एकस्य मनसः समाधौ प्रमुदितस्य, यस्य हृदयम् श्रीकृष्णे निष्ठितम्, तस्यैव तु मार्गः स्यात्। तत्र ये विघ्नान् कुर्वन्ति, ते मिथ्याचारिणः कुशलमायाविनश्च कथ्यन्ते। स्त्रियः तासां च सहचराः, हरिभक्तेः विघ्नकर्तारः सन्ति; स्त्रीणां च कटाक्षः सुराणामपि दुष्प्रतिक्रम्यः। यः जनः लोके एतत् विजित्य तिष्ठति, स एव हरिभक्त इति कथ्यते। मुनयः अपि स्त्रीणां व्यवहारस्य लोभेन मोहिताः सन्ति। कथं स्त्रीभक्तिपराणां पुरुषाणां मध्ये हरौ भक्तिः स्यात्, द्विजश्रेष्ठ? राक्षस्यः कामरूपिण्यः स्त्रीरूपेण भूषिताः लोके विचरन्ति, सदा पुरुषबुद्धिं स्वार्थाय हृत्य। ज्ञानं तावत् तिष्ठति, विवेकः तावत् प्रवर्तते, शुद्धबुद्धिः यावत् सर्वशास्त्रधारिणी तिष्ठति। जपः, तपः, तीर्थयात्रा, गुरुषु सेवा, संसारसागरस्य तारणे दृढनिश्चयश्च तावत् एव सन्ति। जागरणं तावत्, विवेकः तावत्, सत्सङ्गे रमणं तावत्, पुराणेषु स्पृहाश्च तावत्। यावत् न स्त्रीणां चञ्चलदृष्टिः जनान्प्रति न पतति, तावत् पुरुषेषु सर्वधर्मनाशः न भवति, हे ब्राह्मणाः। ये हरिपादपद्ममधुपेन प्रसादिताः, तेषां स्त्रीणां चञ्चलदृष्टेः किंचिदपि प्रभावः न भवति। ये हृषीकेशं जन्मजन्मनि सेवितवन्तः, ब्राह्मणान् दत्तवन्तः, अग्नौ हविरुत्सृष्टवन्तः, कदाचित् वैराग्यं प्रापितवन्तश्च, ते स्त्रीणां सौन्दर्यं किं कथयन्ति? केवलं भूषणवस्त्रविन्यासः इति प्रसिद्धम्। या स्त्री, या च रूपं, या च स्नेहज्ञानरहितं, या च पूयमूत्रपुरीषरक्तचर्ममेदोलोहितमज्जासंयुक्तम्, तस्याः रूपे किमाकर्षणम्? तस्याः शरीरे कुतः सौन्दर्यम्? एवं पृथक् विचार्य, तस्याः संस्पर्शात् स्नानं कृत्वा शुद्धः भवेत्। तथापि, तैः सम्युक्तं शरीरम् जनानां मनसि रमणीयतया दृश्यते—हा, कष्टं, पुरुषाणां महती विपत्तिः, दुर्भाग्येन! पुरुषः स्त्रीणां स्तनादीन् दृष्ट्वा प्रेरितः भवति, परं विचार्य, का स्त्री, कः वा पुरुषः? तस्मात्, साधवः स्त्रीसङ्गं सर्वथा वर्जयन्तु; कः स्त्रीसमीपं गत्वा सिद्धिं प्राप्नोति? या स्त्री कामिनां पुरुषाणां सहवासिनी, तस्याः सङ्गं अपि त्यजेत्; तस्मात् एव दुःखमुत्पद्यते इति स्पष्टं दृश्यते। अज्ञानतः लोभिनः तत्र मायया मोहिताः सन्ति; नरः स्त्रियाः गर्भे एव नरके पच्यते। यतः यत्र भूमौ आगतः, तत्रैव पुनः रमते; यत्र मूत्रशुक्रमलानि नित्यं निष्पद्यन्ते। तत्रैव जनाः रतिं कुर्वन्ति—कः न मलिनः स्यात्? हा, कष्टं, लोके महद्दुःखम्, भाग्यस्य विडम्बनम्! पुनः पुनः तत्रैव रतिं कुर्वन्ति—हा, पुरुषेषु लज्जा नास्ति! तस्मात्, बुद्धिमन्तः स्त्रीदोषान् विचारयन्तु। संभोगात् बलहानिः, निद्रावृद्धिः, यौवनं नश्यति; निद्रया ज्ञानात् वञ्चितः, अल्पायुष्कः भवति। तस्मात्, बुद्धिमान् स्त्रीं स्वस्य मृत्युरूपां मन्येत, मनः गोविन्दपादयोः स्थापयेत्। इह च परत्र च, गोविन्दपादसेवायामेव सुखं; तदप्युत्सृज्य, कः मूढः स्त्रीपादसेवां सेवते? जनार्दनपादसेवा पुनर्जन्मविनाशिनी; स्त्रीयोनि-सेवा तु गर्भबन्धनदायिनी। यथा यन्त्रे पुनः पुनः निपीडितः जनः गर्भे पतति, तथा तद्वाञ्छी अपि—एषा भाग्यस्य विडम्बना। उद्धृतबाहुरहं वदामि—मम परं वचनं शृणुध्वम्: गोविन्दं हृदि स्थापयत, न गर्भदुःखम्। यः स्त्रीसङ्गं परित्यज्य तस्मात् निवर्तते, सः प्रतिपदं अश्वमेधफलम् आप्नोति। या स्त्री दिव्ययोगेन पतिं लब्ध्वा पुत्रं जनयति, तस्याः सह पुनः संगमं त्यजेत्। एवं कर्ता विश्वेशः तुष्टः भवति—न संशयः; बुद्धिमन्तः स्त्रीसङ्गं निन्दन्ति। तस्यां स्थितायां, हरौ दृढा भक्तिर्न जायते; सर्वान्यसङ्गं परित्यज्य, हरौ भक्तिं आचरितव्यम्। हरौ भक्तिरेव दुर्लभा लोके मम मतम्; यस्य हरौ भक्ति: सः पूर्णः—न संशयः। यानि कर्माणि हरिं तुष्यन्ति, तानि एव कार्याणि; स तुष्टः सति, जगत् तुष्टम्; स तुष्टः सति, जगत् प्रहृष्टम्। हरौ भक्तिं विना मानुष्यं जन्म निष्फलम् इति कथ्यते; ब्रह्मा, ईशः, अन्ये च देवाः अपि तं सुखाय उपासते। कः नारायणं, अव्यक्तमनः, न सेवेत? तस्य माता धन्या, तस्य पिता महात्मा। यः जनार्दनयोः चरणयुगलं हृदि धारयति—सः जनार्दनः, येन विश्वं पूज्यते, येन शरणागतः रक्ष्यते। ये मनुष्याः एवं वदन्ति, ते नरकं न यान्ति; विशेषतः ब्राह्मणेषु हरिः प्रत्यक्षः। ते यथाविधि पूजयन्ति; हरिः तैः तुष्टः भवति। विष्णुः ब्राह्मणरूपेण भूमौ विचरति।