प्राज्ञः कश्चन धर्मनिष्ठः नरः, देवालयस्य छायां, देवतानां वा ऋत्विजां वा, ब्राह्मणानां गवां च छायां, कामेन न कदापि अतिक्रामेत्। स्वस्य छायामपि सः न अतिक्रामेत्, न च पतितस्य रोगिणः वा छायाम्। न च कदापि भस्मनि, ज्वलिताङ्गारेषु, केशादिषु वा तिष्ठेत्। यः शौचमार्जनात् उत्पन्नः रजः, स्नानवस्त्रात् कुम्भात् वा जलम्, तानि अप्यसौ वर्जयेत्। द्विजातिः अपथ्यं न खादेत्, अयोग्यं न पिबेत्। व्यासः पुनरुवाच—ब्राह्मणः शूद्रात् अन्नं न खादेत्, न मोहात् न कामात्। यः अनवश्यकं तद् अत्ति, सः शूद्रयोनि पुनर्भवति। यदि द्विजातिः षण्मासान् शूद्रस्य निषिद्धं अन्नं खादति, सः जीवन्मात्रं शूद्रत्वं प्राप्नोति, मरणे च श्वा भवति। हे मुनिश्रेष्ठ, ब्राह्मण-क्षत्रिय-वैश्य-शूद्रेषु यः परान्नं उदरेण म्रियते, सः तस्य एव वर्णस्य योनि प्राप्नोति। राज्ञः, पल्लकस्य, क्लिबस्य, चर्मकारस्य, शिल्पिनः, गणिकायाः, षड्भेदानां च अन्नं त्याज्यम्। चक्रवृत्तिकस्य, राजकस्य, चौरस्य, पताकिनः, गीतवादकस्य, लोहकारस्य, मृतस्य च अन्नं वर्जयेत्। कुम्भकारस्य, चित्रकारस्य, नापितस्य, पतितस्य, पुनर्भर्त्र्याः, छत्रकर्तुः, शप्तस्य च अन्नं न खादेत्। सुवर्णकारस्य, नटस्य, व्याघ्रस्य, वन्ध्यायाः, रोगिण्याः, वैद्यस्य, वेश्यायाश्च अन्नं वर्जयेत्। चौरस्य, नास्तिकस्य, देवद्वेषिणः, सोमविक्रेतुः, विशेषतः चाण्डालपाकस्य अन्नं वर्जयेत्। पत्नीवशगस्य, पतिसंयुक्तायाः, त्यक्तस्य, कुटिलस्य, उच्छिष्टभोजिनः च अन्नं न खादेत्। पापिनः, समुदायभोजिनः, शस्त्रजीविनः, भीतस्य, रुदतश्च, निन्दितस्य, भग्नस्य च अन्नं वर्जयेत्। ब्रह्मद्वेषिणः, दूषितरुचिः, प्रेतकार्यभोज्यं, मृतभोज्यं, निष्फलपाकम्, शवात् अन्नम्, चतुर्दृष्टेः च अन्नं वर्जयेत्। अपत्यहीनायाः, कृतघ्नस्य, विशेषतः शिल्पिनः, शस्त्रविक्रेतुः च अन्नं न खादेत्। सुरापानस्य, घंटाविक्रेतुः, वैद्यस्य, परजन्यसंतानकर्तुः, सेवकस्य च अन्नं वर्जयेत्। विशेषतः पुनर्भर्त्र्याः, परदारकामिन्याः, तिरस्कृतस्य, त्यक्तस्य, क्रोधात् दत्तस्य, विस्मयेन दत्तस्य च अन्नं वर्जयेत्। आचार्यस्य अपि अन्नं, यदि अशुद्धं, न खादेत्, यतः सर्वदोषाः अन्ने एव प्रतिष्ठिताः। यः परान्नं खादति, सः तस्य पापं भजते; तस्य अर्धं कुलाय मित्रे गवां च गामिन्यां च गच्छति। शूद्रेषु तु अन्नं भोक्तव्यं—आत्मदानस्य, नटस्य, कुम्भकारस्य, कर्षकस्य च। शूद्रेषु अप्येतेषु लघुदोषे दृष्टे, क्षीरपायसं, घृतपाकम्, गोदुग्धं, अपूपं च भक्षयेत्। द्विजातिः शूद्रात् तैलपिण्डं, तैलं, वृन्ताकम्, शाकं, कुसुम्भं, भास्मकं च स्वीकरोति। लशुनं, पलाण्डुं, सन्दूकं, निर्गच्छनं, छत्राकं, वराहमांसं, पिष्टं, अमृतं च वर्जयेत्। शुष्कं, अपक्वं, झांडफलं, किंशुकं, कुम्भिकां च वर्जयेत्। द्विजातिः उदुम्बरफलम्, काष्ठकुम्भिकां, कृसरम्, अपूपम्, क्षीरपाकम्, मधुपाकं च खादन् पतति। अकृतपाकमांसं, देवभोज्यं, हविः, यवपेयम्, मातुलुङ्गं, अकृतमत्स्यं च वर्जयेत्। विशेषेण निपवृक्षम्, कपित्थम्, उडुम्बरम्, तैलपिण्डम्, निष्कृष्टघृतम्, वन्यधान्यं च वर्जयेत्। रात्रौ तिलयुतं दधि त्यजेत्, न तक्रं पयसा पिबेत्, न च निषिद्धं भक्षयेत्। कीटकदुष्टं, अशुद्धस्वभावं, मृत्प्रक्षिप्तं, कृमिसंयुक्तं, मित्रेण सिक्तं च अन्नं वर्जयेत्। श्वना घ्रातम्, पुनःपाकम्, चाण्डालदृष्टम्, रजस्वलया घ्रातम्, पतितगवां च अन्नं त्याज्यम्। अमिश्रितम्, जीर्णम्, विक्षिप्तम्, काकैः कुक्कुटैः स्पृष्टम्, कृमिदुष्टम् च अन्नं वर्जयेत्। जनैः घ्रातम्, कुष्ठिनः स्पृष्टम्, रजस्वलया दत्तम्, दुश्चरित्रया, रोगिण्या च दत्तम् अन्नं न खादेत्। मलिनवस्त्रधारिणः, परवस्त्रधारिणः, मृतवत्सायाः पयः, अबीजन्यायाः अजायाः च पयः वर्जयेत्। मनुना उक्तम्—अजा-पयो वा, यदा संयुज्यते, न पिबेत्; बकस्य, हंसस्य, जलकुक्कुटस्य, तित्तिरस्य, शुकस्य मांसं न खादेत्। कुररं, चक्रिकां, जालपक्षिणम्, कोकिलम्, काकं, खञ्जकं, श्येनं, गृध्रं च वर्जयेत्। उल्लूकं, रक्तहंसं, ग्रध्रं, कपोतं, पारावतं, जलकुक्कुटम्, ग्रामकुक्कुटं च न खादेत्। सिंहं, व्याघ्रं, मृगालं, श्वानं, वराहं, शृगालं, वानरं, गर्दभं च वर्जयेत्। सर्पं, वन्यपशून्, मयूरं, अन्यांश्च वनचरान्, जलचरान्, स्थलचरान् च न खादेत्—एष धर्मः। उदुम्बरं, कच्छपं, शशकम्, गण्डकर्णं, शल्यकं—एते पञ्चनखाः सदा भोज्याः, मनुना एवमुक्तम्। शकलयुक्तं मत्स्यं, रौरवमांसं च, देवद्विजेभ्यः निवेद्य, ततः पश्चात् खादेत्, अन्यथा न।