विद्वान् कारणं विना नखान् न वेदनयेत्, न च व्यर्थं शब्दान् कुर्यात्, न च शरीरं छिनत्ति, खनति, वा मर्दयेत्। न च शयानेन भोजनं कुर्यात्, न च निष्फलं कर्म, नृत्यं, गीतं, वा वाद्यं सेवेत। न च उभाभ्यां हस्ताभ्यां शिरः खन्येत, न च लौकिकैः श्लोकैः देवतान् वागधिपतिं वा स्तुवीत्। न च अक्षैः क्रीडेत्, न च धावेत्, न च जलमध्ये मूत्रपुरीषं त्यजेत्, न च भोजनानन्तरं शयानः स्यात्, न च नग्नः स्नानं कुर्यात्। न च गच्छन् पठेत्, न च स्वशिरो स्पृशेत्, न च दन्तैः नखकेशौ छिनत्ति, न च सुप्तं बोधयेत्। न च असमये सूर्यस्य सन्निधिं गच्छेत्, न च श्मशानधूमं समीपे गच्छेत्, न च रिक्तगृहे शयेते, न च एकाकी पादत्राणं धारयेत्। न च कारणं विना कण्ठं वमेत्, न च हस्ताभ्यां नदीं तरेत्, न च पादेन पदौ प्रक्षालयेत्। न च पादौ वह्निना तापयेत्, न च कांस्यपात्रे प्रक्षालयेत्, न च पादौ देवताब्राह्मणगवां प्रति प्रसारयेत्। अशुचिः सन् न वातम्, न वह्निं, न राजानं, न ब्राह्मणान्, न सूर्यं, न चन्द्रं समीपं गच्छेत्, न च शयेते, न पिबेत्, न पठेत्, न स्नानं कुर्यात्, न च खादेत्। सायं प्रातः च मध्याह्ने च बहिर्न गच्छेत्, न शयेते, न पठेत्, न स्नाति, न अभ्यञ्जनं कुर्यात्, न खादेत्, न यात्रा यायात्। तत्रैव सायं प्रातः च मध्याह्ने च एतानि कर्माणि त्यजेत्; अशुचिः सन् हस्तेन न खाद्यं, न ब्राह्मणं, न गाम्, न अग्निं स्पृशेत्। न च पादाभ्यां चलनं कुर्यात्, न च देवप्रतिमां स्पृशेत्, न च अशुचित्वे अग्निं सेवेत्, न च तदा देवर्षीन् स्तुवीत्। न च गभीरं जलं प्रविशेत्, न च कारणं विना स्नानं कुर्यात्, न च वामहस्तेन वा मुखेन जलं पिबेत्। न च अचम्य प्रातराचमनं कुर्यात्, न च जलमध्ये वीर्यं स्रावयेत्, न च मलरुधिरशृङ्गयुक्तं वस्तु स्पृशेत्। न च वह्निम् अतिक्रान्तुम् अर्हति, न च जलमध्ये मैथुनं कुर्यात्, न च देववृक्षं छिनत्ति, न च जले वमेत्। न च अस्थिषु, भस्मनि, कपालेषु, केशेषु, कण्टकेषु, तुषेषु, अंगारेषु, गोमये वा उपविशेत्। न च वह्निं अतिक्रामेत्, न च अधः स्थापयेत्, न च पादेन स्पृशेत्, न च सुप्पेन वह्निं वातयेत्। न च वृक्षं आरोहेत्, न च अशुचिः तं पश्येत्, न च वह्निम् अग्नौ क्षिपेत्, न च जलद्रव्यात् वह्निं शमयेत्। न च स्वमित्रमरणं, न च स्वमरणं अन्येभ्यः निवेदयेत्, न च निषिद्धं वा मिथ्यावस्तु विक्रयेत्। अशुचिः सन् न श्वासेन वह्निं प्रज्वालयेत्, न च तीर्थोदकं वा सीमाजलं वाहयेत्। न च पूर्वप्रतिज्ञां भङ्क्तुम् अर्हति, न च पशुमृगद्विजानां युद्धं कारयेत्। न च जलवायुसूर्यादिभिः परेषां हिंसां कुर्यात्, न च गुरुषु कृतं पुण्यं भ्रंशयेत्। सायं प्रातः च गृहद्वाराणि रक्षार्थं पिधायेत्, बहिः पत्न्या सह पुष्पगन्धयुक्तः खादेत्। कलहे जातः प्रविश्य निवार्येत, ब्राह्मणः नखच्छेदनं, जल्पनं, हास्यं च वर्जयेत्। स्वाग्निं हस्तेन स्पृशेत्, न च जलमध्ये चिरं तिष्ठेत्, न च पक्षपाते वा सुप्पेन वह्निं वातयेत्। मुखेन वह्निं प्रज्वालयेत्, यतो मुखात् वह्निः उत्पन्नः; विद्वान् परस्त्रीं न संबोधयेत्, न च अयोग्याय यज्ञं कुर्यात्। ब्राह्मणः नित्यं नैकाकी गच्छेत्, न च भीरुजनसमाजं सेवेत्, न च देवालयं विना प्रदक्षिणं प्रविशेत्। न च वस्त्राणि निचोलयेत्, न च देवालये शयेते, न च एकपथेन गच्छेत्, न च अधर्मिष्ठैः सह संगच्छेत्। न च रोगिणां, शूद्राणां, पतितानां वा संसर्गं कुर्यात्, न च अपादः, न च जलादीनां विना गच्छेत्। द्विजातिः मार्गे चिताग्निं न अतिक्रामेत्, न च योगिसिद्धतपस्विविरक्तान् निन्देत्। विद्वान् न देवालयच्छायां, न देवब्राह्मणगवां छायां, न च याजकानां छायां कामात् अतिक्रामेत्। न च स्वच्छायाम्, न पतितरोगिणां छायाम्, न च भस्माङ्गारकेशादिषु तिष्ठेत्। झाडुना उत्पन्नं रजः, स्नानवस्त्रजलम्, घटोदकं च वर्जयेत्; द्विजातिः निषिद्धं न खादेत्, न च अपेयम् आपिबेत्। व्यासः उवाच—ब्राह्मणः शूद्रस्य अन्नं न भुञ्जीत, न मोहात्, न कामात्; यः तद् अकारणं भुञ्जाति, सः शूद्रयोनि पुनर्भवति। यदि द्विजातिः षड् मासान् शूद्रस्य निषिद्धं भोजनं भुञ्जीत्, सः जीवन्नेव शूद्रः भवति, मृतः श्वा भवति। हे मुनिश्रेष्ठ, ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यशूद्रेषु, यः परान्नं उदरेण मृतः, सः तस्यैव वर्गस्य योनौ जायते। राजव्यात्तव्याघ्रपाण्डुकर्मकारगणगणिकाषट्प्रकाराणाम् अन्नं वर्जयेत्। चक्रवृत्तिनां कुम्भकाराणां, राजकुलीनानां, चौराणां, पताकावाहकानां, गीतवादकशिल्पिनां, मृतानां च अन्नं वर्जयेत्। कुम्भकारचित्रकारनापितपतितपुनर्भर्तृकाछत्रकारशापितानां च अन्नं वर्जयेत्। सुवर्णकारनटनिषादवन्ध्यरोगिवैद्यवेश्यासूलीनां च अन्नं वर्जयेत्। एवं धर्मज्ञः शुचिर्भवन्, उक्तान् नियमाञ् श्रद्धया पालयेत्।