ब्राह्मणः कदापि स्वगुरोः परित्यागं मनसापि न चिन्तयेत्। मोहात् लोभात् वा यदि सः तं परित्यजति, तदा निःसंशयं पतनं प्राप्नोति। यतः यः ज्ञानस्य स्रोतः, स धर्मे वा लौकिके वा वेदाध्ययने वा, तं कदापि न हिंस्यात्। गुरुः यदि गर्वितः, धर्माधर्मयोः अज्ञानवान्, पथभ्रष्टः वा भवेत्, तथापि मनुना तस्य परित्यागः न विहितः। गुरोः गुरोः सन्निधौ स्वगुरुवत् आचरणीयम्; गुरोः अनुमत्याः पश्चात्, तस्य गुरून् प्रणम्याभिवादयेत्। एवं ज्ञानदातृभ्यः, नित्याभ्यासशीलभ्यः, योगिभ्यः, अधर्मनिवारकभ्यः, हितोपदेशकेभ्यश्च, सममेवाचरणीयम्। गुरोः पुत्रपतिसम्बन्धिषु अपि, यथा स्वगुरौ, तथा सदा आचरणीयम्। शिष्यः यद्यपि कार्ये अवशिष्टः स्यात्, तथापि यथार्हान् पूजार्हान् पूजयेत्; गुरुपुत्रं शिक्षयन् अपि, गुरुवत् सम्मानं दद्यात्। गुरुपुत्रस्य स्नानं, अंगशुद्धिः, अवशिष्टभोजनं, पादप्रक्षालनं च न कार्यम्। गुरुसमजात्यास्त्रीः गुरुवत् पूजार्हाः; अन्यजात्यास्तु उत्त्थानेन प्रणामेन च पूजयेत्। गुरुपत्न्याः तैलाभ्यङ्गं, स्नानं, अंगशुद्धिं, केशविन्यासं च न कुर्यात्। यदि गुरुपत्नी युवती स्यात्, तस्याः पादस्पर्शनं प्रणिपातेन न कुर्यात्; भूमौ स्पृशन् "तव अस्मि" इति सम्मानं दद्यात्। यात्रायाः आगम्य, गुरुपत्नीनां पादग्रहणपूर्वकं धर्मस्मरणेन प्रणमेत्। मातुलानी, पित्र्यौ, श्वश्रूः, पितृष्वसा इत्यादयः अपि गुरुपत्न्याः तुल्याः पूजार्हाः। समजात्यभ्रातृपत्नीः प्रतिदिनं अभिवादनीयाः; यात्रावसानात् स्त्रीबान्धवान् अभिवादयेत्। पितृष्वसा, मातृष्वसा, भार्याश्वसा इत्यादिषु मातृवत् आचरणीयम्, किन्तु माता तासाम् अपि श्रेष्ठा। यः शीलसम्पन्नः, दमशीलः, सत्यनिष्ठः, तस्मै प्रतिदिनं वेदं धर्मं पुराणाङ्गानि च पाठयेत्। शिष्यः संवत्सरमेकं गुरुकुले स्थित्वा, गुरुणा उपदिष्टज्ञानस्य प्रभावात्, तस्य पापानि नश्यन्ति। गुरुपुत्रः यदि एकाग्रचित्तः, ज्ञानदः, धर्मात्मा, शुद्धः, समर्थः, उदारः, सद्गुणयुक्तश्च भवेत्, तस्मै धर्मानुसारं शिक्षां दद्यात्। यः यज्ञोपवीती, अक्रूरः, बुद्धिमान्, गुरुवचनीयः, विश्वासी, प्रियः, नियमपालकः—एतेषु षड्विधद्विजेषु शिक्षां दद्यात्। एतेषु ब्राह्मणेषु दानं दातव्यं; अन्यत्र यथायोग्यम्। सदा शुद्धः उत्तरदिशं प्रेक्ष्य अध्ययनं कुर्यात्। गुरोः पादस्पर्शनानन्तरं, तस्य मुखं निरीक्ष्य, "शिक्षयस्व" इति वदेत्; समाप्तौ "विरामः अस्तु" इति ब्रूयात्। पूर्वदिशं मुखेन उपविश्य, शुद्धवस्तूनां समीपे, वह्नेः सन्निधौ, त्रिः प्राणायामेन शुद्धः सन्, प्रणवोच्चारणाय योग्यः भवति। ब्राह्मणः सदा पाठान्ते अपि प्रणवं जपेत्; द्विजातयः नियमेन एव तदाचरेयुः। शिक्षायाः पूर्वं अञ्जलिं बद्ध्वा उपदेशः कार्यः। वेदः सर्वभूतानां नित्यं नेत्रम्; सः सदा पठनीयः, स च केवलं ब्राह्मणात् अधीयीत, अन्यथा न। प्रतिदिनं ऋग्वेदमन्त्रान् जपन्, देवताभ्यः क्षीरं निवेदयेत्; समये यथेष्टदानेन ताः देवताः संतुष्टाः भवन्ति। यजुर्वेदं जपन्, दध्ना देवताः तर्पयेत्; सामवेदं जपन्, घृतेन प्रतिदिनं ताः तुष्टाः कुर्यात्। अथर्वाङ्गिरसां स्तोत्राणि जपन्, मधुना देवताः तर्पयेत्; धर्मपुराणाङ्गैः मांसदानेन अपि ताः तुष्टाः कुर्यात्। प्रातः सायं च नियमेन, नित्यकर्मानुष्ठानपूर्वकं, गृहीत्वा मनः एकाग्रं, वनं गत्वा, गायत्रीं जपेत्। गायत्री सा सहस्रश्लोकी, मध्ये शतश्लोकी, अन्ते दशश्लोकी, प्रतिदिनं जपनीया; स एव जपयज्ञः कथ्यते। भगवान् तुलायां गायत्रीं च वेदान् च न्यस्य, एका पार्श्वे चत्वारः वेदाः, अन्यस्मिन गायत्र्येव। पूर्वं प्रणवम् उच्चार्य, ततः व्याहृतयः क्रमशः, ततः सावित्रीं श्रद्धया एकचित्तेन जपेत्। प्राचीनकाले त्रयः व्याहृतयः—भूः, भुवः, स्वः—नित्या उत्पन्नाः, ताः सर्वापदः नाशयन्ति। पुरुषः, कालः, विष्णुः, ब्रह्मा, महेश्वरः, त्रिगुणानि—सत्त्वं, रजः, तमः—एतानि व्याहृतिरूपेण स्मर्यन्ते। "ॐ" परं ब्रह्म; सावित्री ततः परं; अयं मन्त्रः महायोगस्य सारः, सर्वसारस्य च। यः प्रतिदिनं गायत्रीं वेदमातरं जपन्, तस्यार्थं विज्ञाय, ब्रह्मचारी सन्, परमं पदं प्राप्नोति। गायत्री वेदजननी; गायत्री लोकान् शुद्धयति; गायत्र्याः जपात् परं नास्ति कश्चित्; एषा विद्या प्रसिद्धा। श्रावणस्य पौर्णमास्याम्, उत्तमद्विज, अथवा आषाढ्यां प्रोष्टपदीषु वा, वेदाध्ययनस्य उपनयनं विधीयते। यदा सूर्यः दक्षिणायनं गच्छति, तदा पञ्चमासान् ब्रह्मचारी शुद्धदेशे एकचित्तः पठेत्। पुष्यमासे द्विजातीनां छन्दः बहिर्निष्क्रमणं कार्यम्; अथवा शुक्लपक्षे प्रातः प्रथमदिने। शुक्लपक्षे द्विजातीनां छन्दः अभ्यासः कार्यः; कृष्णपक्षे तु वेदाङ्गपुराणाध्ययनं कुर्यात्।