवेत नारायणं, अनादिमन्तं, अन्तहीनं, येन मनसा ध्यायमानानां स्वं धाम प्रदीयते? सः मानवः, स्थिरचित्तः सन्, सदा विष्णोः पदकमले भक्तिं समर्पयेत्, तस्य तुष्ट्यर्थं; गाढया भक्त्या उभौ पादौ पूजयेत्; सः मानवः एव लोके पूज्यः भवति। एवं जगति तस्य परमविष्णोः, येन नानारूपधारणं कृतम्, माहात्म्यं मोक्षकारणं प्रवदति। एकं प्राचीनं रूपं, परमं महत् पद्माख्यं अस्ति; तस्य शिरः ब्रह्मणः, हर्यात्मनि, हृदयं पद्माख्यं स्मृतम्। दक्षिणबाहुः वैष्णवः, वामः शैवः महेश्वरस्य; ऊरू भगवतः, नाभिः नारदीयः कथ्यते। मार्कण्डेयः दक्षिणपादः, वामः अग्नेयः; भविष्यं दक्षिणजानुः महात्मनः विष्णोः। वामजानुः ब्रह्मवैवर्तः, दक्षिणगुल्फः लिङ्गः, वामगुल्फः वराहः। रोमाणि स्कन्दपुराणम्, त्वक् वामनः स्मृतः; पृष्ठं कूर्मः, वसा मत्स्यः कीर्त्यते। मज्जा गरुडः, अस्थि ब्रह्माण्डः गीतम्; एवं विष्णुः पुराणशरीरः हरिः अभवत्। तत्र हृदयं पद्मम्; तस्य श्रवणेन अमृतत्वं लभ्यते। एतत् पद्मपुराणम् एव हरिः देवः अभवत्। यः एकमपि अध्यायं पठति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति; एषः आद्यः स्वर्गः, सर्वपद्मफलप्रदः। महानपि पापात्मा स्वर्गखण्डश्रवणेन पापात् विमुच्यते, यथा सर्पः पुरातनत्वकं त्यजति। पापकृत्यपि, सर्वधर्मवर्जितः, आदिस्वर्गश्रवणेन तस्य फलम् आप्नोति। एवं आदिस्वर्गश्रवणात्, फलम् आप्नोति; माग्हमासे प्रयागे प्रतिदिनस्नानेन यथा पापात् विमुच्यते, तथैव श्रवणेन। यथा सुवर्णतुलां पृथिवीं च दत्वा, तथैव भवति। दरिद्राणां पारदानेन, ऋणं दत्तं, सहस्रशः हरिनामानां जपं कृतवान् स्यात्। सर्वे एते दानपाठाः, सर्वे एते कर्माणि, बहवः आचार्याः जीविकादानेन स्थापिताः। भीतलोकानां निर्भयता दत्ता, तथैव द्विजातीनां; साधवः, बुद्धिमन्तः, धर्मिष्ठाश्च पूजिताः। मेषकर्कटयोर्मध्ये शीतलं जलं दत्तम्; ब्राह्मणगवां कृते जीवितं समर्पितम्।