श्रूयतां धर्म्यः अयं भोजननियमवर्णनः, यः श्रीपद्मपुराणस्य स्वर्गखण्डे प्रतिपाद्यते। यस्य जनस्य अन्नं त्याज्यम्? चौराणां, नास्तिकानां, देवनिन्दकानां, सोमविक्रेतॄणां, विशेषतः चाण्डालाय पाचकानां च भोजनं परिहार्यं। यस्य पत्या पराजितः, यस्य पत्न्या गृहे परपुरुषः, परित्यक्तस्य, कृतघ्नस्य, शेषभोजिनश्च अन्नं न भक्ष्यम्। पापिनां, सहभोजिनां, शस्त्रजीविनां, भीतविलपद्भिः, तिरस्कृतदुष्टान्नं च वर्जनीयम्। ब्रह्मद्विषः, दुरास्वाद्यस्य, प्रेतक्रियायाः, मृतान्नस्य, निष्फलपाकस्य, मृतशरीरस्य, चतुर्दृष्टेः च अन्नं परिहर्तव्यम्। अपुत्रायाः, कृतघ्नस्य, विशिष्टशिल्पिनः, शस्त्रविक्रेतुः च अन्नं त्याज्यम्। सुरापानस्य, घण्टाविक्रेतुः, वैद्यस्य, परजन्यसन्तानकर्तुः, सेवकस्य च अन्नं वर्जनीयम्। पुनर्भर्तृगृहीतायाः, परदारकामिनः, तिरस्कृतस्य, क्रुद्धेन दत्तस्य, विस्मितेन दत्तस्य च अन्नं न भक्ष्यम्। गुरोः अपि अन्नं न भक्ष्यम् यदि न शुद्धं भवति, यतः सर्वपापानि अन्ने स्थिता इति। परान्नं यः भुङ्क्ते, स तस्य एव पापं भुङ्क्ते; अर्धं तु कुलमित्रगोपपालवाहनानां गच्छति। शूद्राणां मध्ये भक्ष्यं—आत्मनं समर्पयतः, नटनः, कुम्भकारः, क्षेत्रकर्मकरः च। शूद्राणां मध्ये यत् क्षुद्रदोषं पश्यन्ति पण्डिताः, तत्र पायसं, घृतपाकं, गोदुग्धं, अपूपं च भक्ष्यम्। शूद्रात् द्विजातिभिः तैलपिष्टं तैलं च ग्राह्यम्, तथा वर्ताकी, शाकानि, कुसुम्भं, भस्मकधान्यं च। लशुनं, पलाण्डुं, किण्वं, स्रावं, छत्रं, वराहमांसं, उष्णपाकं, अमृतं च वर्जनीयम्। शुष्ककोषाणि, अम्लानि, झाण्डुपुष्पं, किंशुकं, अलाबुं च परिहर्तव्यम्। उदुम्बरफलम्, कूष्माण्डं च द्विजातिना त्याज्यम्; तथा क्रिसरं, पिष्टकं, क्षीरोदनं, मधुपाकं च। अपक्वमांसं, देवेषु निवेदितं, हविः, यवपेयम्, मातुलुङ्गं, अपक्वमत्स्यं च वर्जनीयम्। निप, कपित्थ, उदुम्बरवृक्षाणां फलानि, तैलपिष्टं, निष्कर्षितं घृतं, वन्यधान्यं च सावधानेन वर्जनीयम्। रात्रौ तिलयुक्तं दधि वर्जनीयम्; तक्रं क्षीरेण न पेयम्; निषिद्धं न भक्ष्यम्। कीटदुष्टं, मलिनस्वभावं, मृत्तिकास्पृष्टं, कृमिपीडितं, स्नेहसंपृष्टमित्रभुक्तं च अन्नं न भक्ष्यम्। श्वना घ्रातं, पुनः पक्तं, चाण्डालदृष्टं, रजस्वलया नारीणा घ्रातं, पतितगवां घ्रातं च अन्नं वर्जनीयम्। यन्मिश्रणहीनं, जीर्णं, विकीर्णं, काककुक्कुटस्पृष्टं, कृमिसंस्पृष्टं च अन्नं सर्वदा वर्जनीयम्। मानुषैः घ्रातं, कुष्ठिना स्पृष्टं, रजस्वलया दत्तं, पतितया वा रोगिण्या दत्तं च अन्नं न भक्ष्यम्। मलिनवस्त्रधारिणा वा परवस्त्रधारिणा दत्तं, मृतवत्सायाः गोः पयः, अप्रसूताया एवेडकायाः वा अजायाः पयः च वर्जनीयम्। मनुना उक्तं—एडकायाः पयः, अजायाः संयोगे पयः, बक, हंस, प्लव, टिट्टिभ, शुकमांसं च न भक्ष्यम्। कुररः, तित्तिरिः, जालपक्षी, कोकिलः, काकः, खञ्जकः, श्येना, गृध्रः च वर्जनीयाः। उलूकः, रजःहंसः, पटगः, कपोतः, पिकः, चटका, ग्रामकुक्कुटः च न भक्ष्याः। सिंहः, व्याघ्रः, मार्जारः, श्वा, वराहः, शृगालः, वानरः, गर्दभः च न भक्ष्याः। सर्पः, मृगः, मयूरः, अन्ये च अरण्यनिवासिनः, जलस्थलचराः च न भक्ष्याः—एष धर्मः। गोद्हा, कूर्मः, शशकः, खरखरः, शल्यकः—एते पञ्चनखाः सदा भक्ष्याः इति मनुना प्रतिपादितम्। पक्ष्मवंतं मत्स्यं, रौरवमांसं च यथाविधि देवब्राह्मणयोः निवेद्य, ततः पश्चात् भक्षयेत्, नान्यथा। मयूरः, तित्तिरिः, कपोतः, भारद्वाजः, गृध्रः, बकः, मत्स्यः, हंसः, तित्तिरिः च भक्ष्याः। शफरीमत्स्यः, सिंहतुण्डः, पाठीनः, रोहितः—एते मत्स्याः द्विजश्रेष्ठैः भक्ष्याः। एतानि मांसानि, शुद्धीकृतानि, द्विजातिना इच्छता, आपद्भावे अपि, विधिपूर्वकं भक्षयेत्। अन्यानि मांसानि न भक्ष्याः; शेषभोजनं न पापकरम्—औषधार्थे, अशक्त्यर्थं, आज्ञया, यज्ञार्थं वा। श्राद्धे वा देवकृत्ये आहूतो यदि मांसं परित्यजति, तस्य पशोः रोमसंख्यया तावत्कालं नरके पतति। यन्न दातव्यं, न पेयम्, न स्पृश्यं—एतत् द्विजातिभिः सदा वर्जनीयम्; एष मद्यनियमः। तस्मात् मद्यं सर्वथा परिहर्तव्यम्; मद्यपानात् द्विजातिः धर्मात् पतति, संगात् अप्यर्हति न। निषिद्धं भुक्त्वा वा मद्यं पीत्वा द्विजातिः न यथोचितः, यावत् तानि कृत्यानि सर्वथा परित्यजति। तस्मात् ब्राह्मणः सदा अन्ननिषिद्धं, निषिद्धं च सावधानेन परिहरेत्; अन्यथा रौरवेन नरके पतति। एवं श्रीपद्मपुराणस्य स्वर्गखण्डे 'भक्ष्याभक्ष्यविधिरिति षट्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः' समाप्तः।