सर्वपापैः विमुक्तः सन्, विशेषतः कृष्णचतुर्दश्यां कृष्णाष्टम्यां च ब्राह्मणैः क्रियामाणे, सः पुरुषः परमं पदं प्राप्नोति। अमावास्यायां त्रिविक्रमः भक्तिभिः पूजनीयः, एकादश्यां तु उपवासः कर्तव्यः, द्वादश्यां च पुरुषोत्तमस्य पूजनं विधेयम्। यः ब्राह्मणद्वारा पूजां करोति, सः परमं धाम प्राप्नोति; शुक्लपक्षे या द्वादशी, सा वैष्णवी कथ्यते। तस्मिन् दिने सम्यग् जनार्दनस्य पूजनं करणीयम्; यत् किंचिद् शुद्धब्राह्मणाय समर्प्यते, तम् ईश्वरं मनसि स्थाप्य, तत् सर्वं अनन्तफलदं भवति, विष्णवे एव दत्तमिव। यः कश्चन देवतां पूजितुम् इच्छेत्, सः ब्राह्मणान् आदरात् पूजयेत्; तेन एव तस्य देवतायाः तुष्टिः सिध्यति। सर्वे देवाः नित्यं ब्राह्मणदेहेषु वसन्ति; केचित् तु प्रतिमादिषु पूजनं कुर्वन्ति, किन्तु प्रतिमायां यत्नतः पूजायाम् इच्छितं फलं लभ्यते। देवताः विशेषतः ब्राह्मणेषु पूजनीयाः; यः पुरुषः समृद्धिं इच्छति, सः इन्द्रं पूजयेत्। तेजः कामयमानः ब्रह्माणम्, ज्ञानार्थी पण्डितान्, आरोग्यकामः सूर्यं, धनार्थी अग्निं पूजयेत्। कर्मसिद्ध्यर्थी विनायकं, भोगकामः सोमं, बलकामः वायुम् पूजयेत्। सर्वसंसारमुक्त्यर्थी हरिं पूजयेत्; योगं, मोक्षं, ज्ञानं, ऐश्वर्यं वा इच्छन् सः विरूपाक्षं देवानां ईश्वरं पूजयेत्। महाभोगज्ञानकामिनः महेश्वरं पूजयन्ति; भूताधिपतिं च केशवं च भोगिनौ पूजयन्ति। जलदानात् तृप्तिं लभते यथा मेघः वर्षणेन। तेलदानकर्ता इच्छितं सन्तानं प्राप्नोति; दीपदानकर्ता उत्तमदृष्टिं, भूमिदानकर्ता सर्वं, सुवर्णदानकर्ता दीर्घायुः भवति। गृहदानकर्ता श्रेष्ठं वासस्थानं, रौप्यदानकर्ता उत्तमं रूपं, वस्त्रदानकर्ता सोमलोकं, अश्वदानकर्ता श्रेष्ठयानं प्राप्नोति। अन्नदानकर्ता इच्छितां समृद्धिं, गवां दाता ब्राह्मणलोकं, वाहनशय्यादाता भार्यां राज्यम् च, अभयदानकर्ता अभयं प्राप्नोति। धान्यदानकर्ता स्थिरं सुखं, ब्रह्मविद्यादाता नित्यम् ब्रह्म प्राप्नोति; धान्यं ब्राह्मणेभ्यः शक्त्यनुसारं दातव्यम्। वेदविद्याविशिष्टेभ्यः दानतः मृत्युः पश्चात् स्वर्गः लभ्यते; गवां च अन्नस्य च दानात् सर्वपापविनिर्मुक्तिः। इन्धनदानात् दीप्ताग्निः लभ्यते; फलानि, पेयानि, विविधानि शाकानि च दातव्यानि। एतानि ब्राह्मणेभ्यः सदा हृष्टचित्तेन दातव्यानि; रोगिणां रोगनिवृत्तये औषधं तैलं च अन्नं च दातव्यम्। एषः दाता व्याधिमुक्तः सुखी दीर्घायुः च भवति; तृणधाराणां तीक्ष्णमार्गं सः सुलभेन अतिक्रामति। छत्रपादुकादानकर्ता तीव्रं तापं अतिक्रामति; यत् लोके अत्यभिलषितं, यत् स्वगृहे आवश्यकं, तत् सर्वं पात्रे दातव्यम् अक्षयस्य पुण्यस्य इच्छया। संक्रान्त्यादिषु, विषुवेषु, चन्द्रसूर्यग्रहणेषु च, दानं अक्षयं भवति; प्रयागादिषु तीर्थेषु, संगमे च दत्तं दानं अक्षयं भवति। प्राणिषु दानधर्मात् श्रेष्ठः धर्मः न अस्ति। अतः द्विजातिभिः वेदविद्यायुक्तेभ्यः ब्राह्मणेभ्यः स्वर्गार्थं, श्रीकाम्यर्थं, पापक्षयार्थं च दानं करणीयम्। मुमुक्षुः प्रतिदिनं ब्राह्मणेभ्यः दानं दद्यात्; यः तु मोहात् गवां, ब्राह्मणानां, अग्नेः, देवतानां च दानं निरोद्धि, सः अधार्मिकः मनुष्यः तिर्यग्योनिम् गच्छति। यः सम्पद् प्राप्त्वा ब्राह्मणान् देवताः च न पूजयति, तस्य सर्वं धनं राजा हरत्वा तं देशात् निष्कासयेत्। दुर्भिक्षे यः ब्राह्मणान् अन्नं न ददाति, ब्राह्मणानां मृत्यौ, सः ब्राह्मणः निन्द्यः; अन्ये तस्मात् किञ्चिदपि न गृह्णीयुः, न च तेन सह वसन्ति। राजा एतद् ज्ञात्वा तम् स्वराज्याद् निष्कासयेत्; यः तु पश्चात् स्वधनं धर्महेतोः पात्रे ददाति, सः पूर्वात् अधिकं पापी नरके पच्यते। ये ब्राह्मणाः स्वाध्यायनिष्ठाः, विद्वांसः, दमशीलाः, सत्यव्रताः, तेषु एव दानं दातव्यम्, हे द्विजोत्तम। विद्वांसं धर्मिष्ठं ब्राह्मणं यद्यपि भुक्तं, तं पुनः भोजयेत्। मूढाय, दुष्टाचारिणे, दशरात्रोपोषिताय च दानं न दातव्यम्; यः पात्रं विहाय तादृशाय ददाति, सः पापी स्यात्, सप्तसन्तानपर्यन्तं कुलं दहति। यदि ब्राह्मणः गुणैः, विद्यया, शीलैः च विशिष्यते, तस्मै यत्नेन दद्यात्, उपस्थितान् अपि विहाय। यः आदरेण दत्तं गृह्णाति, सः अपि आदरेण दद्यात्; उभौ स्वर्गं यान्ति, अन्यथा नरकं गच्छतः। नास्तिकाय, वेदनिन्दकाय च जलमपि न दद्यात्। पाखण्डिभ्यः, वेदानधीतिभ्यः, अधर्मज्ञेभ्यः च दानं न दातव्यम्; रौप्यं, सुवर्णं, गावः, अश्वाः, भूमिः, तिलाः वा। अविद्वान् यदि गृह्णाति, सः काष्ठमिव भस्मीकृतः भवति; ब्राह्मणः केवलं योग्यद्विजातिभ्यः एव धनं याचेत्। क्षत्रियात्, वैश्यात् अपि याचेत्, किन्तु शूद्रात् कदापि न; केवलं यथोचितं जीविकामात्रं याचनीयम्, न तु धनसञ्चयः। एवं धर्ममयं दानमहात्म्यं सततं कीर्त्यते, येन जीवाः पावन्यां गतिं प्राप्नुवन्ति।