द्विजातीनां धर्मविधिं प्रवदन्ति महर्षयः। तयोः मध्ये, द्वयोः समुद्रयोः मध्ये यत्र कृष्णमृगः स्वाभाविकं विचरति, तत्रैव द्विजातिः निवसति, अन्यत्र न निवसेत्। यत्र पुण्यनद्यः प्रसिद्धा वा सन्ति, तत्र द्विजातिः निवसन्, तु नदीतटे अर्धक्रोशं परित्यज्य एव। पुण्यार्थं अन्यत्र न निवसेत्, न च ग्रामस्य निर्जनस्य सीमायां, न पतितैः, न च निष्कृतैः, न मिश्रजातिभिः सह सङ्गं कुर्यात्। मूढैः, दम्भिभिः, परस्त्रीवासिभिः च सह न शय्यां, न आसनं, न पङ्क्तिं, न पात्रं, न पक्वान्नं मिश्रयेत्। यज्ञे, अध्ययने, वंशे, भोजनसमये, सहाध्ययने दशमं, सहयज्ञे एकादशं—एते एकादश दोषाः सङ्गात् उत्पन्नाः। समीप्यात् पापः जनानां मध्ये प्रसारयति। अतः सर्वतो सङ्गं परित्यजेत्, एकपङ्क्तौ उपविष्टाः परस्परं न स्पृशन्ति। यदि भस्मना सीमां कृत्वा, सङ्गः न भवति; अग्निना, भस्मना, जलैः वा सीमाङ्कनं कृत्वा। पङ्क्तिः षड्भिः प्रकारैः विभज्यते—द्वारैः, स्थम्भैः, पथैः। शुष्कद्वेषं, विवादं, निन्दां न कुर्यात्। परक्षेत्रे चरन्तीं गौः न दर्शयेत्; किम्वदन्तुना सह न वसेत्, न च कञ्चिद् प्राणस्थले स्पृशेत्। सूर्यस्य आवरणं, मध्याह्ने इन्द्रधनुषं, चन्द्रं वा सुवर्णं न दर्शयेत्, न च अन्यस्मै कथयेत्। बहुभिः, बन्धुभिः न विवादं कुर्यात्; यत् स्वस्य अनिष्टं, तद् अन्यस्मै न कुर्यात्। पक्षे तिथिं, नक्षत्रं न दर्शयेत्; द्विजातिः विधवा वा अपवित्रा वा स्त्रीं न संबोधयेत्। देवगुरुब्राह्मणेभ्यः यद् दत्तं, तद् न विघ्नयेत्; आत्मनं न स्तुत्येत्, न च अन्येषां निन्दां कुर्यात्। वेददेवयोः निन्दां यत्नेन परित्यजेत्; ब्राह्मणः यदि देवर्षिवेदान् निन्दति, तस्य शास्त्रे प्रायश्चित्तं न विद्यते। गुरुदेववेदेषु वा भूषणेषु निन्दायां, सः रौरव नरके शतकोटिकल्पं पच्यते। निन्दायाम् मौनं स्थापयेत्, प्रत्युत्तरं न वदेत्; कर्णौ आवृत्य गच्छेत्, न च निन्दकं पश्येत्। गूढं न प्रकाशयेत्, न च अन्येषां तिरस्कारं कुर्यात्। स्वजनैः विवादं न कुर्यात्; पापिनां पापं, शुद्धानां शुद्धतां न उद्घोषयेत्। दोषः सत्यम् समः; असत्यात् दोषवान् भवति। मिथ्याभियोगात्, ये रुदन्ति, तेषां अश्रुभिः स्वपुत्रपशून् हन्ति; ब्रह्महत्यापानपानस्तेयगुरुपत्नीसम्प्राप्तिपापं तद् समम्। वृद्धैः उक्तम्—मिथ्याभियोगस्य प्रायश्चित्तं न अस्ति। उदयन्तं सूर्यं वा चन्द्रं कारणं विना न पश्येत्। अस्तं गच्छन्तं सूर्यं, जलं, अभिषिक्तं, मध्यं, गूढं वा अनपश्यं वा न पश्येत्। नग्नस्त्रीपुरुषं, मूत्रपुरीषं, मैथुनं च न पश्येत्। अपवित्रः ज्ञानी सूर्यचन्द्रग्रहान् न पश्येत्; भोजनसमये, मुखं आवृत्य, अन्यैः न भाषेत्। शवस्पर्शं, क्रुद्धगुरुमुखं, तैलजलप्रतिबिम्बं, भोजनपङ्क्तिं न पश्येत्। मुक्तं जनं वा विकृतगजं न पश्येत्; भार्यया सह न भोजयेत्, न च तस्या भोजनं पश्येत्। स्त्रीं छींकतीं, जम्भमानां, स्वच्छन्दं उपविष्टां न पश्येत्; स्वप्रतिबिम्बं जलमध्ये शुभाशुभे न पश्येत्। ज्ञानी अन्यान् न अतिक्रमेत्, न च तेषां उपरि स्थितः भवेत्; शूद्राय पक्वान्नं, पायसं, दधि न दद्यात्। शेषमधु, घृतं, कृष्णमृगत्वचि हविः न दद्यात्; व्रतं, धर्मं च न कथयेत्। क्रोधं न दद्यात्, द्वेषं, रागं च परित्यजेत्; लोभं, कपटं, मायां, स्पर्धां, विद्यायाः निन्दां च वर्जयेत्। असूया, अहंकारं, शोकं, मोहं च वर्जयेत्; कञ्चनं न हिंसयेत्, पुत्रशिष्ययोः तु ताडनं कुर्यात्। नीचैः न संगं कुर्यात्, मनः तृष्णया न आक्रान्तं कुर्यात्; आत्मनं न अवम्रियेत्, आत्मद्वेषं यत्नेन त्यजेत्। ज्ञानी विशिष्टं वा आत्मानं कामात् न अवमानयेत्; नखैः भूमिं न खनयेत्, न च उपविष्टः भूमिं मार्जयेत्। नदीं अन्यनाम्ना न संबोधयेत्, पर्वतं अन्यनाम्ना न कथयेत्; गृहे वा भोजनसमये, मित्रं न परित्यजेत्। नग्नः जलं न प्रवेशेत्, अग्निं न अतिक्रान्तः गच्छेत्; शिरसि तैलमर्दनात् शेषं तैलं शरीरे न अङ्गयेत्। सर्पैः, शस्त्रैः न क्रीडेत्, स्वचिकित्सां न स्पृशेत्; अपवित्रैः वा रहस्यभाजः सह न यात्रां कुर्यात्। हस्तपादवाक्चक्षुभिः विडम्बनं न कुर्यात्; लिङ्गोदरेन्द्रियैः कदाचित् न प्रमादं कुर्यात्। नखैः वा अन्याङ्गैः शब्दं न कुर्यात्, संयुक्तहस्ताभ्याम् जलं न पिबेत्; नाभिपादहस्तैः जलं न ताडयेत्। मूलफलानि ईंटाभिः न भिन्द्यात्; म्लेच्छभाषा न अधीयीत, पादाभ्यां आसनं न तानयेत्। एवं धर्मानुशासनं महर्षिभिः प्रदत्तं, द्विजातीनां आचार्यैः पावनं, पवित्रं, हितं च।