यदा ब्राह्मणस्य हस्ते किञ्चिद् दत्तं भवति, तदा तत् साक्षात् कृष्णस्य मुखे एव दत्तमिव दृश्यते—हरिः स्वयमेव तं भागं गृह्णाति। दुर्लभा हि ते लोकाः, यत्र केशवः ब्राह्मणे प्रत्यक्षतया वर्तते। मूर्त्यादीनां सन्निधौ जनाः तेषां सेवा कुर्वन्ति; तेषां चाभावे, त एव विधयः ब्राह्मणेषु क्रियन्ते, यतः पृथिवी तेषां सन्निधिना पुण्या इति कथ्यते। यत्किञ्चिदपि ब्राह्मणस्य हस्ते दत्तं, तत् हरिहस्ते एव दत्तमिव भवति; तेषां प्रति पूजां कृत्वा यदि तिरस्कारः क्रियते, तर्हि स एव पापस्य आलिङ्गनं। ब्राह्मणं प्रणम्य ब्रह्महत्या-दिदं पापं विमुच्यते; तस्मात् ब्राह्मणः विष्णुरिव आदरेण पूजनीयः। यदि किञ्चिदपि क्षुधितस्य द्विजमुखे दत्तं, तर्हि मृत्युः प्राप्ते कोटियुगपर्यन्तं सः अमृतधाराभिः क्षिप्यते। द्विजमुखं महद् क्षेत्रं, कंटकादिरहितं; यत् तत्र बीजं निक्षिप्यते, तत् शतकोटिगुणं फलं ददाति। यः सर्पिषा युक्तं भोजनं द्विजाय ददाति, सः कल्पपर्यन्तं सुखं भुङ्क्ते; यश्च विविधैः स्वादुभिः भोज्यैः द्विजं तर्पयति— तस्य भोग्यलोकाः सन्ति, येषां अन्ते अनन्तकल्पपर्यन्तं मोक्षः लभ्यते। यदा ब्राह्मणः पूज्यते, ब्राह्मणेन च पुराणं श्राव्यते—तदा यदि कश्चित् नित्यं पुराणं शृणोति, तदा तद् महापापविनाशकं महातीर्थादपि पुण्यतमं इति श्रूयते। तस्यां पुराणकथायां एकपादं अपि शृण्वन्, हरिः तुष्टो भवति; यथा सूर्यः स्वस्वरूपेण प्रकाशं ददाति, तथा हरिः सर्वलोकानां प्रकाशाय, पुराणे आत्मरूपेण स्थितः अस्ति। पुराणं परमं पावनं, जीवेषु प्रवहति; यदि कस्यचित् मनः हरिसंरम्भे स्थितं, तर्हि कृष्णरूपं तद् पुराणं सततम् श्रोतव्यम्। विष्णुभक्तस्य अपि शान्तस्य, तद् श्रोतुं दुर्लभं। पुराणाख्या कथा परमपवित्रा, यत्र हरिः व्यासरूपेण वेदार्थं संहितवान्। हे ब्राह्मन्, एवं पुराणं रचितम्; अतः तदेव परमं। धर्मः पुराणे प्रतिष्ठितः, धर्मः केशव एव। तस्मात् यदा पुराणं पठ्यते वा शृण्वते वा, विष्णुः साक्षात् तत्र वर्तमानः; हे ब्राह्मन्, हरिः स्वयमेव तस्मिन् पुराणे प्रत्यक्षः। एते द्वौ—हरिः च पुराणं च—यदा एकत्र साक्षात्कृतौ, तदा जीवः हरिरूपं प्राप्नोति; यथा गङ्गास्नानेन स्वपापविनाशः। केशवः द्रवरूपेण भूमिं पापात् उद्धरति; यदि वैष्णवः विष्णुपूजां इच्छति, तर्हि शुद्धं गङ्गाजले स्नानं कर्तव्यम्। गङ्गा देवी विष्णुभक्तिं ददाति, सा विष्णुरूपा लोकविस्तारकारिणी। नारायणनिष्ठमना नरैः ब्राह्मणेषु, शास्त्रेषु, गङ्गायां, गोषु, अश्वत्थे च, कारणरहितां भक्तिं समाचरितव्यम्। एतानि सर्वाणि विष्णोः साक्षात् रूपाणि इति तत्वविद्भिः निश्चितानि; अतः तेषां सदा पूजनं विष्णुभक्तिकामैः करणीयम्। विष्णौ भक्तिरहितस्य जन्म निष्फलम्, सः कलियुगे पापसंयुक्ते संसारसागरे मग्नः। सः सागरः विषयासक्तिस्नानवर्त्मा, भ्रमरूपफेनसंपूर्णः, दुष्टजनसर्पसंकीर्णः, भयङ्करः च। केवलं हरिभक्तिमयं जनाः एव तं दुस्तरं संसारसागरं तरन्ति; तस्मात् विष्णुभक्तिप्राप्तये प्रयत्नः करणीयः। मिथ्यावस्तुषु आश्रयणेन किम् सुखं लभ्यते? हरिचरितश्रवणेन एव स्नेहः जायते। विषयासक्तचेतसां कथासु, विविधविषयसम्भृतासु, ताः श्रोतव्याः। मोक्षाभिलाषिणामपि ताः कथाः श्रोतव्याः; यदपि आकस्मिकं शृणोति, तथापि हरिः तुष्टो भवति। हृषीकेशः अकर्मकः सन् अपि, भक्तप्रियत्वात्, श्रोतृजनानां हिताय नानाविधानि कर्माणि अकुरुत। न शतशः वाजपेयैः, न च दशसहस्रैः राजसूयैः, सः लभ्यते; केवलं भक्त्या एव लभ्यते। हरिपादम् एव मनसा सेवनीयम्, सततं सत्पुरुषैः अभ्यास्यं, संसारसागरात् तारणाय शरणं ग्राह्यम्। हे विषयलोभिनः, दुर्जनाः, कष्टजनाः, किं रौरवनामकं नरकं आत्मानं क्षिपथ? गोविन्दस्य शीतलपादसेवा विना, दुःखस्य सहजं तारणं इच्छन्ति चेत्, तत्र मा गच्छत। कृष्णपादयोः पूजनं कुरुत, यः पुनर्जन्मविनाशकारणम्; कुतः अयं मर्त्यः आगतः, क्व वा पुनः गमिष्यति? एवं चिन्तयित्वा, यदि नरः नानानरकपतितः, तर्हि धर्मसंग्रहम् आरब्धुम् अर्हति। यदि स्थावराद्यशरीरं प्राप्य, पुनः दुर्लभेन भाग्येन मानवशरीरं लभ्यते, तर्हि गर्भे महत्तपः अनुभवति। ततः कर्मबलात् पृथिव्याम् जातः, बाल्यादिदोषैः पीड्यते। युवावस्थां गत्वा, दरिद्रता, तीव्ररोगः, अनावृष्ट्यादिदुःखैः बाध्यते। जरया अनिर्वचनीयं दुःखं अनुभवति; मनः क्षोभात् रोगः जायते, तस्मात् मृत्युः आगच्छति। एतस्मिन् लोके अतः अधिकं दुःखं नास्ति; एवं कर्मबलात् प्राणी यमपुरीं याति, तत्र ताड्यते।