ब्राह्मणः यः एवं कर्म करोति, सः इह लोके च मरणानन्तरं च ब्रह्मविद्भिः निन्द्यते; यश्च कपटेन व्रतम् आचरति, तस्य तत् व्रतं राक्षसान् प्रति गच्छति। यः उचितचिह्नविहीनः सन् चिह्नयुक्तस्य वेषं जीविकायै धारयति, चिह्निनां च सम्पत्तिं स्वीकुर्यात्, सः पशूनां योनौ जायते। यः तादृशैः पापात्मभिः सह याचते, सख्यं करोति, सह वसति, वा संवादं करोति, सः नित्यं पतति; अतः एतद् अत्यन्तं वर्जनीयम्। देवेषु द्वेषं न कुर्यात्, न च गुरौ; गुरौ द्वेषपापं देवद्वेषात् कोटिकोटिगुणं अधिकतरं स्यात्। तस्मात्, परनिन्दा नास्तिकता च कोटिकोटिगुणं पापं स्याताम्; गवां, देवतानां, ब्राह्मणानां, कृषेः, राजसेवायाः च संसर्गेण—कुलानि धर्महीनानि सन्ति, कुकर्मणा, कर्तव्यत्यागेन, वेदाध्ययनस्य च वर्जनेन कुलानि पतन्ति। ब्राह्मणदोषैः, अनृतवाक्येन, परस्त्रीगमनात्, निषिद्धभक्षणेन च कुलानि पतन्ति। स्वकुलधर्मत्यागात्, अपात्रेभ्यः दानात्, चाण्डालादिषु च दानात् कुलं शीघ्रं विनश्यति। अकुलाचारयुक्तेषु च कुलं शीघ्रं नश्यति; अधार्मिकैः पूर्णे ग्रामे, व्याधिभिः पीडिते च ग्रामे न वसेत्। शूद्राधिपत्ये राष्ट्रे, पाषण्डिषु च न वसेत्; हिमालयविन्ध्ययोः मध्ये, पूर्वतः पश्चिमं यावत्, देशः शुभः। द्विजातिः समुद्रयोः मध्ये भूमौ एव वसेत्, अन्यत्र न; यत्र कृष्णमृगः स्वाभाविकं व्रजति। यत्र वा पुण्यनद्यः प्रसिद्धाश्च, तत्र द्विजातिः वसेत्, हे द्विजोत्तम, नदीतीरात् अर्धक्रोशं परिहरेत्। अन्यत्र पुण्यार्थं न वसेत्, न च ग्रामसीम्नः समीपे; पतितैः, चाण्डालैः, मिश्रजातिभिः च न संसर्गं कुर्यात्। मूर्खैः, दर्पयुक्तैः, परस्त्रीवासिभिः च न सह वसेत्; शय्यायां, पीठे, पंक्तौ, पात्रे, पक्वान्नप्रसङ्गे च न सह वर्तेत। यज्ञे, अध्ययने, कुलाचारे, सहभोजनं, सहाध्ययनं च दशमं, सहयजनं च एकादशम्। एवं एकादश दोषाः संसर्गात् जायन्ते; संसर्गेण पापं जनानाम् मध्ये व्याप्यते। अतः सर्वयत्नेन संसर्गं परिहरेत्; ये पंक्तौ उपविशन्ति, परस्परं न स्पृशन्ति, तेषु संसर्गः न भवति। भस्मना सीमां कृत्वा संसर्गो न दृश्यते; वह्निना, भस्मना, जलप्रयोगे च सीमांकनं कुर्वन्। द्वारेण, स्थम्भेन, पन्था च षड्भिः उपायैः पंक्ति विभज्यते; शुष्कद्वेषं, विवादं, परनिन्दां न कुर्यात्। परक्षेत्रे चरन्तीं गाम् न निदर्शयेत्; कपालिकेन सह न वसेत्, न च प्राणस्थानं स्पृशेत्। सूर्यस्य परिवेष्टनं, दिवा इन्द्रधनुः, न वर्णयेत्; चन्द्रं वा सुवर्णं चान्यस्मै न कथयेत्। बहुभिः, बान्धवैः च न विवादं कुर्यात्; स्वहितेऽप्रियं परेषां न आचरितव्यम्। पक्षस्य तिथिं, नक्षत्राणि, द्विजातिः विधवायै, अशुचये च न भाषेत। देवगुरुब्राह्मणेभ्यः दीयमानं न वारयेत्; आत्मनं न स्तौयेत्, परनिन्दां न कुर्यात्। वेददेवतायोः निन्दां यत्नेन परिहरेत्; यो ब्राह्मणः देवर्षिवेदेषु निन्दां करोति— तस्य प्रायश्चित्तं शास्त्रे न विद्यते, हे मुनिश्रेष्ठ; गुरौ, देवता, वेद, तेषां भूषणे वा निन्दायाम्। सः रौरवायां नरकायां कोटिकल्पं पच्यते; निन्दायां मौनं स्थित्वा प्रत्युत्तरं न वदेत्। कर्णौ पिधाय दूरं गच्छेत्, न च निन्दकं पश्येत्; बुद्धिमान् रहस्यं न प्रकाशयेत्, न च अन्यस्य दोषं वदेत्। स्वजनैः विवादं न कुर्यात्; द्विजातिः पापिनां पापं, पुण्यवानां पुण्यं न उद्घोषयेत्। दोषः सत्ये समः; असत्येन पापी भवति; मिथ्याभिशप्तस्य अश्रूणि पतन्ति, तस्य रुदनात्। मिथ्याभिशंसी स्वपुत्रान् पशूश्च हन्ति; एषा ब्राह्मणवधपानस्तेयगुरुपतिगमनपापेन तुल्या। पूर्वजैः उक्तं—मिथ्याभिशंसायाः न प्रायश्चित्तम् अस्ति; उदयन्तं सूर्यं चन्द्रं च कारणं विना न पश्येत्। अस्तं गच्छन्तं सूर्यं, आपः, अभिषिक्तं, मध्ये च न पश्येत्; गूढं वा अदृष्टानुगं न पश्येत्। नग्नां नारीं नरं वा, मूत्रपुरीषं, मैथुनिनौ वा न पश्येत्। अशुचिः सूर्यचन्द्रग्रहान् न पश्येत्, न च भोजनसमये मुखं छादयित्वा वदेत्। मृतशरीरस्पर्शं, क्रुद्धगुरुमुखं, तैलजले प्रतिबिम्बं, भोज्यपंक्तिं च न पश्येत्। विमुक्तं, उन्मत्तगजं, पत्न्या सह न भोज्यं, न च भुज्यमानां पत्नीं पश्येत्। छिन्नां, जृम्भमाणां, स्वच्छन्दमुपविष्टां स्त्रियम् न पश्येत्; स्वयं जलप्रतिबिम्बं शुभाशुभं वा न पश्येत्। बुद्धिमान् अन्येषां नातिक्रमेत्, न चोपरि तिष्ठेत्; शूद्राय पक्वान्नं, यवागूं, दधि च न दद्यात्। शेषमधु, घृतं, कृष्णमृगचर्मणि हविः तेषां न दद्यात्; व्रतानि न कथयेत्, धर्मं न भाषेत्।